Μαθήµατα ζωής από έναν έφηβο καλλιτέχνη ΑΜεΑ

Ένα αδιαµφισβήτητο ταλέντο µε ωριµότητα και αισθητική «ψηµένου» ανθρώπου

Η αφορµή για τη συνάντησή µας µε τον Μιχάλη δόθηκε µε µια πρόσκληση για «Έκθεση Ζωγραφικής του µαθητή Μιχάλη Βαρελλιτζή της Β61 Λυκείου Αποστόλου Λουκά Κολοσσίου». Και δεν ήταν τόσο η ίδια η έκθεση που κέντρισε το ενδιαφέρον, όσο ο ίδιος ο καλλιτέχνης.
Ένα νέο παιδί, ένας έφηβος και µάλιστα ΑΜεΑ που σίγουρα η κουβέντα µαζί του, πέρα από το ότι θα ξετύλιγε το κουβάρι του ταλέντου του αποκαλύπτοντας τον ψυχικό του κόσµο, θα αποκτούσε άλλες διαστάσεις.

 

Του Χρήστου Χαραλάµπους

Η συνάντησή µου µε τον Μιχάλη ήταν πραγµατικά από τις πιο ενδιαφέρουσες και αξιόλογες γνωριµίες µου µε νέα παιδιά, γιατί τον νέο που είχα απέναντί µου τον διέκρινε µια ωριµότητα και µια αισθητική «ψηµένου» ανθρώπου µε άποψη που δεν διστάζει να την εκφράζει µε µαχητικότητα και συχνά µε πολύ καυστικό τρόπο και όχι ενός ανέµελου εφήβου. Τον Μιχάλη τον χαρακτηρίζει η ευαισθησία και η τρυφερότητα του καλλιτέχνη, αλλά και ο έντονος προβληµατισµός του πολίτη που ενδιαφέρεται για τα όσα καθηµερινά γίνονται γύρω του. Η κουβέντα µας ξεκίνησε στην αρχή κάπως αµήχανα και συγκρατηµένα, αλλά δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να χαλαρώσουµε και οι δύο, ώστε η συνάντησή µας να εξελιχθεί σε µια πολύ φιλική και οικεία επαφή. Ξεκινήσαµε µιλώντας βέβαια για το ταλέντο του στη ζωγραφική και την έκθεση που άνοιξε προχθές την Παρασκευή.

«Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός…»

«Με τη ζωγραφική νιώθω χαλαρός και χαρούµενος, ότι έχω δύναµη και κάτι µπορώ να καταφέρω κι εγώ… ξεχνώ τα προβλήµατα της καθηµερινότητάς µου και παράλληλα επιδιώκω να στείλω ένα αισιόδοξο µήνυµα στον κόσµο… να µην αγχώνεται, να είναι πάντα µε το χαµόγελο και ότι τα προβλήµατα επιλύονται, φτάνει να πιστεύουµε ότι µπορούµε να καταφέρουµε κάτι καλό που επιθυµούµε…»

Κάνοντας αυτή την εισαγωγή, ο Μιχάλης τη συµπληρώνει µε ένα ουσιαστικό µήνυµα: «Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός, µε τα δικά του προβλήµατα, τις δικές του σκέψεις και τα δικά του χαρίσµατα…»

0E0Dedaca98Ed0357Bb545820E13Edc7 A 1

Προσκαλεί όλο τον κόσµο να επισκεφθεί την έκθεση, επισηµαίνοντας ότι «είναι η πρώτη φορά που εκθέτω έργα µου κι αυτό µε την πολύτιµη βοήθεια της καθηγήτριάς µου της Τέχνης, της κυρίας Πόπης Νικολάου, που πίστεψε σε µένα και µε παρότρυνε να κάνουµε κάτι για να µπορώ κι εγώ να ασχολούµαι και να εκφράζοµαι κι έτσι τα καταφέραµε…»

Στη διάρκεια της υπέροχης κουβέντας µας κάνει διακοπές για να ευχαριστήσει τους καθηγητές του που τον στηρίζουν και ιδιαίτερα την κα Πόπη, αλλά και την κα Φωτεινή Φτερούδη, που όπως λέει «είναι η καλύτερη συνοδός που µπορούσα να έχω…» Αναφέρεται όµως και στους γονείς του που είναι «υπέροχοι και µε αγαπούν πάρα πολύ κι αυτό µου δίνει δύναµη…»

Ο Μιχάλης είναι άριστος µαθητής και βέβαια ένα αστείρευτο ταλέντο, αφού, πέρα από τη ζωγραφική, του αρέσει να τραγουδά, µε ιδιαίτερη προτίµηση στα λαϊκά τραγούδια, όπως µου λέει, παραθέτοντας και κάποια ονόµατα της παλιάς φρουράς των λαϊκών τραγουδιστών, που είναι αµφίβολο αν τους γνωρίζουν πολλοί συνοµήλικοί του.

