Του
Θεοχάρη Μασούρα*

 

Ουδείς αμφισβητεί ότι Τουρκία και Ερντογάν είναι οι κακοί δαίμονες της Κύπρου. Ουδείς Ελληνοκύπριος αμφισβητεί ότι η Τουρκία και ο Ερντογάν είναι οι υπαίτιοι της μη λύσης του Κυπριακού. Όσο όμως η επανένωση της Κύπρου τραβά στο χρόνο, τόσο περισσότερο εμπεδώνονται τα κατεχόμενα.

Οι Ελληνοκύπριοι δεν εμπιστεύονται την Τουρκία ότι θα σεβαστεί την υπογραφή της συμφωνίας και γι’ αυτό πολλοί προτιμούν τη γειτονική συμβίωση σε δύο χωριστά κρατίδια. Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς την Τουρκία εκφράζεται και στην τελευταία έκθεση Αναστασιάδη προς τον ΟΗΕ στην οποία είναι διάχυτη η αντιτουρκική κουλτούρα με την οποία ανατράφηκε ο ελληνοκυπριακός λαός. Μια κουλτούρα διαποτισμένη με το σλόγκαν ότι η Κύπρος είναι ελληνική και τη διδαχή ότι ο «Τούρκος γιοφύρι τζι’ αν γενεί, που πάνω του μεν ρέξεις». Ανατραφήκαμε με ιδέες ρατσιστικές και υπερτροφικό μίσος προς την Τουρκία. Για όλα τα κακά φταίει ο Ερντογάν και η Τουρκία!


Ο Κωνσταντίνος Καβάφης, στο ποίημά του «Η Πόλις», διατυπώνει εντελώς διαφορετική άποψη. Για όλα φταίει «Η Πόλις», δηλαδή ο εαυτός μας, τα βιώματά μας και η παιδιόθεν κουλτούρα που μεγαλώσαμε. Μόνο με την καλλιέργεια κουλτούρας, εμπιστοσύνης προς την Τουρκία, που έτσι και αλλιώς θα είναι ο μόνιμος γείτονας του Ελληνοκύπριου, υπάρχουν ελπίδες επανένωσης της πατρίδας. Παραθέτουμε στίχους από το καβαφικό ποίημα, που καταδεικνύουν τον αίτιο της μη λύσης.

«Είπες, θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σε άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Για τα αλλού -μη ελπίζεις- δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη τη μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες».

Όπως τον άνθρωπο που πάσχει από λευχαιμία και χρειάζεται μετάγγιση αίματος για να ελπίζει, το ίδιο και ο Ελληνοκύπριος χρειάζεται μετάγγιση οικουμενικής κουλτούρας για να ελπίζει. Το άλυτο κυπριακό πρόβλημα μάς παίρνει πολύ πίσω, στο 1964, όταν χαράχτηκε η Πράσινη Γραμμή και διενεργήθηκαν οι βομβαρδισμοί στην Τηλλυρία. Το ότι δεν εισέβαλε από τότε η Τουρκία στο νησί οφείλεται στη στάση της Σοβιετικής Ένωσης που προέβαλε βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας και στον Νικήτα Χρουτσώφ, που οργισμένος για τη στάση των ΗΠΑ, έβγαλε το παπούτσι και το χτύπησε στα έδρανα του ΟΗΕ!

Η λύση του Κυπριακού αποτελεί αδήριτη ανάγκη. Πρέπει, όμως, να αλλάξουμε όλοι μας συμπεριφορά: ελληνοκυπριακός λαός, πολιτικοί, ΜΜΕ, Εκκλησία. Στο κάτω-κάτω με έναν που επιδιώκεις ειλικρινή συνύπαρξη, δεν τον κακολογείς μερονυχτίς, επικαλούμενος το διεθνές δίκαιο που ποτέ δεν ίσχυσε. Η επίκλησή του βέβαια αποτελεί το μοναδικό όπλο στα χέρια των αδύναμων κρατών, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί παραλογισμό, η υποβάθμιση του γεγονότος ότι όσο περνά ο χρόνος με άλυτο το Κυπριακό, η παγίωση των τετελεσμένων της εισβολής γίνεται χειρότερη. Ας μην τρέφουν ψευδαισθήσεις οι Ελληνοκύπριοι ότι θα ασκηθούν πιέσεις από τους ισχυρούς προς την Τουρκία, ώστε να αποδεχτεί λύση σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο. Ο Διονύσιος Σολωμός που βίωσε την αμοραλιστική στάση των ισχυρών από το 1821, συμβουλεύει τους νεοέλληνες ότι «δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλή», δέκατη στροφή, δηλαδή δεν ανοίγουν εύκολα τις πόρτες οι ισχυροί, όταν τους έχεις ανάγκη.

Δεν εισηγούμαστε εξωραϊσμό της Τουρκίας, αλλά καταγραφή της πικρής αλήθειας: Η Τουρκία θα είναι ο παντοτινός γείτονάς μας. Έπρεπε να μεταδίδαμε στους Ρωμιούς κουλτούρα ειρήνης από την επομένη των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου και να συνειδητοποιούσαμε ότι η αδύναμη Κύπρος δεν μπορεί να υποκαταστήσει τα συμφέροντα των ισχυρών, έναντι της πανίσχυρης Τουρκίας. Τούτη την ώρα ο τόπος χρειάζεται Πρόεδρο με γνώση της διαλεκτικής και βούληση συμβιβασμού.

*Φιλόλογος, πρώην διευθυντής σε σχολεία Μ.Ε.