Της

Χρυστάλλας Αντωνίου*

 

 

Τι κι αν η οργή, ο θυμός και η αγανάκτηση έγιναν πλέον μέρος της καθημερινότητας των πολιτών; Του καθενός μας…;


Απέναντι βρίσκεται ο κυνισμός με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα πράγματα οι κυβερνώντες και ο Συναγερμός.

Προσπερνούν το θέμα της παράλειψης του καθήκοντος της εφεδρείας βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος με τέτοιο ύφος που προκαλεί «εγκεφαλικά». Αντίθετα, γι’ αυτούς δεν ισχύει το «όφειλε να γνωρίζει…» Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Αβέρωφ έδωσε και τα συγχαρητήριά του.

Τα «χρυσά» διαβατήρια και τα εκατομμύρια τους αγκαλιάστηκαν ζεστά από την κυβέρνηση Αναστασιάδη-Συναγερμού, «ανεξάρτητα» από τις όποιες σχέσεις μπορεί να υπάρχουν είτε με το Προεδρικό απευθείας είτε με γραφεία που έχουν άμεση σχέση με αυτό. Και προσπερνούν τις διεθνείς επικρίσεις αποδίδοντας τες σε «στοχοποίηση»! Χωρίς να νοιάζονται ποιες μπορεί να είναι οι επιπτώσεις στην οικονομία του τόπου, στο περιβάλλον, στην κοινωνία.

Την ίδια ώρα, ο νέος, ο συνταξιούχος, ο οικογενειάρχης και ο άνεργος δίνουν καθημερινά μάχη επιβίωσης. Για το μεροκάματο, για την υγεία, την παιδεία, για μια στέγη.

Χωρίς υπερβολή, η αύξηση των ενοικίων από τη μια και η έλλειψη πολιτικής βούλησης για το στεγαστικό πρόβλημα από την κυβέρνηση Αναστασιάδη-Συναγερμού από την άλλη, έφερε μεγάλο μέρος της κυπριακής κοινωνίας στην απόγνωση. Οι αριθμοί τους οποίους παρουσιάζει η κυβέρνηση αφορούν μόνο στις καταγραμμένες περιπτώσεις αναζήτησης στέγης. Τι γίνεται όμως και με τους πολλούς άλλους συμπολίτες μας που βρίσκονται μόνοι και αβοήθητοι, αφού δεν υπάρχει στεγαστική πολιτική; Αναρωτήθηκαν άραγε οι κυβερνώντες πώς περνά μια οικογένεια με παιδιά σε ένα δωμάτιο, αφού τα υψηλά ενοίκια και τα εισοδήματά τους δεν τους επιτρέπουν να ζήσουν σε αξιοπρεπείς συνθήκες;

Νοιάστηκαν για το πώς αισθάνονται οι νέοι μας, αφού οι χαμηλοί μισθοί και τα απαγορευτικά, για πολλούς, ενοίκια δεν τους επιτρέπουν να προχωρήσουν στη δημιουργία της δική τους ζωής;

Μπήκαν άραγε στη διαδικασία να δουν πώς ζει ένας άνθρωπος που δουλεύει δωδεκάωρα; Άστε που είναι μερικές οι περιπτώσεις που στην προσπάθειά της η κυβέρνηση να αναδείξει τις «επιτυχίες» της δεν «επιτρέπει» τη διαμαρτυρία. «Να λεν ευτυχώς που έχουν δουλειά», έτσι αντιμετωπίζουν το μεγάλο αυτό πρόβλημα. «Μακριά από συλλογικές συμβάσεις. Τι τις θέλετε;» Για να επικρατούν τα προσωπικά συμβόλαια, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Με  την ανοχή και τη στήριξη σε πολλές περιπτώσεις άλλων πολιτικών δυνάμεων, τόσο πριν τις τελευταίες προεδρικές εκλογές όσο και μετά, ο κυπριακός λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με σωρεία δυσκολιών και ανυπέρβλητων προβλημάτων.

Κύριοι κυβερνώντες, κύριοι εκεί στην Πινδάρου και λοιποί παραλήπτες, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Οι κατακτήσεις μας, οι κατακτήσεις του κυπριακού λαού με μπροστάρη την Αριστερά, το ΑΚΕΛ, δεν πρόκειται να γίνουν παρελθόν. Έχει ο καιρός γυρίσματα. Και η αλήθεια είναι εκεί. Αδιαπραγμάτευτη. Η ελπίδα και το δικαίωμα στο όνειρο και στη ζωή δεν θα χαριστούν. Οι αγώνες συνεχίζουν με κάλεσμα συμμετοχής και ενίσχυσης του ΑΚΕΛ, Αριστερά – Νέες Δυνάμεις. Πεισμώσαμε και σταθήκαμε στα δύσκολα. Όση λάσπη και να ρίχτηκε δεν μπορεί να μας λερώσει. Με πλήρη επίγνωση του ρόλου και της ευθύνης μας έναντι της κοινωνίας, βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την επανένωση του τόπου και του λαού μας, αγωνιζόμενοι ταυτόχρονα για τα αυτονόητα. Για αξιοπρεπή διαβίωση όλων.

*Επαρχιακή Γραμματέας ΑΚΕΛ Λάρνακας