Μετά τη φωτιά στη Μόρια: Η αβίωτη ζωή γίνεται ακόμα πιο αβίωτη

Με το Στράτο Γεωργούλα, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου συζητούμε τους λόγους που οδηγήσαν από την αθλιότητα στη βαρβαρότητα που ζούμε σήμερα.

Δε φαίνεται λογικό, λέει ο καθηγητής εγκληματολογίας, τη φωτιά να την έβαλε κάποιος από τους 37 που βρεθήκαν θετικοί με Covid-19.

Δε μπορεί όμως να αποκλείσει τίποτε, ούτε και προβοκατόρική ενέργεια. Όπως και αν έχει το πράγμα, τώρα βρισκόμαστε ενώπιον μιας τρισάθλιας κατάστασης.

Χιλιάδες πρόσφυγες περιπλανώνται στους δρόμους της Μυτιλήνης και στα χωράφια γύρω από το χωριό Μόρια – ένα όνομα που έγινε συνώνυμο με κόλαση για πρόσφυγες: το χείριστο παράδειγμα Ευρωπαϊκής και κρατικής πολιτικής εγκλωβισμού των προσφύγων στα ακριτικά νησιά σε διαβόητα «hot spots».

Ποιοι κερδίζουν όμως από τη καταστροφή που περίμενε να γίνει; Αυτό θα βοηθήσει να καταλάβουμε πως οδηγηθήκαμε εκεί και τί να κάνουμε μας λέει ο Καθηγητής:

• Συγκεκριμένες πολιτικές μετέτρεψαν τη Λεσβο, Χίο και Κω σε νησιώτικες αποθήκες ψυχών με τη συμφωνία ΕΕ- Τουρκιας.

• Συγκεκριμένες πολιτικές όπου οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί και εταίροι, οι κυβερνήσεις των Αθηνών, τοπικοί άρχοντες που βολεύονται και κερδίζουν με τον εγκλωβισμό στα νησιά.

• Η κυβέρνηση που λειτουργούσε το κέντρο στη Μόρια ως οιονεί κλειστή φυλακή (με Ευρωπαϊκά κονδύλια), κι όταν επιχείρησε να την μετατρέψει σε κανονικά κλειστή, έφαγε τα μούτρα της από την τοπική αντίσταση. Τώρα ετοιμάζεται να το κάνει νέα φυλακές – τοπικοί άρχοντες με οικονομικά ή πολιτικά οφέλη τρίβουν τα χέρια.

• Οι νεοναζί και οι ρατσιστές βγάζουν πάλι την ουρά τους έξω.

Μόνη οδός είναι η αντίσταση στις άθλια κέντρα τύπου Μόρια, ή ακόμα χειρότερα κλειστά κέντρα. Όχι άλλες Μόριες, όχι άλλη βαρβαρότητα των φυλακών ψυχών. Απαιτείται πραγματική αλληλεγγύη σε μια Ευρώπη τις ισότητας, της συνεργασίας και της ένταξης.