Του Γιώργου Φράγκου*

 

Η χρόνια ανεργία μαστίζει κυρίως τους μεσήλικες και όσους υπολείπονται 5-6 χρόνια μέχρι τη συνταξιοδότησή τους ή και λιγότερα. Ως εκ τούτου, οι αιτήσεις για πρόωρη συνταξιοδότηση, στο 63ο έτος της ηλικίας αντί στο 65ο, αναντίλεκτα, έχουν αυξηθεί δραστικά. Στην προ οικονομικής κρίσεως εποχή οι πρόωρες αφυπηρετήσεις αφορούσαν όσους ήθελαν να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής και περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τους ίδιους και την οικογένειά τους. Στις μέρες μας οι πρόωρες αφυπηρετήσεις, δυστυχώς, στην πλειονότητά τους οφείλονται σε βιοποριστικούς λόγους. Χρόνια άνεργοι συμπολίτες μας, υποαπασχολούμενοι και υποαμειβόμενοι, δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να προσφύγουν στην πρόωρη συνταξιοδότηση, επωμιζόμενοι εφόρου ζωής την πρόσθετη επιβάρυνση της μειωμένης κατά 12% σύνταξης. Χιλιάδες συμπολίτες μας καταδικασμένοι στα όρια της φτώχειας και κάτω από αυτά, λόγω χρόνιας ανεργίας, πρωτίστως των μεγάλων ηλικιών, υποχρεώνονται να αιτηθούν πρόωρη συνταξιοδότηση όχι για την καλοπέρασή τους, αλλά για να βγάζουν απλώς το ψωμί τους. Αυτή είναι η πικρή και πάσα αλήθεια. Ούτως ή άλλως, το πρόστιμο του 12% στο ύψος της σύνταξης, που ισχύει εφόρου ζωής, είναι άδικο και υπερβολικό. Πιο δίκαιο θα ήταν αυτό το «πέναλτι» να ισχύει μόνο για τη διετία μεταξύ του 63ου και του 65ου έτους της ηλικίας ενός εκάστου εξ ημών. Στο κάτω-κάτω η «χατιρική» σύνταξη για δύο χρόνια παραχωρείται και όχι για πάντα. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, οι πιο ευάλωτοι συμπολίτες μας και οι κατά τεκμήριο μέλλοντες δυνητικοί χαμηλοσυνταξιούχοι τιμωρούνται επιπρόσθετα με μια μείωση της τάξης του 12% στις συντάξεις τους, που θα ισχύει μέχρι να πεθάνουν. Αυτή η κοινωνική αδικία δεν πρέπει να αρθεί; Το κοινωνικό κράτος έχει ατροφήσει ανησυχητικά επί των ημερών μας. Ας μην το εξαϋλώσουμε εντελώς. Το πικρό κοινωνικό φαινόμενο που επιχειρώ να σκιαγραφήσω με την παρούσα παρέμβαση αφορά όλους τους επαγγελματικούς κλάδους των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα. Αγγίζει και την επαγγελματική ομάδα των δημοσιογράφων. Γι’ αυτό εξάλλου και αρθρογραφώ επί του προκειμένου. Ασφαλώς και υπάρχουν χρόνια άνεργοι δημοσιογράφοι. Ασφαλώς και υπάρχουν υποαπασχολούμενοι και υποαμειβόμενοι δημοσιογράφοι σχετικά μεγάλων ηλικιών. Η οικονομική κρίση, είτε ως αιτία είτε ως πρόσχημα, είχε ως επακόλουθο την αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και δεν άφησε αλώβητο κανέναν εργαζόμενο και κανέναν εργασιακό κλάδο. Δεν μπορούμε όμως να μένουμε απαθείς σε ακόμη μια κοινωνική αδικία, που συν τοις άλλοις μεγιστοποιείται χρόνο με το χρόνο και ενόσω δεν βελτιώνεται ποσώς η αγορά εργασίας, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις ποιοτικές της παραμέτρους. Σκόπιμα, σε αυτό το άρθρο δεν κάνω αναφορά στους μισθωτούς του δημόσιου και ημιδημόσιου τομέα. Είμαι της άποψης ότι το χάσμα μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα δεν κλείνει μόνο με το να κατεβαίνει το πάνω μέρος της ψαλίδας, αλλά και με το να ανεβαίνει το κάτω μέρος της ίδιας ψαλίδας. Οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και οι μειωμένες συντάξεις είναι ένα καλό κεφάλαιο για να δούμε αυτή την ψαλίδα να κλείνει, δίκαια, ορθολογιστικά, με κοινωνική ευαισθησία, αλλά και με όραμα ισοπολιτείας. *Πρόεδρος Ένωσης Συντακτών Κύπρου