Συνέντευξη στον Δημήτρη Παλμύρη

 

Να κατατεθεί η λαϊκή αγανάκτηση στην κάλπη και στους αγώνες για την προάσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων αντί να εκτονωθεί στην αποχή καλεί η Μαρίνα Νικολάου, υποψήφια ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ – Αριστερά Νέες Δυνάμεις. Με εργαλείο την εμπειρία της ως πολιτικός σύμβουλος στην Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο, αναλύει τις αιτίες ανάδειξης της ακροδεξιάς αλλά και τις τυχοδιωκτικές επεμβάσεις ως εστίες του προσφυγικού. Το αντίδοτο σε όλα αυτά υπάρχει, καθώς η υποψήφια ευρωβουλευτής τονίζει πως μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή με λαϊκούς αγώνες για θεμελιακές αλλαγές.

 

Αυτή τη στιγμή γίνεται στην ΕΕ μια συζήτηση για την άνοδο της ακροδεξιάς. Γιατί θεωρείς πως καταφεύγει σε αυτήν μια μερίδα κόσμου;

Η απάντηση στο γιατί υπάρχει άνοδος της ακροδεξιάς νομίζω πρέπει να αναζητηθεί τόσο μέσα από τη μελέτη της σύγχρονης ιστορίας τη Ευρώπης όσο και μέσα από τις πολιτικές που εφαρμόζουν οι κυρίαρχοι κύκλοι σήμερα στην Ευρώπη και που δημιουργούν νέα κοινωνικά φαινόμενα και σχήματα που δίνουν ώθηση στο δρόμο  προς την ακροδεξιά.

Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, το οποίο οδήγησε στη φτωχοποίηση εκατομμυρίων Ευρωπαίων, τα διευρυμένα κοινωνικά προβλήματα, η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών κρατών μελών, η προσφυγική κρίση και η εμπλοκή της ΕΕ σε στρατιωτικές επεμβάσεις άλλαξαν το πολιτικό σκηνικό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, την κοινωνική στρωμάτωση, τις συνειδήσεις και τις βεβαιότητες μεγάλου μέρους του πληθυσμού, δημιουργώντας τις συνθήκες για να ξυπνήσει το τέρας του φασισμού.


«Ο φασισμός είναι γέννημα του συστήματος και η έξαρσή του οφείλεται στις πολιτικές της Δεξιάς»


Η δημιουργία ενός φανταστικού εχθρού, του «μετανάστη», ο οποίος φταίει για την ανεργία, την εγκληματικότητα, τις ασθένειες κ.α., η χρήση του λαϊκισμού ως βασικό πολιτικό εργαλείο από τα ακροδεξιά κόμματα, η προπαγάνδα και η μετάδοση ψευδών ειδήσεων, με τη συνεργασία πολλές φορές μερίδας του αστικού Τύπου, καθώς και η υπόγεια στήριξη από το μεγάλο κεφάλαιο στους αστικούς θεσμούς και την εκκλησία έχουν δημιουργήσει ένα πλαίσιο συγκάλυψης της ακροδεξιάς και χειραγώγησης των αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας, που επιτρέπουν την άνοδο ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη.

Παράλληλα, την ίδια ώρα ο πραγματικός υπαίτιος, που δεν είναι άλλος από τον καπιταλισμό και τις κρίσεις που αναπόφευκτα κουβαλά, παραμένει στο απυρόβλητο, με την ακροδεξιά να απευθύνεται στις λαϊκές μάζες, όμως την κρίσιμη ώρα να ταυτίζεται και να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Με ποιο τρόπο γίνεται αυτό;

Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση της Αυστρίας, όπου δεξιά και νεοναζιστική ακροδεξιά συγκυβερνούν. Μια από τις πρώτες τους πολιτικές ενέργειες ήταν  η νομοθέτηση της εργασιακής ημέρας των 12 ωρών, επιφέροντας συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα στους εργαζόμενους. Στην Ουγγαρία ο ακροδεξιός Όρμπαν ήταν μέλος του ΕΛΚ μέχρι χθες (πολιτική ομάδα στην οποία συμμετέχει ο ΔΗΣΥ), ενώ στην Ιταλία η ακροδεξιά Λίγκα του Βορρά κατήλθε σε κοινό εκλογικό συνασπισμό με το Φόρτσα Ιταλία του Μπερλουσκόνι, κόμμα του ΕΛΚ.

