:àµx¬¯.î^Ä[GlŒ /–WŒ(ôÀϦ9õ¯G]OFÔo/,´$)Ù¢C¥¼JŠJ3‘ŽxàdôcÉîmfÛnc¸aÉçӏϽ6Á#VÕíìmÞݱ *¬«p§¸ä}Çÿ^¾€øi"IáPȌ‹æžÁû«Ûµx'‡,´ÒáïM×i$‘î?,n+ß~Ä°xrHÔ(U¸l…©—ÃqÇâ:ú(¢±58‰²- –¸1Æ7ÿ_Vê:Ž;ŒP2ÜÍqâ4Gp0FåÉÏáùU¥†Y‘UVc$J*F~f' üF=j¶p‚òw#G‘iS$¢ç’|dñþ5îL°½¶Ð´{»kVæ&ò.ÆÙÞ2ŽýÁž üsLV<BîËR·„ÇykuÈp$ˆ î3’?Ï5œ"ã<~ξ­·Ž‰Ã]ÙÜI:ltOãD,6=³^sñ/ÀÞØÍâ-5D@ïšÔ|̽øÏ͒3ۂO$Ð=‘v()ó€ ïAÇùüªå¾›}¨ÈN±¹‘_%v+Œ =0:g§PE*E¿iØÌ@|q‘ŒŒúò?1^…á隂ÖsZN҆ws@$w,2z*Mê&ÎB×Úô­½tû•P°yb;6àã–üÑOøŽ?–m7fõ¦J[<3©Ç¦k¬o‰škXÁý—)s;(FÀ§l,¤tÁ?1ÏJ^àj:ãá¾²¨$û]S…wäã¡ùzqPÛü9Ö!%’ò͈8P’>zûxëZÖÞ9¿¼Ñ„¯¯˜mVR@Á+‘ϧZ¹7‰.líe½V)UFL©#§|þ¿ý{åŽäÝìs—Úmî•wöYn2®â¡Ž×`Ž0GçõªñôªªBmb»™½ çúS/üE¨ëw1]<n£FQž™ëÕ½i’ݘ•Hˆ|Í÷€À'ϾqYè;–ÒâI˜ùé€q‚O;xÏ×üi,ÌßlÙñ20*ų‚¼È~b‹}E@1jô8ëœç4Nð¥âhaó‡Þh½þÐÀ!L®íã=ÿJ÷_„ò‡ð» ‘Kw(¤ŸÏ5󼲬±Dϕdƒ†êrÀ}r?Rk脻Ət’L#íå(ʇð°ÄD¢Š+#c†øƒnn<8 ‚Z)•†r Õ«ÂµÖ¶SkyY]åUe]½‡œwâ½óƎËá{–CÄò"×Ξ3BšÌr ` XŽ0w6 iMþ슋Þ)$֞d¶û™ŸºRG9ôþÕ[¦†êHÂFë¹@&æcÓ×ëøÑ-ü—¿º™Wh ,Ôã'ëKm#[ù·±1[–,€vÊ;ƒëޖâ±ÙèÞMO’êþCĨD»†=9ëœuü½MŸM£ØxÚ÷Y»Õ4Ûh­¢Ûp¬Yq öĜý<òÿX½Ô‚5ÕÌӓµä${Ú :ÆÇÚ7){ûÖ³¨œTÐQ‹Nìún-V]gN’[]SO¹·l’Ígò².w`åˆìwg­YK¢ÙÉl¥$CÂX™L´6@ŸÎºÏˆ÷+7uW/5@h‡ËŒŽ§Ÿ_|×-#!˜–fφ)1ˆ|䜞Aæ†ØÃÌÛ¶1ÆyÁ&—ä0ª‰IÎHû 8ü9–)ñƦ)TëÀ'nHçŒ}éMåÈÏ$)û ÜníøéZÖ·zbXªË ³`ç÷@œ“ôúVRđÎA—xaÕFzóUšBXd§4ö®YŽETÜ0¤0è;gŸÓ#7š`‡•w‰‰òò¿(8¿mÏáøÔI`ŠŸ3¿9یž„ž?Ï5-iîaYTlÞnÏ9?