Η εικαστικός-καθηγήτρια Πόπη Νικολάου και οι μαθητές της δημιουργούν Πάρκο Γλυπτικής και συνεχίζουν να εκφράζουν μέσα από τα έργα τους την ευαισθησία και τις αγωνίες τους για τα όσα κακά ταλανίζουν τον πλανήτη και την ανθρωπότητα

 

Του Χρήστου Χαραλάμπους

 

Τα τελευταία χρόνια, σμίγοντας τις ευαισθησίες τους για τα όσα κακά συμβαίνουν στον κόσμο, με επίκεντρο την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατάφεραν, επιστρατεύοντας το καλλιτεχνικό τους ταλέντο, να δημιουργήσουν μια σειρά έργων, μέσα από τα οποία πέτυχαν να μεταδώσουν αυτή την ευαισθησία τους σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους, τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό.

Ευαισθησία και αγωνία για τους μετανάστες της ανέχειας και τους πρόσφυγες των πολέμων, για τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τις γυναίκες και τα παιδιά που πέφτουν θύματα κάθε είδους εκμετάλλευσης από άλλους ανθρώπους, για όλο εκείνο τον κόσμο που αναγκάζεται να περιφέρεται άστεγος και πεινασμένος σε χώρες και πόλεις όπου ο πλούτος και οι άσκοπες δαπάνες αποτελούν πρόκληση.

Η εικαστικός και καθηγήτρια Τέχνης Πόπη Νικολάου με τους μαθητές της πέτυχαν να αποδώσουν αυτή τη σκληρή πραγματικότητα μέσα από έργα τους, που στο σύνολό τους εκτιμήθηκαν και διακρίθηκαν διεθνώς, καθιστώντας τους δημιουργούς πρεσβευτές της ειρήνης και της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δασκάλα και μαθητές βρίσκονται σε μια αέναη κινητοποίηση και καλλιτεχνική δράση, η οποία αυτή την περίοδο εκφράζεται μέσα από τη φιλοτέχνηση νέων έργων, αλλά και τη δημιουργία του Πάρκου Γλυπτικής «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων». Παράλληλα, έχουν κάνει ένα άνοιγμα προς όλο τον κόσμο για συμμετοχή στην προσπάθεια για αντίδραση και καταπολέμηση κάθε μορφής στραγγαλισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και αγώνα για επικράτηση της ειρήνης.

Η δημιουργία του Πάρκου Γλυπτικής έχει ήδη ξεκινήσει σε ανοικτό χώρο του Λυκείου Αποστόλου Λουκά Κολοσσίου, με βάση τους «Έκπτωτους Αγγέλους», έργο που έχει να κάνει με ένα από τα πλέον σοβαρά προβλήματα που καταγράφονται σήμερα στον κόσμο, εκείνο της εμπορίας και της εκμετάλλευσης ανθρώπων, το οποίο όταν παρουσιάστηκε πριν από δυο περίπου χρόνια προκάλεσε συγκίνηση και ανατριχίλα με τον τρόπο που οι μαθητές και η δασκάλα τους προσέγγισαν το πρόβλημα και το απέδωσαν μέσα από το πολύμορφο γλυπτό τους.

Στο έργο αυτό, για τη δημιουργία του οποίου χρησιμοποιήθηκαν διάφορα υλικά, θα προστεθούν και άλλες φιγούρες που θα το ολοκληρώσουν, όπως μας αναφέρει η Πόπη Νικολάου, εκφράζοντας την επιθυμία της να εγκατασταθούν στο πάρκο και όλα τα άλλα έργα που έχουν δημιουργηθεί μέχρι σήμερα, τα οποία βρίσκονται σε διάφορους χώρους, όπως οι «Μετανάστες», ο «Άστεγος», η «Ειρήνη»…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το Πάρκο θα είναι αλλιώτικο από όλα τα άλλα πάρκα γλυπτικής που υπάρχουν σε όλη την Κύπρο. Η ιδιαιτερότητά του βρίσκεται στη θεματολογία των έργων, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι όλα τα έργα έγιναν από μαθητές, με την καθοδήγηση βέβαια της καθηγήτριάς τους.

«Είμαι κι εγώ εδώ… με ένα ζευγάρι παπούτσια»

 

Την ευκαιρία μιας πρώτης γνωριμίας με το Πάρκο Γλυπτικής θα έχουν όλοι όσοι θα βρεθούν την ερχόμενη Παρασκευή, 13 Μαρτίου στο Λύκειο Αποστόλου Λουκά στο Κολόσσι, συμμετέχοντας στην Ημερίδα Αντιδρώ «Εμπορία Προσώπων», που διοργανώνει το σχολείο σε συνεργασία με το Σύνδεσμο Γονέων.

