Μονογονεϊκή οικογένεια Τουρκοκυπρίων ζει ανάµεσα στην εξαθλίωση, την αδιαφορία και την απαξίωση

Η «ζωή» ανάµεσα στα ποντίκια, το πινγκ-πονγκ από υπηρεσία σε υπηρεσία και ο καθηµερινός εφιάλτης

Του Κυριάκου Λοΐζου

Κρύο το χειµώνα, αφόρητη ζέστη το καλοκαίρι, υγρασία, χωρίς ζεστό νερό, ποντίκια, σπασµένα παράθυρα, ένα σπίτι ετοιµόρροπο. Σε αυτές τις συνθήκες ζει µία τριµελής µονογονεϊκή οικογένεια Τουρκοκυπρίων σε ένα χώρο στον Άγιο ∆οµέτιο που µόνο σπίτι δεν θυµίζει.

Η 48χρονη Ντερ µαζί µε τη 17χρονη κόρη της Σαρ και τον 11χρονο γιο της Αλ ζουν σε αυτό το σπίτι τα τελευταία επτά χρόνια (από το 2014). «Μας είχαν πει από τις Υπηρεσίες Πρόνοιας να βρούµε ένα σπίτι για να νοικιάσουµε µε µόνο 250 ευρώ», ανέφερε στη «Χαραυγή» η 48χρονη Ντερ., για να τονίσει πως το Γραφείο Ευηµερίας είναι, σχεδόν εξ ολοκλήρου, απόν.
Η οικογένεια ζει µε ένα ποσό γύρω στα 760 ευρώ µηνιαίως από το Ελάχιστο Εγγυηµένο Εισόδηµα, ενώ όπως αντιλαµβάνεται και ο πιο αδαής, το συγκεκριµένο ποσό είναι αδύνατον να καλύψει τις βασικές ανάγκες τριών ανθρώπων, διότι όσον αφορά την ποιότητα ζωής, ούτε λόγος.

«Όταν επικοινωνήσαµε µε το τους αρµόδιους για το Ελάχιστο Εγγυηµένο Εισόδηµα, για να γίνει µία αύξηση ή αναπροσαρµογή του ποσού για το ενοίκιο, µας είπαν ότι θα µας ενηµερώσουν. Μετά από κάποιο διάστηµα λάβαµε µία επιστολή η οποία έλεγε πως δεν µένουµε στην Κύπρο. Πράγµα εντελώς ακατανόητο, αφού εγώ και ο αδερφός µου πηγαίνουµε σε σχολεία της Λευκωσίας», είπε η 17χρονη Σαρ.

F78D928838F8A71Ab7145927F0987667 A 1

Το µαρτύριο ωστόσο δεν σταµατά εδώ. Ο 11χρονος γιος της οικογένειας πάσχει από χρόνια πνευµονοπάθεια, ενώ οι ουλές στο σώµα του από τις επεµβάσεις (στο Ισραήλ) είναι γροθιά στο στοµάχι κάθε ανθρώπου. «Πολλές φορές φοβάµαι να κοιµηθώ τα βράδια γιατί υπάρχουν ποντίκια παντού, παντού», ανέφερε ο µικρός Αλ., για να υπερθεµατίσει η µαµά του λέγοντας πως τα βράδια ανασαίνει βαριά και φοβάται για πιο δυσάρεστες εξελίξεις.

Ένα σπίτι το οποίο θα έπρεπε να έχει κατεδαφιστεί εδώ και πολλά χρόνια «φιλοξενεί» µέσα ανθρώπινες ψυχές… και µερικά ποντίκια. Σπασµένοι τοίχοι παντού και φουσκωµένοι από την υγρασία, µία κουζίνα διαλυµένη και δωµάτια παγωµένα από το κρύο είναι οι χώροι όπου δύο παιδιά και µία νέα γυναίκα στεγάζουν τις ζωές και τα όνειρά τους.

«Τα παιδιά µου έχουν χρόνια να κάνουν µπάνιο µε ζεστό νερό. Όποτε είναι πολύ αναγκαίο, ζεσταίνουµε νερό για να µην αρρωσταίνουν τα παιδιά», είπε η Ντερ., δείχνοντας µε το χέρι παράλληλα το µπάνιο. Ένας χώρος «υγιεινής», µε ένα χαλασµένο καζανάκι και κοµµάτια από σουβάδες να πέφτουν όλο το 24ωρο.

9A888Ec464B9Ea9073Abe72Dd62E7531 A 1

«Μία σόµπα µικρή (αλογόνου) για να ζεσταίνει τρία άτοµα, καταλαβαίνετε ότι δεν φτάνει. Τα βράδια πολλές φορές ξυπνάµε από τις σταγόνες που πέφτουν από το ταβάνι», πρόσθεσε η 17χρονη Σαρ. «Στείλαµε τρεις φορές επιστολή σε όλους τους υπεύθυνους και δεν πήραµε απάντηση ποτέ. Ποτέ δεν έρχεται κανείς από το Γραφείο Ευηµερίας. Μόνο σπάνια τηλεφωνούν και η µία υπάλληλος µάς λέει ότι θα έρθει η άλλη, και αντίστροφα». Ένα σπασµένο τηλέφωνο δηλαδή µε θύµατα µία νέα γυναίκα, ένα 17χρονο κορίτσι και έναν 11χρονο µε σοβαρότατο πρόβληµα υγείας.