֋…‹LñÇû¶‘à1Ú2#$^Õ,,–ûü¹#pɅlCpGÔgÒ©»Ä± íU9ŸóúRE-Äò«˜ÜDH°p£8ê}éÜV4aSâV]ñäî{c¿ÔUËØ%žØG±¬°Tu!°=qŸqíT’IXë$œª·'ã±ÇnýûÓ"M3Œ•8RX*îö>¹#§·j‰-á{%š9Ú7$“ƒú}+è„Ò¤úeܪe`:àñ:~ó­°¹’í¾ÒèIFb$ í%yÈç¥{÷Á‰Ìº5Îc¬lDw«¯þ˓îMe|Hõ )3EcsSñ”m/…®ÑWq&>=xµà>)‚k‹Ù „4)f9Àý@Çé_FkÑùºÚç»È>˜æ¼:x,..V-BHCέ¸´Û;`äw­kGX4EO‰%æµeu¥ÚÙ&—À¨­p„fsÆyà×B~êŸc‘|Û=êKŸ·ŽŸtdçß¿½kÁáÏÁäÉ7•/š¹T{–VœzóMoÙCi,2j± ñ9, •žÄ€QɪQîK}Œ›†zÛbŠâöÖ]YžHÔ¾Üc2N}GCWÿáV]À0#%ˆ`ýïƽ®YMÂNÒÚId ‚Í¿-¹{b¼ÛÀRiw’ê…ª´@*‚-åÎì9?ñêôM>cx‘K)fÚÌFÐȘ©ø[œð™¡-.ÖÇ͞2ý÷uv@ý®E HãA$ôŒþ5†֕=FqøV¿‰î¡½ñ§=»#A-̏ÕÆT±#Æ³ˆv£A‚ÿõÏrÉôÝ6MRþ+(Ü+KôgŸÈ֜~Ô!y û;ªƒÁ''ÜqÇ?ʲ`ºžÒt– J§;°3Çzô“¯ø<€Ëw4‡týñ-ŽÜôþÕÁ'¹2m{x^öKH§DŠ€ŒÄ•ÞÀñÆ3ÍFþ¹‚ém¥)¼ñÁ8ôô®³Pñ‡s X]ʒbR¾j›[®{goÿ[‘.«¢2ù«u3È£bdÉÀëÞ¯– æ‘xjêâø¡¸„9'ÍԌö:°«GÂ72ɶ+˜C¬d•DÀç9êz~5«‰¼7m¥7“Á¿h"gF}ŒG“ÀÈÏñZ­âï C2^‹)¦iÒÂ䂈@éӔ%»8Ë ‹û¡þç2`#Çlç9ã¿å[Vþ i.%ÓÛ!UVY$VcÓ#û¿­i¯Œ¼7Þé2ÉÍÉòK[ÄÅUcˆå¸ç'ӟ­%ïŒ<3y¢[E£lšæ90§•VcØôUÖ~SÊ¡÷ìǞ:z×IðóXMkėÐ,Ëö‡Pù]W±>ôK—•Øq½ÑéÔQEr´?âG}Î1œþ¾jñšª=Ìm°JÒ/0 ŸÏæ5ôÆ®Ñ/Î>Ï&qþ鯙<W;ˆ¬ÑCˆ»œTç·?ε¥ð2*|HƱÇx¦1òC¹#Œçô©%²†I$gvçæ;Hã'ùVIv‰Z)æV9'žx➷d¹nóyü8 †¤U4S›góÇòô©$†Ñ†I{±mþg$÷ãӇˆüMmf°M$%·ÌWøPcq­OAYž¯àý*?Z«A4ÂþSy"ñ‚® #Œ¢zýáÚº{›¤Óô™çp¶$‰H`ð±~R1î=j¤WM$zxI¼—P"@ ¯’ +sž89ç óN9ϋ͵¿ƒ’Ù >f¤ûâgr1‚Y} xàüÇ>•oDsÀ¦uÜû*NA=}ºJj©FûØã#8®ŽËIYª–G¸1ÆÃfáó1ù+oþÔ¬Ä6¦¯¸r|žùãø¾¦—³cçG"–ØûfÎìrs뎝éQV Ir©ùF:žÇ=={úq]Œ hŸ0D_o‘Ðã8Îï^3SËðùʏ/TIY›^0N~ñ'œ~trH9‘ÁÈÙ$ãÓð©Lräʋ»9žã¹ýG8®ÞÛᜥÙnu(ã^6•‹vQL¹øx¶öbìê Åº F!