Ο δημοφιλής ηθοποιός Χρίστος Παπαδόπουλος μάς υποδέχεται στο οικογενειακό αρχοντικό που δώρισε στον Δήμο Λεμεσού και ξεδιπλώνει μνήμες της προσωπικής και θεατρικής του ζωής

arxontiko papadopoulou

Του Χρήστου Χαραλάμπους

Από την πρώτη στιγμή που κουβεντιάζεις μαζί του διακρίνεις την παιδεία, την πλατιά μόρφωση και το υψηλό πνευματικό επίπεδο που τον χαρακτηρίζει. Ενας αριστοκράτης που όμως δεν έχει καμιά σχέση με την έννοια της αριστοκρατίας-πλουτοκρατίας, όπως τη γνωρίζουμε μέσα από την πολιτική οικονομία και ιστορία. Αντίθετα, είναι ολιγαρκής και αναζητά, με κάθε ευκαιρία, τρόπους να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

Από καιρό επιθυμούσα μια ιδιαίτερη κουβέντα με τον Χρίστο Παπαδόπουλο, τον δημοφιλή ηθοποιό ο οποίος για πολλές δεκαετίες πρόσφερε πολύ γέλιο μέσα από χαρακτηριστικούς ρόλους του, ιδιαίτερα στην τηλεόραση. Η αφορμή δόθηκε τελικά με την απόφασή του να δωρίσει το παλιό οικογενειακό αρχοντικό στον Δήμο Λεμεσού.

Ενα διώροφο σπίτι, με καμάρες και εκείνα τα όμορφα παλιά διακοσμημένα δάπεδα (από τα ελάχιστα παλιά αρχοντικά της Λεμεσού που έχουν απομείνει στον παραλιακό δρόμο της πόλης), γεμάτο αναμνήσεις από την οικογένεια του Λεωνίδα και της Κλειώς Παπαδοπούλου. Σ’ αυτό το σπίτι μεγάλωσαν ο Χρίστος και η αδελφή του Κωνσταντία, η οποία δεν ζει πια.

xristos papadopoulos

«Ο πατέρας μας ήταν πρόξενος της Ισπανίας», μου λέει καθώς μου συστήνει μέσα από τις παλιές φωτογραφίες που κοσμούν τους ψηλούς τοίχους την οικογένειά του… «Επειδή το σπίτι μας ήταν δίπλα από την εκκλησία των Καθολικών, υπήρχαν Ισπανοί μοναχοί και υπέδειξαν τότε στην κυβέρνηση της Ισπανίας ότι είναι εδώ ένας πολύ καλός κύριος για να αναλάβει το Προξενείο…

Οταν ζούσε ο πατέρας μας επισκέφθηκε το σπίτι μας και ο βασιλιάς της Χελζάζης κι όπως μας είχε πει αργότερα η μητέρα μας, εκείνη την ημέρα είχε μαζευτεί κόσμος πολύς έξω από το σπίτι για να δει τον βασιλιά…».

Η αφήγησή του είναι απλή και καθώς η μνήμη στρέφεται στα παιδικά χρόνια, το πρόσωπό του χαμογελά προδίδοντας μια νοσταλγία, αλλά και την τρυφερότητα που χαρακτηρίζει τον Χρίστο Παπαδόπουλο.

Οπως είναι φυσικό η κουβέντα μας επικεντρώνεται κυρίως στην τέχνη του ηθοποιού και τις εμπειρίες του από το θέατρο στο οποίο κατέληξε, μετά από κάποιες παραστάσεις που είδε όταν ήταν μικρό παιδί, στις οποίες πρωταγωνιστούσαν θεατρικοί θρύλοι όπως η Βάσω Μανωλίδου, η Μαίρη Αρώνη και ο Δημήτρης Χορν.

Ο Χρίστος Παπαδόπουλος αποφοίτησε από την Εμπορική Ακαδημία του Πολυδωρίδη κι αφού εργάστηκε για λίγο καιρό στου Λανίτη έφυγε για την Αθήνα, όπου σπούδασε θέατρο στη Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και της Μαίρης Αρώνη. Οπως επισημαίνει, «από τον πρώτο χρόνο των σπουδών μου, μου είχαν προτείνει να λάβω μέρος σε κάποια ελληνική ταινία, αλλά δεν έγινε επειδή κάθε καλοκαίρι ερχόμουν πίσω στην Κύπρο… κι έχασα βέβαια μια ευκαιρία…».

