Της Ελένης Μαύρου

«Δίδουμε μια μάχη με έναν αόρατο εχθρό», μας είπε προχθές ο Υπουργός Υγείας. Και ναι, σ’ αυτή τη μάχη χρειάζεται ψυχραιμία και καθαρό μυαλό, χρειάζεται πειθαρχία, χρειάζεται συνεργασία όλων.

Όμως σ’ αυτή τη μάχη χρειάζονται πρώτα και κύρια στρατιώτες και όπλα… Χρειάζεται να στηριχθεί, άμεσα και αποφασιστικά, ο πιο κρίσιμος κρίκος στη διαχείριση της πανδημίας -οι εργαζόμενοι στον τομέα Υγείας. Οι άνθρωποι που δίνουν τη μάχη καθημερινά, παρά τις τεράστιες αντιξοότητες, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα τον κίνδυνο που διατρέχουν.


Σωστά ο Υπουργός Υγείας υπογραμμίζει ότι «πρέπει και οφείλουμε να προστατεύσουμε τα δημόσια νοσηλευτήρια, που είναι η ναυαρχίδα και αυτά που καλούνται αυτή τη στιγμή να αντιμετωπίσουν τα περιστατικά του κορονοϊού».

Να το θυμόμαστε αυτό και όταν, με το καλό, τελειώσει αυτή η δοκιμασία.

Γιατί, αν κάτι ανέδειξε η πανδημία είναι τη σημασία ενός οργανωμένου, δημόσιου συστήματος υγείας. Του ίδιου συστήματος που εδώ και χρόνια, σε ολόκληρη την Ευρώπη, απαξιώνεται, κουτσουρεύεται με τις πολιτικές λιτότητας, εμπορευματοποιείται.

Το πιο κραυγαλέο είναι το παράδειγμα της Ιταλίας, όπου μόνο τα τελευταία 10 χρόνια έχουν αφαιρεθεί 37 δισ. ευρώ από το δημόσιο σύστημα υγείας. Συνολικά οι κλίνες στα νοσοκομεία υπολογίζεται ότι έχουν μειωθεί κατά 30% σε σχέση με το 2000.

Στην Ισπανία, οι εργαζόμενοι στον τομέα Υγείας (ναι, αυτοί που τώρα όλοι ευχαριστούν και χειροκροτούν) εργάζονταν εντατικά και με υπερωρίες ακόμα και πριν από το ξέσπασμα της επιδημίας του κορονοϊού, λόγω έλλειψης προσωπικού.

Το σύστημα υγείας στη Βρετανία είναι στα όριά του λόγω πολυετών περικοπών σε προσωπικό και μέσα.

Στη Σουηδία επιστράτευσαν τώρα το στρατό για να στήσει στρατιωτικά νοσοκομεία, γιατί χιλιάδες νοσοκομειακές κλίνες εξαφανίστηκαν τα τελευταία 30 χρόνια ως αποτέλεσμα των ιδιωτικοποιήσεων.

Τα δικά μας τα ξέρετε.

Καλούς καιρούς και οι δημόσιες δαπάνες στον τομέα της Υγείας ήταν οι χαμηλότερες ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ε.Ε.

Όταν οι γιατροί και οι νοσηλευτές κατάγγελλαν ότι η δημόσια υγεία καταρρέει κάτω από το βάρος των πολιτικών λιτότητας, ότι αναβάλλονταν βιοψίες, αναλύσεις, χειρουργικές επεμβάσεις λόγω έλλειψης αναλωσίμων, ότι καθυστερούσαν να φτάσουν στους ασθενείς ζωτικής σημασίας φάρμακα, ότι γιατροί φεύγουν από τα δημόσια νοσοκομεία γιατί δεν αντέχουν άλλο, η κυβέρνηση απαντούσε ότι… δεν συμβαίνει τίποτα, ότι όλα είναι υπό έλεγχο, ότι αυτοί που φωνάζουν είναι υποκινούμενοι από την αντιπολίτευση!

Ακόμα και σήμερα, όταν οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής, μέσα από τα δημόσια νοσοκομεία, καταγγέλλουν ότι δεν έχουν εξοπλισμό, δεν έχουν ατομικά μέσα προστασίας, δεν έχουν κλίνες, δεν υπάρχει οργάνωση, οι αρμόδιοι κάνουν πως δεν ακούν.

Να τα θυμόμαστε και αυτά όταν, με το καλό, τελειώσει αυτή η δοκιμασία.

Γιατί δεν είναι μόνο η σημερινή απειλή. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προβλέπει ότι θα αντιμετωπίσουμε παρόμοιες απειλές στο μέλλον. Και ναι, σήμερα είμαστε προσηλωμένοι στην άμεση, την επείγουσα απειλή, αλλά είναι καιρός να μαθαίνουμε από τα παθήματα.

Υστερόγραφο:

Οι άνθρωποι, λένε, στα δύσκολα φαίνονται. Τώρα είναι η ώρα της ευθύνης για όλους μας, η ώρα που δεν χωράει μικρότητες, ανοχή στα καπρίτσια του καθενός (περιλαμβανομένων ιεραρχών), ρουσφέτι και καιροσκοπισμούς. Από τη στάση μας θα κριθούμε όλοι.