Ü) îè3Ÿ~”¹$Èã)%eŠ(åb0ª¤“R´ aˆP:sÅvPø2 ¯’Ö=~)6Œ’¡Kmßèzû~R†ÑOq,Û¬ÈFcX·6ŽOÌ1ßò§Èن1vTHcîÃ§$uúÓ×$‚‚Œ¹ÉÏ+«ÿ…lÑÁϪE>Ýñ˜¹RHg<àœvϵ7ZðBé6–³Gw›0ˆ«Ã´•Ž~÷û cÜÑÉ!9#—fûÀŋnÎâ¡éÓ=?Jµ~aÃldWUwEÉ=<tÆOçV¿±¡.ûàólÀÉ'Ž¾Õ{K´ŽÈ%Äs)/¹Op~b{à~tr5¸¹“ØŽÿE+ˆ#H7…1Á<`·8àW¶|*DLö&ä×ZñZåîî|Ç*@]ªà}åÜpyé^ÕðP°ò?ãÉÁ±cóëSѕÕËE%±‹®1_jL:‹Yÿ¾M|ÕãwYےĸšEEßÈÆ9'ŸjúS^]þÔ×®m%øᯞçÈ3D"WŽY%+ ?w‘ŽÜõ®Š ñhʳ³Ló8 yå1ò͖Üráõ©ÿ³.M«nµeÇ&6Èwä9®ÊØ+M9fۆ,ùO9Ǧ{ûd—Ê ,×JÜ3¬xØëêF;ŸjÑRî̝WÐãbÓd*¥”¶Xü ôÿ÷Ÿ‡¾ oéO5ÌW1ë̑á"„Ý’¤œg9ÈÝÛ¹Oè1_ø‘aº”½¥¸É&òƒ$áe–8#œœW©êWkèfw…”ðØÁeÚy#žœž¼RpIÙ¥uv,0ZÈÌ"’Hˆ;Fåݏ›¯Þê¸# •áßd¼ñ‰®¯Ru{+eC¹‡Ý’xàŒ–9]ŽY´=FÝU£*Ê œÆøÆ9Ï8ïQ?Q¹4¥ŒŒ¿ÆۉõæºD¹‚+3¢VŒœ8,YXwÁÏqÆE+Úú,A3— óJ‚[xžqéUì¢J«#ŒšÖH$1Á##‚9ÿ i]‘ó',q€}?ýu×O£$ÆÖi/YUBI‘ýÉïÛêõ¯Ã_Þ¬.ºA_,¥¶Œ•bzÊTìÍ#;œ8v1”V;Hùùã=»ûS6¬lÍ!sÝyúסÏð×YŠ"éCæl¶Ù”‘€Gv÷íYh ¦Z«jZs+N1ºr:·Q‘óhä=ºÍ¼ËÆ̅£¡Â“Ž¸$CŠš9̚‚É,Nå(²sŸ§éïÞ·l¡Ò‘wý‘e*Ùaç!H9Æsø{U¨ìâûR¼ð5»’¥™HöÈÆ;zŽÿ‹ölžteË|’[¹keÜFÀ7r:zvúõ¬©ãe‹8ìã¼{ŠëïmlæßµµÜ#*Y8þ 0qùñڝVòσ#³F8H篡ªöMõ'Ú$qqC, 0` œdœóA,`>ï-±Çÿ®º·‚Úæ9C(%bä`à^ÇOZßÓü>5ØÞËHšc#þðˆ‹/?Þì{ûŸeæW´ò8P¸!A3ž‡Ž¹ëÇ'§z÷ƒ^ZK`ßc~sßÍÉÿ=+‘Õü5ý9·žÆÚ7h†È•Ñ׶¶zþkµøv ~Ög)ë>³k?ÞÞ=”­%ÜʂHœx˜xÚÍ'ž3Åjß$÷s=ã]H!