Επαγγελματικά πώς έγινε η αρχή με το θέατρο;

«Οταν επέστρεψα στην Κύπρο, ο Μακάριος προχώρησε στην ενοποίηση των θεάτρων που υπήρχαν τότε και δημιουργήθηκε ο Οργανισμός Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου ΟΘΑΚ όπου και πρωτόπαιξα.

Θυμούμαι ότι το πρώτο έργο που ανεβάσαμε ήταν “Ο θάνατος του Νταντόν”, εμπνευσμένο από τη Γαλλική Επανάσταση και το δεύτερο ο “Πλούτος” του Αριστοφάνη, όπου μου είχαν δώσει το ρόλο του Σχολιαστή που δεν υπήρχε στο αρχαίο κείμενο και είχε μεγάλη επιτυχία. Οταν άρχιζε το έργο, έμπαινα εγώ με χιτώνα και άσπρα μαλλιά και καθόμουν μπροστά από ένα αναλόγιο επί σκηνής. Ημουν ένας Αλεξανδρινός ποιητής και διέκοπτα την παράσταση για να εξηγώ στους θεατές τα διάφορα σημεία του έργου.

Οταν τέλειωσε η παράσταση, ο κόσμος έτρεξε να συγχαρεί τον σκηνοθέτη που ήταν ο Εύης Γαβριηλίδης και ο Εύης τούς έστελνε να συγχαρούν εμένα, γιατί όπως έλεγε “ο Χρίστος με έβγαλε ασπροπρόσωπο με ένα ρόλο που δεν υπήρχε στο έργο”».

Επτά χρόνια κράτησε ο ΟΘΑΚ κι όταν έκλεισε, ο Χρίστος Παπαδόπουλος συνέχισε στο ελεύθερο θέατρο, αλλά και στον ΘΟΚ με διαφόρους βασικούς ρόλους που ο καθένας είχε τη δική του αξία. Επαιξε στον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ, στον «Ταρτούφο» του Μολιέρου και σε πολλά άλλα έργα του διεθνούς και ελληνικού κλασικού ρεπερτορίου.

Παίξατε στο θέατρο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση… Ποιο από αυτά σας εκφράζει περισσότερο;

Το κάθε είδος έχει την αξία του, όμως το θέατρο επειδή είναι ζωντανό και υπάρχει εκείνη η αμεσότητα με τον κόσμο, νιώθεις την αντίδραση του κοινού μέσα από το χειροκρότημα… νομίζω ότι έχει άλλη αξία…

Σήμερα ποια είναι η σχέση σας με το θέατρο;

Επειδή μένω στη Λεμεσό και λόγω δυσκολιών στις μετακινήσεις μου, δεν μου είναι εύκολο πλέον να πηγαίνω συχνά στη Λευκωσία, αποφεύγω να παίξω στο θέατρο, αν και μου γίνονται προτάσεις…

Στην τηλεόραση είναι πιο εύκολο όταν είναι λίγα τα γυρίσματα. Τελευταίως με φώναξαν στο «Καφενείο» και έλαβα μέρος σε ένα επεισόδιο.

Ποια είναι η καθημερινότητά σας; Με τι ασχολείστε περισσότερο;

Εχω ένα μεγάλο περιβόλι πίσω από το σπίτι, το οποίο περιποιούμαι. Εχω πορτοκάλια, μανταρίνια και άλλα φρούτα, τα οποία προσφέρω στους γειτόνους και τον κόσμο… δίνω και στη Μητρόπολη για τα συσσίτια που λειτουργεί για τους άπορους συμπολίτες μας…

Εχω όμως και πολλούς γάτους που τους ταΐζω… Κι όταν έχω ελεύθερες ώρες μου αρέσει να διαβάζω διάφορα βιβλία…

Η ατάκα που τον καθιέρωσε…

xristos papadopoulos

Μετά από τόσα χρόνια, κάποιοι όταν τον δουν του φωνάζουν ακόμα… «ε… Σολωμό…»

