Μας έζωσαν (ήδη) τα φίδια…

Της Ελένης Μαύρου

Τα ρεπορτάζ στα µέσα ενηµέρωσης για την εκλογή Προέδρου της Βουλής εστίασαν κυρίως στους «πετυχηµένους χειρισµούς» Αβέρωφ (αφήνοντας εκτός το γεγονός ότι όταν δεν έχεις ηθικούς φραγµούς, ανοίγονται πολλές επιλογές) και στην αδυναµία των κοµµάτων που τοποθετούνται στο χώρο της αντιπολίτευσης να προβάλουν εναλλακτική επιλογή.

Στο χώρο των µέσων κοινωνικής δικτύωσης όµως η συζήτηση επικεντρώθηκε στο γεγονός ότι τη θέση του Προέδρου της Βουλής κατέχει πλέον µια γυναίκα (και κυρίως τι σηµαίνει αυτό για τις γυναίκες) και ιδιαίτερα στο γεγονός ότι η εκλογή της έγινε δυνατή χάρη στις ψήφους του ΕΛΑΜ.

Το γεγονός ότι τα κόµµατα που τοποθετούνται στο χώρο της αντιπολίτευσης απέτυχαν για άλλη µια φορά να προβάλουν µια εναλλακτική επιλογή είναι απογοητευτικό. Όχι γιατί «εν τους περνούν» τα αλισβερίσια, αλλά γιατί χιλιάδες πολίτες που είναι απηυδισµένοι µε την παρούσα διακυβέρνηση, αισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα για το µέλλον. Ότι θα συνεχίσουµε να είµαστε αντιµέτωποι µε ένα ακόµα πιο αλαζονικό κυβερνών κόµµα και µια ακόμα πιο αυταρχική κυβέρνηση.

Το θέµα «γυναίκα» είναι πιο περίπλοκο. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ανακοινώνοντας την υποψηφιότητα Αννίτας ∆ηµητρίου για την προεδρία της Βουλής στάθηκε στο ότι «µπορεί να αποτελέσει πρότυπο για µεγαλύτερη εκπροσώπηση των γυναικών στα κοινά». Σάµπως και το πρόβληµα της απουσίας γυναικών από τα κέντρα λήψης αποφάσεων είναι πρόβληµα εικόνας! ∆εν υποτιµώ τη δύναµη των συµβολισµών, αλλά ο λόγος που θέλουµε περισσότερες γυναίκες στα κέντρα λήψης αποφάσεων είναι για να υπάρξει αλλαγή στο πώς τις αντιµετωπίζει και η κοινωνία και η Πολιτεία. Για να ακούγεται η φωνή τους, όχι για να συγκαλύπτουν το σύστηµα.

Και αυτό επιτυγχάνεται µε την παραδοχή ότι οι πολιτικές φτωχοποίησης και η διάλυση των υποδοµών που λειτουργούν υποστηρικτικά στην οικογένεια, όπως εφαρµόζονται από την κυβέρνηση Αναστασιάδη-∆ΗΣΥ, σπρώχνουν ακόµα περισσότερο τις γυναίκες (ιδιαίτερα) στο περιθώριο. Επιτυγχάνεται µε την παραδοχή ότι ο κυρίαρχος δηµόσιος λόγος και η Παιδεία µας συντηρούν τις πατριαρχικές αντιλήψεις.

∆εν επιτυγχάνεται µε την εργαλειοποίηση του γυναικείου φύλου και σίγουρα δεν επιτυγχάνεται αγκαλιάζοντας το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια».

Και αυτό µας φέρνει στο ΕΛΑΜ.

Σε ένα ποστ στο facebook (Μα τούτοι οι ΕΛΑΜίτες που εψήφισαν Αννίτα, πιστεύκουν ότι οι γυναίκες δικαιούνται να δουλεύκουν;) διάβασα την απάντηση «∆εν λες ΕΥΤΥΧΩΣ που βρέθηκαν…» και τρόµαξα!

Αναφερόταν προφανώς στην ανακοίνωση του ΕΛΑΜ, ότι «αξιοποίησε το ρυθµιστικό του ρόλο εκλέγοντας τη νέα Πρόεδρο της Βουλής και φράσσοντας το δρόµο στο ΑΚΕΛ». Προσωπικά θα ένιωθα πιο ήσυχη αν την ώρα της ψηφοφορίας για την προεδρία της Βουλής όλοι καταψήφιζαν την υποψηφιότητα του ΕΛΑΜίτη Χρίστου Χρίστου. Μόνο το ΑΚΕΛ και το Κίνηµα των Οικολόγων το έκαναν.

Οι «τακτικισµοί» Αβέρωφ (και άλλων, για να είµαστε ειλικρινείς) έδωσαν στο ΕΛΑΜ την ευκαιρία να µιλά για το «ρυθµιστικό του ρόλο». Αδιαφορώντας για το γεγονός ότι ταυτόχρονα σπέρνουν ανέµους. Μόνο που τις θύελλες θα τις θερίσουµε όλοι µαζί.

Υστερόγραφο:

Στις 30 Απριλίου 1928 ο Γκαίµπελς, Υπουργός Προπαγάνδας της ναζιστικής Γερµανίας, έγραφε σε άρθρο του στην εφηµερίδα Der Angriff: «Θα µπούµε στο Ράιχσταγκ για να εφοδιαστούµε από το οπλοστάσιο της δηµοκρατίας µε τα όπλα της. Εάν η δηµοκρατία είναι τόσο ηλίθια ώστε να µας δώσει το ελεύθερο, είναι θέµα δικό της… Ερχόµαστε όπως ο λύκος που πέφτει σε κοπάδι προβάτων, έτσι ερχόµαστε».

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.