óc‚0#TîÁeIݹ±†Sš½¤ØZ鶶v6噬 êÁ€,ٱ–$6xÈÏlòÛyã‚8å[g@¯$~_ޒV!zq÷·ƒÔŒšÂú¶t[DŽ;â+©¸´±Š9£³4h:ªŒþuæ‰5ÌÄB®®ŠÌŽ®ÒF@É'òkÑ<aá½WYñUÌ6ª%cï #n}¹ÜxÉààUß|9±Ð™ä£P¸pdhHÄ`Œr<œœr@ ŒŽ*ù’Hϕ¶Ï7°ðÕî´­„È‘7”Jr¹àòÜãïzô¯EÑ|†}jé¤lîŽ`vàõV$súWEkwk•mŽÒÎâx¢h݆_”HùƒôQžI´®íîc†(Ò]ƒ.7 Éãשïžzc‘Í” º•RÊÛJÓQšÏO²„ʾdªÀb5bіcÕ³´u<±Á«‹s'öœî™¢0HKÁîM¹ w½¸úTvÒH–$b01ϦzSc¹´µ¼6rܢܰóåóp¦RpǁŒvãŠv¸®cê>ÐçK’ÖRC=ąã’.m£!BƒÆ#Éʞ§kœÔ>Ý[ÊÿÙÆâÙP”ÙCnÉr»IãÔ}+¸µÔ,î®äŽ)Ýg‰A(›Ê•ÉŒ7?LÕG¾œK¬0ÁÏïm³Hvh‘Ëœ|Üó*—2%ò³Ç.̖7Š—M,{YÓåH ƒËÓñµ§iúLj5‹È6#íP’~ñ=:~8⽗Q𾙮y#[ÓmՔ/“å7ïJŒe~QŒôŽsÅlGf–:|Vú}¸´†Üñ(ç° ÜòyìEÑÚÈ^Í^ç£|=Ž;HŽ±rg€ ½¹Îí¿x3¾°{ž jxƒZ°ðõ Óô©-íçš"c†%*uó0 9#8É$vµ«_ÝY6,íiLdˆ•—k`®w³AÁ c=óšðíJiŸQ•äAæ<ÌåVRXžñŽ08¢)É݊MAhD™‘" òFH#°Æ}1×ðî|´xŽÁpƒ!Üæ6=†?ÈëNˆàTBå°Í¿Œõ8ç¥w¾GŽ<¤yy$gߊèÃu1¯²08â.ç¶@,xŸo_jÔÐ <G¦L]#º‰Á.qãŒúdrk=í¤¸‘$gDUŽBœ½IÎGeéÛ5¨Šx⸐FO@ÃF çÛ¾MtØæ¹ôµÃ…Ä H’* sŽÜ‘‚röϹ»½@éÍ©­Ü‰öP7îeó<¸Ä`WyVù@ÇNjLJ5ÙõÍ+ËfI§OÝN%m€°^ÛA9SÀè+,óG([¤¾Zì-"4lIU<g<N9ñYGM´µÕŒûo#ƒbH‰QaAR8'9çpÀéÁ¬ÍVá,4èä–õl¡‰¼µæ<¨#c'nLƒÅcÝÍ=¢ZGk Ì71"‰.‚£ïÚÌAíU:f©jQ6¡´2"oLw|ÅÎ9=òÍÏrru:ØÙ²¼˜©òJ¬*Z ‘ @.0O;³ŽŠ¿-Ó¤ÓWóQY„nÁŒÀÏÃÈçµg.«ec¦D°Ë6ö«‚Å‹±T[w<p:’OÐÖmž·e$÷vH²?™®×ÏD9Ϟ})ò·¨s%¢:G[’@Lq‡“͸|¤Ddîäà}æéŽ8éÓj¶·wc³X§HÎ!…&]*Tœ §òèG5i-µL…šÊ ® –Ýß©g›Œ€ädðiÖ^Òífšá-¦ylåD[‘N]vå°G#¡9½-ãÕìP¶ÒõíBâc%­—˜£-;·õn¢´†Š‰o÷Ï!Èk{`Hz `ž[øNkvâÙ&•%{Hd0¸Á¸s…ÉRHì~ “U5BêÓì¦Öxq‘@òðxÆ8'¡nôäwíè‡È–¤ZÜ?