Αν και έπαιξε σε σπουδαία έργα στο θέατρο, ωστόσο, κατά γενική ομολογία, ο Χρίστος Παπαδόπουλος αγαπήθηκε από το πλατύ κοινό μέσα από κάποιους ρόλους του σε κυπριακά σκετς. Οπως παραδέχεται και ο ίδιος, ο ρόλος του στην «Οικογένεια Σολωμού» του Μιχάλη Πιτσιλλίδη, πρώτα στο ραδιόφωνο και ύστερα στην τηλεόραση, ήταν αυτός που τον καθιέρωσε.

«Ο Πιτσιλλίδης είχε ζητήσει από τον παραγωγό που ήταν ο Αντρέας Φαντίδης, να παίξω εγώ το ρόλο του γέρου Χατηευθύμιου, του παππού στην οικογένεια…Τόση ήταν η ραδιοφωνική επιτυχία του έργου αυτού που κράτησε τρία χρόνια κι όταν τέλειωσε από το ραδιόφωνο, το έργο γυρίστηκε και για την τηλεόραση όπου επίσης διήρκεσε αρκετά χρόνια κι αγαπήθηκε από τον κόσμο… Στο ραδιόφωνο το ρόλο του Σολωμού είχε ο Νίκος Παντελίδης, επειδή όμως ο Παντελίδης ήταν πιο μεγάλος από μένα, όταν παίχτηκε το έργο στην τηλεόραση ο ρόλος δόθηκε στον Κώστα Παπαμαρκίδη.

Παρ’ όλο που στο έργο ήμουν ο γέρο Χατζηευθύμιος, ο κόσμος με ταύτισε με μια ατάκα που έλεγα απευθυνόμενος στον γιο μου… ήταν η φράση “ε… Σολωμό…”.

Ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια κι αφού έπαιξα σε τόσα έργα, κάποιοι όταν με δουν στο δρόμο μού φωνάζουν… “ε… Σολωμό…” κι αυτό με ευχαριστεί γιατί δείχνει πόσο με αγάπησε και συνεχίζει να με αγαπά ο απλός κόσμος. Τι καλύτερο για έναν ηθοποιό;»

«Εκανα απλώς το καθήκον μου…»

«Δεν έκανα οικογένεια ούτε εγώ ούτε η αδελφή μου κι έτσι έμεινε το πατρικό μας σπίτι και είχαμε πάντα την επιθυμία να μην κατεδαφιστεί, γι’ αυτό και αποφασίσαμε να το δωρίσουμε στον Δήμο Λεμεσού», εξηγεί αναφερόμενος στη μεγάλη δωρεά για την οποία πριν λίγες μέρες ο δήμος τίμησε τον Χρίστο Παπαδόπουλο και την αδελφή του, Κωνσταντία, ανακηρύσσοντάς τους Μεγάλους Ευεργέτες.

Η δωρεά της οικογενειακής διατηρητέας διώροφης κατοικίας που δεσπόζει επί του παραλιακού δρόμου της πόλης και είναι γνωστή στους παλαιότερους και ως «το σπίτι του Προξένου», με τη σημερινή της αξία να φτάνει τα 2.3 εκ. ευρώ, αφού ανακαινιστεί θα γίνει το ισόγειο «Μουσείο Λεωνίδα Παπαδόπουλου» με τα παλιά έπιπλα, τις φωτογραφίες και άλλα οικογενειακά κειμήλια και το ανώγειο θα γίνει αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων. Το περβόλι που είναι τεράστιο θα μετατραπεί σε ένα ανοικτό πάρκο.

Στην τιμητική εκδήλωση που έγινε στο δημαρχείο ακούστηκαν διθύραμβοι για τον Χρίστο Παπαδόπουλο ως ηθοποιό και ως άνθρωπο. Ο ίδιος, με τη σεμνότητα που τον διακρίνει και φανερά συγκινημένος, στην αντιφώνησή του περιορίστηκε να πει ότι «έκανα απλώς τον καθήκον μου, όπως ήταν η επιθυμία της μητέρας και της αδελφής μου…».

Μας έχεις Like στο Facebook ;