Συναντήσεις/ Ορίζοντας

Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού: Για πολιτική και κοινωνική αφύπνιση μέσα από το σινεμά

294647370 5215407485222438 6188979866375677688 N 1

Ο Αντώνης Γεωργίου συναντάει τον Λουκά Παλαιοκρασσά που συμμετέχει με το ντοκιμαντέρ Tέλος Χρόνου στο φετινό 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού που θα διεξαχθεί από την 1η μέχρι και τις 8 Αυγούστου 2022, στον Χαρουπόμυλο Λανίτη, στη Λεμεσό

Λουκάς Παλαιοκρασσάς: Το ντοκιμαντέρ μπορεί να μιλήσει για τη ζωή με έναν αυθεντικό τρόπο

Γιατί γυρίζεις ντοκιμαντέρ; Γιατί σε ενδιαφέρει αυτό το είδος ταινίας;

Νιώθω ότι το ντοκιμαντέρ μπορεί να μιλήσει για τη ζωή με έναν αυθεντικό τρόπο. Μπορεί να μας κάνει να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον γιατί μας επιτρέπει να ορίσουμε το κοινό έδαφος μεταξύ μας. Όποιες διαφορές και να έχουμε, είμαστε άνθρωποι και το καλό ντοκιμαντέρ εξανθρωπίζει. Επιτρέπει στον θεατή να αποκτήσει σαν δικό του, το βίωμα του ανθρώπου που βλέπει στην οθόνη. Ειδικά με την κοινωνική πόλωση που επικρατεί σήμερα είναι αναγκαία μια άμεση απεικόνιση των πραγμάτων που μπορούμε όλοι να μοιραστούμε.

Με την κοινωνική πόλωση που επικρατεί σήμερα είναι αναγκαία μια άμεση απεικόνιση των πραγμάτων που μπορούμε όλοι να μοιραστούμε

Πείτε μας λίγα λόγια για την υπόθεση της ταινίας σας. Γιατί επέλεξες αυτό το θέμα για να ασχοληθείς;

Το Τέλος Χρόνου είναι μια ταινία ντοκιμαντέρ που παρακολουθεί τη συχνά ταραχώδη καθημερινότητα ενός δημόσιου σχολείου στο κέντρο της Αθήνας. Ακολουθεί μια ομάδα μαθητών από τις πρώτες τάξεις του λυκείου έως τις πανελλήνιες εξετάσεις τους εν μέσω πανδημίας. Είναι μια ματιά στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση αλλά και μια ιστορία ενηλικίωσης για τα όνειρα και τις ματαιώσεις των εφήβων βγαίνοντας στην κοινωνία. Μια δεκαετία πριν ξεκινήσω αυτή την ταινία αποχαιρέτησα τα δικά μου μαθητικά χρόνια και κατά καιρούς ένιωθα ότι κάτι δεν έχει κλείσει μέσα μου. Κάποιες φορές χρειάζεται να επισκεφθείς ξανά μια κατάσταση από μια πιο ώριμη σκοπιά για να επεξεργαστείς και να κατανοήσεις αυτά που κουβαλάς. Ήθελα λοιπόν να δώσω το λόγο στους μαθητές για να μοιραστούν όσα κρατάνε μέσα τους και πράγματι η ανάγκη τους να ακουστούν ήταν μεγάλη.

Είναι μια ματιά στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση αλλά και μια ιστορία ενηλικίωσης για τα όνειρα και τις ματαιώσεις των εφήβων βγαίνοντας στην κοινωνία

Πόσο εύκολο ήταν να γυριστεί το ντοκιμαντέρ;

Στα δύο χρόνια που διήρκεσε η δημιουργία του ντοκιμαντέρ τα παιδιά βρισκόντουσαν στη πιο έντονη και καθοριστική περίοδο της εφηβείας. Το σχολικό περιβάλλον είναι ιδιαίτερα δύσκολο μέρος για να αφομοιωθείς ως ενήλικας που κάνει ένα ντοκιμαντέρ. Ακόμα και ως μοναδικός χειριστής της κάμερας και του ήχου, έπρεπε να περάσω αρκετό καιρό στο χώρο μέχρι οι μαθητές να εξοικειωθούν με την παρουσία μου. Ώσπου με δέχτηκαν σαν έναν νέο «μαθητή» που είναι εκεί για να γνωρίσει το σχολείο και τους ανθρώπους του. Μια ακόμη δυσκολία ήταν η πραγματοποίηση γυρισμάτων όσο τα παιδιά αντιμετώπιζαν πρωτόγνωρες καταστάσεις όπως η προετοιμασία τους για τις πανελλήνιες εξετάσεις εν μέσω πανδημίας. Τελικά ξεπεράσαμε τους περιορισμούς του λόκνταουν καθώς ανέλαβαν να καταγράψουν μόνοι τους την καθημερινότητά τους και τη διαδικασία της τηλεκπαίδευσης.

Πόσο σημαντική για την δουλειά σας είναι η συμμετοχή σας σε Φεστιβάλ όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού;

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για έναν δημιουργό από το να μοιράζεται το έργο του με το κοινό δια ζώσης, ειδικά μετά από τόσο καιρό διαδικτυακών προβολών. Ένα διεθνές φεστιβάλ όπως αυτό της Λεμεσού που φέρνει στο επίκεντρο κοινωνικά ντοκιμαντέρ, είναι μια ιδανική πλατφόρμα για να δημιουργηθεί ένας διάλογος ανάμεσα στο κοινό, που θα έχει μια μακροπρόθεσμη επίδραση. Και αυτός είναι ο στόχος μας με το Τέλος Χρόνου, να γίνει αφορμή για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς να μιλήσουν για τις ανάγκες τους, όσα τους χωρίζουν και τους ενώνουν και να αναλάβουν δράση όχι μόνο για τις δικές τους ζωές αλλά και για εκείνων που θα έρθουν στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Το Τέλος Χρόνου, να γίνει αφορμή για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς να μιλήσουν για τις ανάγκες τους

Τι είναι για σας το «καλό» ντοκιμαντέρ; Να είναι αιχμηρό και με θέση; Αντικειμενικό; Πόσο αντικειμενικό μπορεί/πρέπει να είναι το όποιο ντοκιμαντέρ;

Για μένα το ντοκιμαντέρ έχει χρέος να είναι αντικειμενικό, να μην προσεγγίζει το θέμα του από μια σκοπιά ή να προάγει μια πολιτική, αλλά να επιτρέπει στον θεατή να ανακαλύψει το νόημα της ιστορίας που παρακολουθεί. Σκοπός μου δεν είναι να πείσω τον θεατή για την άποψή μου αλλά να του μεταφέρω την εμπειρία ότι βρίσκεται εκεί για να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Όταν μπήκα στο δημόσιο σχολείο για το «Τέλος Χρόνου» δεν υπήρχε μια προκαθορισμένη θέση στο μυαλό μου. Είχα μόνο τις δικές μου εμπειρίες ως μαθητής και την επιθυμία να εξερευνήσω το πως νιώθουν οι μαθητές σήμερα. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ όσα προέκυψαν με καταλήψεις, λόκνταουν, τηλεκπαίδευση και τις συνέπειες των

γεγονότων αυτών στις ζωές των μαθητών. Το ντοκιμαντέρ λοιπόν πρέπει να πορεύεται με ανοιχτό μυαλό, να μας φέρνει αντιμέτωπους με δύσκολες αλήθειες και να εξερευνά τα γκρίζα σημεία στον ασπρόμαυρο κόσμο μας

17ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού

Χαρουπόμυλος Λανίτη, Λεμεσός 

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2022, 18:30

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.