ٚ|—ð¼6q"âUˆ"ï灼Ž¼à}Or1CÃH£{Øôáia3|ÒÒM+…n™#'©ÏPzdÖ-ÅÂ_ë-ý¢(#Sä$YÂŒmÉ)EmòŽªN7täÍCyqrZ[pë,N¸FG(ÙÁÈ,:{õéÆLwú͵´Lò]A ݤ·,UwžÊ‡±Œç>¼õǑø‹ÄO+XÙê“^[d¬‹o”Šxùg,»Iã$Ž L#qÊV/ø«Z֑þÁp°¬)òÊd.ù^íŒóÙAŒW.òI‘q䦕r}ÆíÜ`ñÒ¡iÍÄÊÓ[l‰£†] rÃnxqéO¹HPۤЇŒÈWhlsÇSíjèJÈçnìsÝQdá‰*ƒË|ýâvÍv?ÛoŠ,aVÙ.îÙ8c“ëÿÖ®,΂F}‚³`¾9àÛ¡âºÿ‡’ùž/´gÚc‘@þgõ©©ð²©|Höê)™¢¼ÓÐ SÅ|óãDD¸dÁgÈàc#Å}§ŠùûǗ©¨LìºbÇ¥œÑÞÛí˜ÞR|©¶-Fà0$͞;Šî¿²„Ú]¼R[½àòtiäùw®CnÆB—èsǸ¤ÚêRNڅïÄ]>Þ9tíRÊïO»¸ ´ˆpª¬ßpäàdà1܊з¼Óõ´K 7U·™^)$ùÎþ˜]®¹Œ1ûÝqœ÷¬OèZmýý»Xi÷2Ío¾)˜ù§8 € ²ÈÃ1Y•÷gÓÏNßÖ¸í_⎁‚Eh×7ÓG c* ŠÌÙÞ~c¸Iƒ^Zt«5•žK•àƒ‚Àg9öú~uYí­Œ®"F#Œ“Éþ”5$4Ó=OŠúU´±Ic£Ý:+÷Sìøüê¬ùºœÛ½Ó‚I'=Glž¸«„f–¤‹ÏWkc(ÀŽ Ÿ¦1ÛëÑ-˂L°ŒAy=>™ªÜ†Ggo˄–V1Ž¼÷ê01ž?¥v>v_و÷2€U˜©Éÿë×ÒLŸnØdrOîÕԜ½OnXŸÊºÏÝÅ¿bÒ$•ÕFãêÃõÿ ™|,¸|H÷lÑQÓÐ"CÅx¦Û«ê{‘ˆó¤cƒûӎÿZ÷¤<W‚xò]_U/—&R{‚_?_Ê·ÃîÌ«lpŽc1¶êŒËƒÇéô©QM¹ÝÄ23Áǧ·=©›¶ÎÓ¡Y4q¡Ëc9býzò;m_Q±ýÝ­ÔÖ觅Žá”dã'3ÇùïKñÖ¹£2çž$2˗ÏòìŒz(AڛÑugMâ½58®4k8lт†Ë˓•W pTqŽ½+Ö|/¨i‘ùó< 8£“ÉÏL¯·¯zídñƒu[H Ì·$r¦èäfS‚À¹:ËuÏËZ:”UÌv×zp’êÙÏMÌêyùXõÏ·ç4՞€ôÔñö´`ã.¤Gœe{ƒÇùö­_ Xé÷Þ!†Òúým­_pv2ªž‘É8¯CÓ<!i¨4ύŽå`ÄH‹œ=ààþµÍ?ÃûÈu)m&6ш°<ý§œ¨”œRvA}.ȼ_¦h:TÖɤ^Ò þq.Ìc*8ã<~•oC_ ÝXXÅtÞmü„ª€%åŽÑnj}jÜÒ`±™µ-Y!’9À,ŠŠG˜‚Nuã® V»Ó<#£ÚIwc­<׶êd…Xåˁ”*ô$O‹Ø-s©ÐôókéñغÆw.$ud=I8ÜzòzVõ½¯Øîf™š¹š8âl+IÀ-·€G÷?p÷þ81Þ[Ê0ÂKù—HÍædÀp0sê}±Ìš_Ä-.Kh¾Õ¤][Ë+ÿ˼Šû²rNIR 9é

