Του Κώστα Α. Κωνσταντίνου

Ο σερβικής καταγωγής σπρίντερ μας αγωνίζεται με τα χρώματα της πατρίδας μας και επιπλέον στέλνει το δικό του μήνυμα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες που ζουν στην Κύπρο
«Όταν ήρθα στην Κύπρο ήμουν εννέα χρονών. Το αντιμετώπισα ως παιχνίδι στην αρχή, όμως η αρχή δεν ήταν τόσο εύκολη…»
Ο ρατσισμός είναι στην κερκίδα και αυτό προέρχεται από το σπίτι και όχι από τους αθλητές

Ο αθλητισμός αλλάζει τον άνθρωπο… αναπτύσσει τις αρετές του, τον μυεί στην πειθαρχία, σε κανόνες, στο σεβασμό του άλλου και της διαφορετικότητας. Αυτά και άλλα πολλά μπορούν να λεχθούν για τη συνεισφορά ενός σωστού αθλητή στην κοινωνία.
Το 2016 ένα παιδί που έφυγε από τη χώρα του, μετά τα αποκαΐδια που άφησε ένας μακροχρόνιος πόλεμος, για να πάει να μείνει σε ένα άγνωστο, για τον ίδιο και τους γονείς του, νησί, έφερε χαμόγελα με την απόδοση – άθλο στην Ολυμπιάδα του Ρίο, παίρνοντας συγχαρητήρια από την πολιτεία και την κοινωνία.

Ο Μίλαν Τραΐκοβιτς πρόσφερε μεγάλη χαρά στην Κύπρο με την παρουσία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Μετά την 5η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Άμστερνταμ, προκρίθηκε στον ολυμπιακό τελικό των 110μ. με εμπόδια λαμβάνοντας την 7η θέση στον κόσμο. Έγραψε ιστορία με παγκύπριο ρεκόρ 13.31 στον ημιτελικό και 13.41 στον τελικό και έγινε ο πρώτος αθλητής που, εκπροσωπώντας την Κύπρο, προκρίθηκε σε ολυμπιακό τελικό σε αγώνισμα δρόμου.

Ο Μίλαν, αφού αγωνίστηκε κρατώντας τη σημαία της Κύπρου στην αρένα του κλασικού αθλητισμού, πήρε την απόφαση να συμμετάσχει και στην αρένα της κοινωνικής ευαισθητοποίησης με τη σημαία της εκστρατείας AWARE.

Ο σερβικής καταγωγής σπρίντερ μας αγωνίζεται με τα χρώματα της πατρίδας μας και επιπλέον στέλνει το δικό του μήνυμα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες που ζουν στην Κύπρο, καθώς πλέον είναι υποστηρικτής της εκστρατείας για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Μιλά στην «Κυριακάτικη Χαραυγή» για τα πρώτα χρόνια στην Κύπρο, όπου βρέθηκε μετά τον πόλεμο στη χώρα του, τις αξίες της ζωής που έμαθε στο στίβο, το ρατσισμό και τη διαφορετικότητα.

O Μίλαν ήρθε στην Κύπρο όχι επειδή ήταν επιλογή του, αλλά εξαιτίας της κακής κατάστασης που άφησε πίσω του ο πόλεμος στη Σερβία. Ήρθε στη χώρα μας το 2001, μόλις εννέα χρόνων, τρία χρόνια μετά τους γονείς του, οι οποίοι στην αρχή ήρθαν για κάποιο διάστημα έφυγαν και επέστρεψαν για να μείνουν μόνιμα. Όπως μας εξήγησε, η κακή οικονομική κατάσταση της Σερβίας μετά τον πόλεμο ώθησε την οικογένεια Τραΐκοβιτς να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον σε μια άλλη χώρα. «Όταν ήρθα στην Κύπρο ήμουν εννέα χρονών. Το αντιμετώπισα ως παιχνίδι στην αρχή, όμως η αρχή δεν ήταν τόσο εύκολη, αφού έπρεπε να πάμε σε σχολείο με ελληνική γλώσσα. Είχα πρόβλημα με τη γλώσσα επειδή δεν ήξερα ούτε μια λέξη. Υπήρχε πρόβλημα επικοινωνίας με τα άλλα παιδιά. Όμως σε μικρή ηλικία απορροφάς τα πάνα ευκολότερα και δεν ήταν πολύς ο καιρός που είχαμε πρόβλημα με τα Ελληνικά», ανέφερε, σημειώνοντας την καλή σχέση που απέκτησε με τα άλλα παιδιά στην Κύπρο. «Γενικά τα παιδιά στο σχολείο που πήγαινα ήταν εντάξει. Δεν έβλεπαν εμένα και τις αδερφές μου σαν ξένους. Το παιχνίδι στην αυλή του σχολείου δεν είχε γλώσσα. Παίζαμε όλοι μαζί, είχαμε βοήθειες στην τάξη και μετά οικογενειακά οι γονείς μας δημιούργησαν σχέσεις με τις οικογένειές τους», ανέφερε στην εφημερίδα μας ο Κύπριος Ολυμπιονίκης.