Κάτι ανάλογο βλέπουμε να συμβαίνει και εδώ, όπου ΕΛΑΜ και ΔΗΣΥ έχουν ψηφίσει μαζί το κλείσιμο του Συνεργατισμού φορτώνοντας 7 δισ. χρέος στις πλάτες του κυπριακού λαού, ενώ υπήρξε και έμμεση στήριξη του ΕΛΑΜ προς τον Νίκο Αναστασιάδη στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.

Συνεπώς ο φασισμός είναι γέννημα του συστήματος και η έξαρσή του οφείλεται στις πολιτικές της Δεξιάς αλλά και στη στάση της απέναντί του. Η άνοδός του μόνο απειλή μπορεί να είναι, τόσο για τον κοινωνικό ιστό όσο και για τα δικαιώματα των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη.

Το μεταναστευτικό τίθεται στην ατζέντα ως κίνδυνος από όλα τα φάσματα της Δεξιάς. Χρειάζεται κάτι περισσότερο από επίκληση στον ανθρωπισμό των Ευρωπαίων ως απάντηση;

Το προσφυγικό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα από τα αποτελέσματα των πολέμων και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, στις οποίες η ΕΕ και κράτη-μέλη της συμμετείχαν ή και πρωταγωνίστησαν. Συνεπώς θα ήταν τουλάχιστον παράλειψη αν αφαιρεθούν οι ευθύνες που φέρει η ίδια η ΕΕ για αυτή την κατάσταση.


«Θα ήταν τουλάχιστον παράλειψη αν αφαιρεθούν οι ευθύνες που φέρει η ίδια η ΕΕ για τη δημιουργία του προσφυγικού»


Όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν κοινή ευθύνη για τη χορήγηση ασύλου και τη φιλοξενία των προσφύγων, καθώς έχουν επικυρώσει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το καθεστώς των Προσφύγων (Σύμβαση Γενεύης του 1951). Εντούτοις αυτό δεν τηρείται, καθώς επιλέχθηκαν λύσεις καταστολής και αναχαίτισης των προσφυγικών ροών. Δεξιές κυβερνήσεις στην ΕΕ έκλεισαν τα σύνορά τους, ύψωσαν τείχη και ηλεκτροφόρους φράκτες, με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό χιλιάδων προσφύγων στις χώρες του μεσογειακού νότου.

Εκείνο το οποίο χρειάζεται να γίνει είναι πρώτα και κύρια η απεμπλοκή της ΕΕ από τις ξένες επεμβάσεις, τις πολεμικές επιδρομές, το εκτεταμένο εμπόριο όπλων και τις αποσταθεροποιήσεις κρατών. Έπειτα να καταργηθεί το Σύστημα του Δουβλίνου, το οποίο πρακτικά επιμερίζει δυσανάλογα τις ευθύνες στα κράτη του μεσογειακού νότου, όπως η Ελλάδα. Ζητούμε την άμεση εφαρμογή ενός νόμιμου συστήματος μετεγκατάστασης των προσφύγων σε όλα ανεξαιρέτως τα κράτη-μέλη της ΕΕ, με την κατανομή των προσφύγων να γίνεται με βάση τον πληθυσμό και την οικονομική κατάσταση του κάθε κράτους. Απαιτούμε τερματισμό της Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, η οποία αποτελεί ουσιαστικά μια ανήθικη συνδιαλλαγή της ΕΕ με την κυβέρνηση Ερντογάν για να κρατήσει -επί πληρωμή- τους πρόσφυγες εκτός Ευρώπης. Η ΕΕ και τα κράτη-µέλη οφείλουν να δημιουργήσουν  ασφαλείς και νόµιµες οδούς για τους πρόσφυγες, όπως ανθρωπιστικούς διαύλους, θεωρήσεις για ανθρωπιστικούς λόγους και ενίσχυση της επανένωσης οικογενειών. Και τέλος, να τερματιστούν οι στρατιωτικές και κατασταλτικές επιχειρήσεις και να δημιουργηθούν μηχανισμοί και πολυεθνικές επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, ώστε να μειωθούν και να τερματιστούν οι τραγωδίες στη Μεσόγειο.