Το βιβλίο του εικαστικού Λαζαρή Αργυρού «ΨΗΦΙΔΩΤΑ» παρουσιάζεται αύριο

Αγαπούσε τη ζωγραφική από μικρός, μάζευε πέτρες από το μεταλλείο και γύψο από τους τοίχους των σπιτιών και ζωγράφιζε σε μεγάλες επίπεδες πέτρες και όπου έβρισκε κατάλληλες επιφάνειες. Ο Λαζαρής Αργυρού, ο σπουδαίος αυτός δημιουργός, γράφει στο βιβλίο του «ΨΗΦΙΔΩΤΑ», η παρουσίαση του οποίου θα γίνει αύριο Δευτέρα, στις 7 το βράδυ, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Στροβόλου (παλιό Δημαρχείο): «Όταν άρχισα να μαθαίνω να χτίζω από νεαρός, μου άρεσε πάρα πολύ να πελεκώ τις πέτρες του τοίχου. Τα σπίτια χτίζονταν από πέτρες, πλιθάρια και με άλλα υλικά της περιοχής, γινόταν ένα πανόραμα, αφού η κατασκευή  τους αρμονικά πρόβαλλε μέσα από τη φύση… Έχω γνωρίσει και δουλέψει σχεδόν όλα τα πετρώματα της Κύπρου. Αυτό το μεράκι μου για τις πέτρες με ώθησε αργότερα να ασχοληθώ, εκτός από τη ζωγραφική και τη γλυπτική, και με τα ψηφιδωτά…»

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου, τη διοργάνωση της οποίας έχει η Επαρχιακή Επιτροπή του ΑΚΕΛ Λευκωσίας-Κερύνειας, επιλέξαμε απόσπασμα από αυτό, το οποίο αναδεικνύει το μέγεθος του καλλιτέχνη.

Γράφει ο Γιώργος Κεπόλας στο προλογικό σημείωμα στο βιβλίο: «Στον Λαζαρή εκτός από το πηγαίο ταλέντο του και την καθαρή ματιά του, θαυμάζω την καλοσύνη του και την ανθρωπιά του. Κάθε φορά που κοιτάζω τα έργα του, θυμάμαι τα λόγια του Καστιλιόνε που έγραφε για το φίλο του και μεγάλο καλλιτέχνη της Ιταλικής Αναγέννησης Ραφαήλ. “Η ομορφιά γεννιέται από τον Θεό και μοιάζει με κύκλο χωρίς κέντρο, έτσι και η ομορφιά δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την καλοσύνη”. Αυτή η καλοσύνη, η ευγένεια της ψυχής του και η γλυκύτητα διατρέχει και το ίδιο το έργο του Λαζαρή. Το ψηφιδωτό είναι μια τέχνη για την αιωνιότητα. Παίρνει τες πέτρες από τα σπλάχνα της γης, οι οποίες από τη φύση τους είναι σκληρό υλικό και τις μεταμορφώνουν τα χέρια του καλλιτέχνη, με την ευαισθησία τους, σε έργα τέχνης, είτε κάνουν πρόσωπα, ανθρώπινες φιγούρες, πουλιά, ζώα και τοπία».

Έγραψαν για τον Λαζαρή Αργυρού

Χριστόφορος Σάββα, Νέα Εποχή τ. 260

Στα πρώτα του βήματα ο Λαζαρής, με τη μεσολάβηση του Θ. Κουγιάλη, πήρε στον Χριστόφορο Σάββα, στην γκαλερί «Αποκάλυψη», έργα του για να ακούσει την άποψη του μεγάλου ζωγράφου. Ο Χριστόφορος Σάββα κοίταξε τις υδατογραφίες του Λαζαρή με διαπεραστικό μάτι (ήταν φανερό ότι κάτι τράβηξε την προσοχή του) και στο τέλος μίλησε για «ωριμότητα» των χρωμάτων, τις φωτοσκιάσεις, την πλευρά από την οποία έπεφτε το φως. Ωστόσο φάνηκε ότι ήταν πολύ αυστηρός με τον Λαζαρή και όταν αργότερα ο Κουγιάλης τού παρατήρησε: «Ήσουν πολύ αυστηρός με τον Λαζαρή, ένα νέο που ξεκινά τη σταδιοδρομία του», ο Χριστόφορος του είπε: «Ο άνθρωπος έχει ταλέντο, έχει ευαισθησία. Τον μεταχειρίστηκα σαν πραγματικό ζωγράφο. Αν δουλέψει συστηματικά, θα γίνει ένας πολύ καλός ακουαρελίστας». Και ο Χρ. Σάββα δεν έπεσε έξω.