«Μόνο από το σχολείο µας βοηθούν πολλές φορές µε δωρεάν φαγητό ή και κουπόνια, αλλά να σας πω την αλήθεια δεν θέλω να ξέρουν όλοι την κατάστασή µας», ανέφερε η Σαρ., όπως δηλαδή κάθε νέος άνθρωπος που θέλει να ζει αξιοπρεπώς. «Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι στο σχολείο που πραγµατικά ενδιαφέρονται για εµάς και πολλές φορές µας βοηθούν χωρίς να το γνωρίζουν οι υπόλοιποι».

Επιπλέον, όπως είπε η οικογένεια, αρµόδιοι τούς ενηµέρωσαν ότι η µάνα δικαιούται επίδοµα µονογονιού, ωστόσο ποτέ δεν απάντησαν ούτε από κει για να γίνουν οι διαδικασίες. Ενδεικτική είναι η επιστολή που απέστειλε η οικογένεια, στην οποία γίνεται αναφορά για το επίδοµα, όπου µεταξύ άλλων αναφέρεται πως δικαιούνται το ποσό από τον Σεπτέµβρη του 2020, ενώ λόγω απλήρωτων λογαριασµών και έλλειψης βασικών ειδών επιβίωσης είναι επιτακτική η ανάγκη των χρηµάτων. «Σας έχουµε στείλει τρεις επιστολές και δεν απαντήσατε… είµαστε σε πολύ άσχηµη κατάσταση… υπάρχουν ποντίκια παντού… τα παιδιά µου φοβούνται»!

Όσον αφορά τη ζωή των παιδιών, η 17χρονη ήταν αφοπλιστική: «Πώς να µην στεναχωριέµαι όταν ζούµε σε τέτοιες συνθήκες; Η ψυχολογία µου δεν είναι καλή και σκέφτοµαι, όχι µόνο εµένα, αλλά κυρίως τον µικρό αδερφό µου που πολλά βράδια δεν κοιµάται από την υγρασία αυτού του σπιτιού. Ξέρετε, δεν ζητάµε ελεηµοσύνη, αλλά τουλάχιστον αυτά που δικαιούµαστε και µας έχουν υποσχεθεί…»

831B7Ca3Ec2C7Fe2476874Caa5Cba19A A 1

Πάντως, όπως αποκάλυψε η 17χρονη Σαρ., «τα αρµόδια γραφεία επικοινωνούν µαζί µας µόνο στην περίπτωση που εγώ ή ο αδερφός µου κάνουµε απουσία από το σχολείο. ∆ηλαδή δεν ενδιαφέρονται αν ζούµε ή αν πεθαίνουµε, παρά µόνο αν είµαστε καθηµερινά στο σχολείο. ∆εν σκέφτονται ότι µπορεί να απουσιάσουµε από το σχολείο για πολλούς λόγους;»

Ένα ανάλγητο κράτος και η αδιαφορία ως κουλτούρα της Πολιτείας

Θα μπορούσε κανείς να ξεκινήσει να μιλά για τις ευθύνες του κράτους, θέτοντας ένα και μοναδικό ερώτημα, ένα εξαιρετικά σκληρό ερώτημα, αλλά πέρα για πέρα αληθινό: Αν κάποια στιγμή ο 11χρονος γιος της οικογένειας ο οποίος είναι εγχειρισμένος στους πνεύμονες έχει τραγική εξέλιξη εξαιτίας της ανυπόφορης υγρασίας, τι θα κάνει το κράτος και τα κάθε λογής “υπεύθυνα” γραφεία; Θα στείλουν συλλυπητήρια επιστολή στην οικογένεια εκφράζοντάς τους τη “βαθιά τους θλίψη”; Πιθανόν να δρομολογήσουν διαδικασίες για καλύτερες συνθήκες ζωής… όταν όλα πλέον δεν θα έχουν καμία απολύτως σημασία και ουσία. Πριν φτάσουμε σε ανεπιθύμητες εξελίξεις, το κράτος οφείλει να δράσει άμεσα για να προστατεύσει μία εξαιρετικά ευάλωτη οικογένεια με δύο ανήλικα παιδιά. Ένα κορίτσι δεκαεφτά ετών, μία νέα μάνα, μόνη της, και ένα μικρό παιδάκι 11 χρονών που τα βράδια δεν αναπνέει από την υγρασία.

Οι καταγγελίες της οικογένειας είναι σοβαρότατες και οι ευθύνες των αρμοδίων βαρύτατες, ενώ μπορεί να γίνουν εγκληματικές. Η αδιαφορία των λειτουργών που κοροϊδεύουν τρεις εξαθλιωμένους συνανθρώπους μας πρέπει να εξεταστεί άμεσα και να επιρριφθούν τυχόν ευθύνες εκεί που πρέπει. Η κοινωνία δύο ταχυτήτων μπορεί να είναι “σημαία” για την κυβέρνηση, ωστόσο ας αφήσει έστω και την υστάτη τις ιδεοληψίες στην άκρη και να ενεργήσει άμεσα. Και αυτό διότι τίθεται ζήτημα ζωής και θανάτου μικρών παιδιών, τα οποία ζητούν απλώς να ζήσουν με αξιοπρέπεια και τίποτε παραπάνω. Οφείλουν τα διάφορα “επιτροπάτα” να πάρουν θέση, ενώ όσον αφορά τις Υπηρεσίες Πρόνοιας και το Γραφείο Ευημερίας, οι ευθύνες τους είναι τεράστιες. Όχι με αερολογίες, αλλά με απτές αποδείξεις.

Θα επανέλθουμε…

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.