Γραμμές/ Ορίζοντας

 Ο ελληνικός λαός για το Πολυτεχνείο

17 του Νοέμβρη 1975, χιλιάδες πολίτες κάθε ηλικίας προσκυνούν στον ιερό χώρο του Πολυτεχνείου. Τα κάγκελα είναι  ντυμένα με λουλούδια και αφιερωματικά σημειώματα, ανυπόγραφα τα περισσότερα. Ο ελληνικός λαός μιλά, θυμίζοντας τα δημοτικά μας τραγούδια. Από εφημερίδα της εποχής – δυστυχώς χωρίς αναφορά στην ονομασία της, ύστερα από 46 χρόνια – καταγράφομε τον παλμό της Ελλάδας, συγκλονισμένης από τη θυσία και τον αγώνα των παιδιών της, για την «τόσο αγαπημένη» Ελευθερία…


Κατεβάστε το  Dialogos App
Apple | Android | Huawei



Αδαμαντία Τριάρχη-Μακρυγιάννη, ( συνταξιούχος Διευθύντρια Λυκείου, Αθήνα)

 

Για τα παιδιά του Νοέμβρη

Αδέλφια δώστε τα χέρια

κι ενωμένοι προχωρήστε

για τη νίκη της ζωής

Κλάψτε τα παιδιά του Νοέμβρη.

Παράδεισος γι’ αυτά ο θάνατος.

Έπεσαν για την Ελευθερία,

τη Δημοκρατία.

Ένας στρατιώτης

 

[Αυτή τη στιγμή]

«Αυτή τη στιγμή, Έλληνες, αυτή τη στιγμή,

στην πόρτα μας σταμάτησε ένα τανκ!

Ο λοχαγός σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτησε!

Αυτή τη στιγμή, Έλληνες, αυτή τη στιγμή.

Ο στρατός είναι δικός μας,

δε θα μας χτυπήσουν!

Αυτή τη στιγμή σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτησε

ένας λοχαγός. Δε θα μας χτυπήσουν!

Μόνο το σίδερο είναι δικό τους,

οι καρδιές είναι δικές μας. Δε θα μας χτυπήσουν.

Αυτή τη στιγμή,

αδελφώνονται στους δρόμους

πολίτες και φαντάροι.

Δε θα μας χτυπήσουν!»

 

… ένα άλλο χέρι σηκώθηκε

και διέταξε «πυρ!»…

Δημήτρης Ραβάνης – Ρέντης

 

 Στα παιδιά του Πολυτεχνείου

Λουλούδια από λεμονιά έπρεπαν στα μαλλιά σας

Μα οι τύραννοι σας μπήξανε αγκάθια στην καρδιά σας

Και πάγωσε το αίμα σας και πάγωσαν τα χείλη

Μα κει που πέσατε νεκρά

ρόδα και τριαντάφυλλα εφύτρωσαν τ’ Απρίλη

Μια  μητέρα, Β. Π.

 

 Στους Νεκρούς μας

Τ’ αδέλφια μου περάσανε τα σύνορα της ζωής

Τ’ αδέλφια μου διαβήκανε με απλωμένα χέρια την

κόκκινη γραμμή του ορίζοντα

Τ’ αδέρφια μου παλέψανε

…………………………………………………………

Σας είδα ανεβασμένους πάνω σε ψηλά σίδερα

Είδα τα χέρια σας ν’ απλώνουνται στο άγνωστο

Είδα τα μάτια σας να κοιτάζουν το γαλάζιο τ’ ουρανού

Είδα τα κορμιά σας να πέφτουν ένα – ένα

…………………………………………………………

Βαριά κληρονομιά Αδέρφια

Ο αγώνας δεν τελείωσε

…………………………………………………………

Αυτή η γενιά δεν θα ξεχάσει.

Δεν ξεχνούν τα κορίτσια τον αγαπημένο που χάθηκε

Αυτά τα παιδιά δεν ήταν τυχαία

Ήταν αδέλφια ολωνών

Κολόνες που στηρίξανε και τα δικά μας όνειρα

…………………………………………………………

Παιδιά, αδέρφια, προχωράτε

Δεν πρέπει να χάσουμε το σήμερα

Δεν πρέπει να κλάψουμε τους νεκρούς μας

Δεν πρέπει να γυρίσουμε πίσω

…………………………………………………………

Τ’ αδέρφια μας περάσανε τα σύνορα της ζωής

Εμείς τί κάναμε;

Δημήτρης Θεοχάρης,    Δ΄ Γυμνασίου

 

Ποιημάτα μανάδων

Αθάνατα παιδάκια μας είστε κοντά μας

κι η σκέψη μας θα σας συνοδεύει για όλη μας τη ζωή

Κάποια μάνα, που έζησε τη νύχτα του Νοέμβρη

 

Είμαι μια μάνα

κι είσαι παιδί

Αν ήξερες πόσο μεγάλος

στάθηκες και πόσο εγώ μικρή

Μια μάνα

 

Παιδιά μου

δεν σας γέννησα, μα γέμισαν

τα χέρια μου αίματα σαν

σας αγκάλιασα λαβωμένα από τα βόλια

Δεν σας βύζαξα, μα φούσκωσαν

τα στήθια μου από πόνο σαν είδα

να πεθαίνετε από το χέρι κεινών,

που τους φωνάζατε αδέρφια

Δεν σας νανούρισα μωρά, μα τώρα

σιγοτραγουδάω τραγούδια της λευτεριάς

που μου χαρίσατε σεις

Παιδιά μου δικά μου

Παιδιά της Ελλάδας, Παιδιά του Πολυτεχνείου

Παιδιά που σταματήσατε το Νοέμβρη

να ’σαστε παιδιά και γίνατε ήρωες και

Ιδέα κι άνεμος Λευτεριάς

Νάναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει

 (Ανυπόγραφο)

 

Μικρό μου Αγόρι,

που στους ώμους σου

το βάρος της ταπεινοσύνης μας

σήκωσες

(Ανυπόγραφο)

 

 

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.