Θεόδοτος Κάνθος – Κριτικός Τέχνης. Από το πρόγραμμα της έκθεσης, 9 Γενάρη, 1981

«Απτικός τύπος με δυνατό μάτι ερμηνεύει και εκφράζει τα κινησιαισθητικά του βιώματα και εμπειρίες και δονείται πότε από μια συγκλονιστική εξπρεσιονιστική διάθεση να τραγουδήσει. Τα έργα του αποτελούν ρωμαλέα παρουσία του έντιμου μόχθου του ανθρώπου στα ηρωικά επαγγέλματα του μεταλλωρύχου, του γεωργού, του εργάτη. Μα πιο έντονη εκφράζεται με την αίσθηση του χώρου μια λυρική και μαγική έξαρση που επιτυγχάνεται με τη σχετική επιμήκυνση των φιγούρων, τη σχέση μεταξύ θετικών και αρνητικών σχημάτων και την επιτυχή εκλογή των χρωματιστών του κλιμάκων… Οι ακουαρέλες του παρουσιάζουν ένα τρυφερό, ειδυλλιακό, λεπτό ζωγράφο να κινείται με έντονη ζωγραφική διάθεση σε λυρικές χρωματικές εκρήξεις και μελωδίες, έτσι που γίνεται θερμός τραγουδιστής τοπίων της γλυκιάς πατρίδας και κήρυκας μιας σταυροφορίας για τη διατήρηση αρχιτεκτονικών μελών και κτισμάτων της παραδοσιακής μας κληρονομιάς».

Σολωμός Φραγκουλίδης – Πρωτοποριακός ζωγράφος. Απόσπασμα 18 Μαΐου 1979, Χαραυγή

«Λέγεται να είναι ζωγράφος λαϊκός. Εγώ δεν τον χαρακτηρίζω σαν τέτοιον. Τον ονομάζω ταλέντο που πιέστηκε να εμφανιστεί πριν ωριμάσει, να γνωρίσει μια μέθοδο κατασκευής. Και όμως χωρίς να δυσκολευτεί, χρησιμοποιώντας μόνο το ένστικτο, με το οποίο τον προίκισε ο Θεός, ανοίγει τα μάτια να ειδή το φως να κυλάει πάνω στο γήινο κέλυφος. Για να φτιάξει, από κανένα δεν διδάχτηκε και απαγορεύεται, λοιπόν, σε όποιον κατέχει μια διδαγμένη γνώση να τον κρίνει. Αυτό που ξέρει, αυτό που κουβαλά μαζί του, τη μεταδιδόμενη παράδοση ενός σχολείου, την ακαδημία όπως θα λέγαμε μονολεκτικά, είναι αυτή μια οικοδόμηση από στοιχεία αντιψυχικά. Εδώ ο μεγάλος του δάσκαλος είναι η ψυχή… Μέσα σ΄ αυτά τα έργα που τα παίρνει η μπάλα με το χαρακτηρισμό «ερασιτεχνικά» ή «πρωτόλεια» υπάρχουν μερικά που κανένας έμπειρος δεν μπορεί να τα φτιάξει και κανένας γνώστης δεν μπορεί να μιμηθεί. Ο ερασιτέχνης Λαζαρής Αργυρού ξεπέρασε τον επαγγελματία».

Χαμπής – Χαράκτης, Χαραυγή 19 Νοεμβρίου 1984

«Ο λόγος του είναι απλός, πέρα για πέρα αληθινός, όσο αληθινή είναι και η πραγματικότητα. Η καρδιά του και το πηγαίο ταλέντο του είναι η κινητήρια δύναμη που τον σπρώχνει να δημιουργεί συνεχώς, να εκφράζεται ο ίδιος και να εκφράζει και τον τόπο του… Η τέχνη του συγκινεί τον καθένα με την αλήθεια της και την ομορφιά της. Ο Λαζαρής σήμερα δεν είναι ένας αυτοδίδακτος ζωγράφος. Είναι ένας ζωγράφος και μάλιστα με έργο που ξεπερνά τα όρια μιας οποιασδήποτε σχολής… Η ευαισθησία του δημιουργού, μαζί με τη βαθιά γνώση που έχει της γης μας και του εκφραστικού υλικού του, μας δίνουν μοναδικές ακουαρέλες στην κυπριακή τέχνη».

Κώστας Γραικός – Δημοσιογράφος – Λογοτέχνης

«Ο διαλεκτικός και μοναδικός στο είδος του ζωγράφος, Λαζαρής Αργυρού, παρουσιάζεται ως ένας από τους καλύτερους μαστόρους στην ακουαρέλα στον τόπο μας… Οι ακουαρέλες του Λαζαρή αφήνουν άναυδο τον θεατή με την αρμονία, τη χρωματική δύναμη και το λυρισμό που τις διακρίνει…»