Το κοινό καλείται να συμμετέχει στη δημιουργία εικαστικού δρώμενου, που θα συμβολίζει την ατομική παρουσία και τη δέσμευση του καθενός στην προσπάθεια για προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το οποίο θα ενταχθεί με τα υπόλοιπα έργα στο Πάρκο Γλυπτικής.

Όπως μας εξηγεί η Πόπη Νικολάου, «ο κάθε επισκέπτη καλείται να φέρει ένα ζευγάρι παπούτσια, τα οποία εμείς θα τοποθετήσουμε σε μια τσιμεντένια επιφάνεια, θα ενωθούν μεταξύ τους και θα επικαλυφθούν με υγρό γυαλί, σχηματίζοντας ένα γλυπτό που παραπέμπει σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας… Αυτό θα δηλώνει ότι «είμαι κι εγώ εδώ»… Θα συμβολίζει την παρουσία και τη συμμετοχή όλων στην αντίδραση για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην οποιαδήποτε μορφή τους».

Στα πλαίσια της ημερίδας, η οποία θα διανθίζεται και από μουσικοχορευτικά δρώμενα, θα είναι παρόντες και μιλήσουν άνθρωποι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται στην ανάδειξη και την καταπολέμηση του προβλήματος της εμπορίας προσώπων, είτε μέσα από την πορνεία και την εργατική εκμετάλλευση είτε μέσα από την εκμετάλλευση και κακοποίηση, σεξουαλική ή με άλλες μορφές, μικρών παιδιών.

«Αυτή η τελευταία μορφή εκμετάλλευσης πρέπει να προβληματίσει, να ευαισθητοποιήσει και να κινητοποιήσει όλους μας», λέει εμφαντικά η Πόπη Νικολάου, επισημαίνοντας το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό η θυματοποίηση των παιδιών μέσα από τέτοιου είδους εγκληματικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται, είτε μέσω το διαδικτύου ή άλλως πώς, βρίσκεται σε έξαρση και στην Κύπρο.

 

Ξεχάσαμε πώς γίνεται το μέλι…

 

Στο μεταξύ, έχει ολοκληρωθεί και ένα άλλο έργο της Πόπης Νικολάου και των μαθητών της, που αφορά το μεγάλο παγκόσμιο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής και τις δραματικές επιπτώσεις που δημιουργούνται για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη.

Το έργο είναι βασισμένο στον Ορφικό Ύμνο και αποτελείται από τρία διαφορετικά υλικά, τσιμέντο, φυσικό γρασίδι και κυψέλες μελισσών κατασκευασμένες από τέλι. «Είχα ξεχάσει πώς γίνεται το μέλι…» είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος του, μέσα από τον οποίο εκπέμπονται πολλά και σημαντικά μηνύματα, για όποιον βέβαια μπορεί να τα αντιληφθεί.

«Ξεχάσαμε πώς να προστατεύουμε τον πλανήτη, όλα εκείνα τα καλά που μας προσφέρει η γη…» λέει η οραματίστρια εικαστικός, η οποία εκφράζει την ικανοποίηση και τη χαρά της για τον ζήλο που επιδεικνύουν οι ευαισθητοποιημένοι καλλιτέχνες-μαθητές της για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Η Πόπη Νικολάου, όμως, και η ομάδα των μαθητών της δεν σταματούν εδώ. «Θα συνεχίσουμε με ένα ακόμα έργο με θέμα την παγκόσμια ειρήνη, με αφορμή και τα τελευταία  τραγικά γεγονότα στη Συρία, στον Έβρο και σε άλλα σημεία του πλανήτη, όπου οι άνθρωποι βρίσκονται συνεχώς κάτω από συνθήκες πολέμων και διωγμών…» μας λέει, εξηγώντας ότι το έργο έχει σαν βάση του μια τεράστια περιστρεφόμενη υδρόγειο σφαίρα, μέσα από την οποία θα αναδύονται ανθρώπινες φιγούρες.

Η διακεκριμένη εικαστικός-εκπαιδευτικός δεν παραλείπει να εκφράσει τις ευχαριστίες της και σε κάποιους ανθρώπους που με τον δικό τους τρόπο βρίσκονται αρωγοί σε κάθε προσπάθεια δημιουργίας, όπως «ο κοινοτάρχης Κολοσσίου Λουκάς Γενεθλίου και ο κύριος Χαμπής, που μας βοηθούν σε τεχνικές υποδομές, αλλά και η Μαρία Κωστή Μιλτιάδου, η οποία σε όλα τα έργα προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες της στο σχεδιασμό και την παραγωγή όλων των γραφικών…»