 

Βλέπεις αρνητικά ή θετικά την απαξίωση του κόσμου στον αστικό κοινοβουλευτισμό και τις εκλογικές διαδικασίες του;

 

Αν η απαξίωση αυτή απλά οδηγεί τον κόσμο και κυρίως τα μεσαία και χαμηλά στρώματα στη μη συμμετοχή και επομένως στον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας από τα αστικά κόμματα που εξυπηρετούν το μεγάλο κεφάλαιο, τη συσσώρευση του πλούτου και τη συρρίκνωση των εργατικών κεκτημένων, τότε σαφώς διαφωνώ.

Η κριτική προσέγγιση, τόσο απέναντι στην ΕΕ όσο και στις πολιτικές που εφαρμόζονται στα αστικά κοινοβούλια, θα πρέπει να λειτουργεί ως κίνητρο συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες, συμμετοχής για προάσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων και των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων.


«Η κριτική προσέγγιση απέναντι στην ΕΕ θα πρέπει να λειτουργεί ως κίνητρο συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες»


Στις σημερινές συνθήκες θεωρώ πως η πολιτική δράση μέσα στους θεσμούς και τις δομές που δημιούργησε η αστική δημοκρατία είναι επιβεβλημένη. Χωρίς τη δράση αυτή δεν είναι δυνατό να κερδηθεί η εμπιστοσύνη του λαού για την εφαρμογή προοδευτικών και ριζοσπαστικών αλλαγών. Η οργή και η απαξίωση θα πρέπει να μεταφραστούν σε δράση και ο ρόλος του ΑΚΕΛ και εμάς των στελεχών του είναι η διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας για την αναγκαιότητα μιας βαθύτερης επαναστατικής αλλαγής του συστήματος, πέρα από τα όρια που επιτρέπει η αστική δημοκρατία, έχοντας πάντα υπόψη τις πολιτικές πραγματικότητες και τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε χώρα.

Μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή

Τι αντιπροτείνει η Αριστερά μπροστά σε όλα αυτά;

Η ομάδα της Αριστεράς στην Ευρώπη είναι εκείνη η ομάδα που με τις πολιτικές πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει κάνει πράξη τον αγώνα για δημοκρατία και αλληλεγγύη για την ανάδειξη των λαϊκών αναγκών και την επικράτηση των λαϊκών αιτημάτων.

Στο βασικό ερώτημα «Ποια Ευρώπη θέλουμε;» η Αριστερά έχει ξεκάθαρη θέση. Για εμάς μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή, μια άλλη Ευρώπη που δεν μπορεί να προκύψει με επιφανειακές αλλαγές ή ρυθμίσεις εντός του πλαισίου που θέτουν οι Συνθήκες της ΕΕ, αλλά με θεμελιακές αλλαγές και με τους λαούς πρωταγωνιστές. Μια Ευρώπη που θα υπηρετεί τους λαούς και τις ανάγκες τους.

Έχουμε καταθέσει αλλαγές και τομές για το σήμερα. Διεκδικούμε την κατάργηση του Δημοσιονομικού Συμφώνου, της Συνθήκης για τη Σταθερότητα, το Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση και του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου και την αντικατάστασή τους με πολιτικές κοινωνικής σύγκλισης, απασχόλησης και βιώσιμης ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς.

Είναι επίσης βασικό μας αίτημα ο  δημόσιος έλεγχος και η αποκέντρωση του τραπεζικού τομέα, σε αντίθεση με την εδραίωση της Τραπεζικής Ένωσης. Παράλληλα, επιδιώκουμε αποσύνδεση της Ευρώπης από το ΝΑΤΟ και τερματισμό της συνεχούς στρατιωτικοποίησής της, έτσι που να καταστεί πραγματικός παράγοντας ειρήνης και υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου.

 

Μας έχεις Like στο Facebook ;