C8256Acd3Ed15A2B9452306512058844 A 1

«Μας λείπει η ανθρωπιά και η παιδεία…»

Μέσα από τις αναφορές για τη ζωγραφική του και την τέχνη γενικότερα και κάποια αστεία που ανταλλάζουµε µεταξύ µας, γιατί ο Μιχάλης έχει και έντονη αίσθηση του χιούµορ, η κουβέντα µας αναπόφευκτα στρέφεται στα προβλήµατα που αντιµετωπίζουν ακόµα στην Κύπρο τα άτοµα µε αναπηρίες.

«∆εν υπάρχει σεβασµός κι αυτό το βλέπουµε καθηµερινά µε την κατάληψη των χώρων στάθµευσης που είναι για ανάπηρους, µε τα στενά πεζοδρόµια που δεν µπορεί να κινηθεί κάποιος µε καροτσάκι, αλλά και µε τις προβληµατικές προσβάσεις σε κτίρια και άλλους δηµοσίους χώρους…» επισηµαίνει και αναφερόµενος στη γενικότερη αδιαφορία προς τα άτοµα µε ειδικές ανάγκες, υποδεικνύει ότι «θα έπρεπε να υπάρχουν χώροι όπου να µπορούµε να πηγαίνουµε και να ασχολούµαστε µε κάτι και όχι να µένουµε αποµονωµένοι στο σπίτι».

Έντονη είναι η απογοήτευση, αλλά και ο θυµός που εκφράζει ο Μιχάλης για το ότι στη σηµερινή Κύπρο της ανάπτυξης, όπως θέλουµε να παρουσιάζουµε τον τόπο µας, υπάρχει ακόµα περιθωριοποίηση, σε αντίθεση µε το τι ισχύει σε άλλες χώρες όπου υπάρχουν υποδοµές και ευκαιρίες.

«∆υστυχώς µας λείπει η ανθρωπιά και η παιδεία… δεν υπάρχει ενσυναίσθηση…» λέει εµφαντικά και εκφράζει την εκτίµηση ότι αυτή η προκατάληψη που υπάρχει σε βάρος των ΑΜεΑ δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει.

Ο λόγος του είναι ποταµός όταν αναφέρεται στα προβλήµατα που αντιµετωπίζουν οι άνθρωποι µε κινητικές δυσκολίες και τα πυρά του στρέφονται κατά κύριο λόγο στην Πολιτεία και στις υποχρεώσεις της.

«Μας οδηγούν στην αποµόνωση»

«Πρέπει να µας βοηθήσουν να σπουδάζουµε, να βρίσκουµε µια δουλειά, να έχουµε µια απασχόληση… σε ένα χρόνο θα τελειώσω το σχολείο και δεν ξέρω τι θα κάνω, ποια θα είναι η πορεία και εξέλιξή µου… Άνθρωποι όπως εµένα όταν τελειώσουµε το σχολείο δεν θα δικαιούµαστε συνοδό, βοήθεια από κανένα… Μας θεωρούν κατώτερους κι αυτό που λέω είναι η αλήθεια… Ακόµα και το επίδοµα που µας δίνουν σιγά-σιγά µας το κόβουν, µας οδηγούν στην αποµόνωση κι αυτό είναι άδικο και απαράδεχτο…»

Λάτρης του ποδοσφαίρου ο Μιχάλης, Απολλωνίστας όπως λέει αλλά µε σεβασµό προς όλους τους σωστούς φιλάθλους όλων των οµάδων, θέλει να γίνει αθλητικογράφος. Όµως και αυτή η απλή επιθυµία του, αυτό το δικαίωµά του να ασχοληθεί επαγγελµατικά σε έναν τοµέα, του φαντάζει άπιαστο όνειρο, γιατί «σκέφτοµαι ότι µπορεί να µη βρω δουλειά επειδή είµαι σε καροτσάκι και θα προτιµήσει κάποιος να εργοδοτήσει κάποιον που είναι καλά…»

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.