Ένα τυχαίο συμβάν
Από νεαρή ηλικία ο Μίλαν αποφάσισε να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Έπαιξε μπάλα στις ακαδημίες του Απόλλωνα Λεμεσού και στην ομάδα της Παρεκκλησιάς. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο στα 16 του. Ο αθλητισμός του στίβου ήρθε για τον ίδιο στο λύκειο, όταν ξεκίνησαν οι μαθητικοί αγώνες. Ο καθηγητής τον έστειλε στους αγώνες, κέρδισε στα 100 μ. με εμπόδια στο παγκύπριο σχολικό πρωτάθλημα το 2010 και το 2011 πήρε την πρώτη του κλήση για αποστολή με την Κύπρο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων. Πώς όμως προέκυψε ο στίβος στη ζωή ενός παιδιού που είχε ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο; Ο Μίλαν εξηγεί στην «Κυριακάτικη Χαραυγή» ότι ένα τυχαίο συμβάν έφερε την ενασχόλησή του με το στίβο σε επαγγελματική βάση. «Ήμασταν κάποιοι μαθητές που θέλαμε να χάσουμε μάθημα και είπαμε να πάμε στους αγώνες, έτσι για να μην πάμε για δυο τρεις μέρες σχολείο. Με τον γυμναστή του σχολείου προσπαθούσαμε να βρούμε, αναλόγως σωματοδομής, τι ταιριάζει στον καθένα. Ήμουν λίγο ψηλός και με έβαλε να τρέξω στα εμπόδια. Το 2013, όταν έκαμα παγκύπριο ρεκόρ, είπα ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά», ανέφερε ο Μίλαν, λέγοντας ότι δεν είχε κανένα δίλημμα ανάμεσα σε Κύπρο ή Σερβία. «Η ευκαιρία μού δόθηκε στην Κύπρο και δεν σκέφτηκα κάτι άλλο. Έκρινα ότι πλέον είναι η χώρα μου», ανέφερε στην εφημερίδα μας.

Ο ρατσισμός στην κερκίδα
Στη συζήτηση για τα ποδοσφαιρικά του χρόνια στην Κύπρο ρωτήσαμε τον Μίλαν για το ρατσισμό στον αθλητισμό. Ο Μίλαν αναγνώρισε κι εντόπισε το πρόβλημα λέγοντας ότι το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα που αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα ρατσισμού -στην κερκίδα και όχι στο γήπεδο. «Μπορώ να σου απαντήσω ως αθλητής και σου λέω πως δεν υπάρχει καθόλου ρατσισμός μεταξύ των αθλητών ποδοσφαιριστών. Ο ρατσισμός είναι στην κερκίδα και αυτό προέρχεται από το σπίτι και όχι από τους αθλητές, ούτε είναι στο σύνολο των οπαδών», ανέφερε στην «Κυριακάτικη Χαραυγή». Πρόκειται, ανέφερε, για ένα αρκετά σοβαρό πρόβλημα. «Πιστεύω μέσα από τον αθλητισμό πάει να λυθεί με κάποιον τρόπο, αλλά για την κοινωνία εκτιμώ πως είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί από μικρή ηλικία. Είναι πρόβλημα που προκαλείται από τους μεγαλύτερους», υποστήριξε ο Κύπριος Ολυμπιονίκης, τονίζοντας την ανάγκη επέκτασης μιας σειράς δράσεων στα σχολεία. «Το πιο σημαντικό είναι από μικρή ηλικία να ξεκινήσουν διαλέξεις και διάφορες δραστηριότητες ώστε τα παιδιά να μεγαλώνουν με τη νοοτροπία της ισότητας και κατά των διακρίσεων», ανέφερε στην εφημερίδα μας, βάζοντας στην εξίσωση το παράδειγμα των αθλητών διεθνώς. «Όταν πας σε μεγάλες διοργανώσεις, ολυμπιάδες, παγκόσμιους αγώνες, βλέπεις όλους τους αθλητές από διάφορες χώρες μετά τον αγώνα τους να είναι σαν μια οικογένεια, είπε ο Μίλαν, ο οποίος ρωτήθηκε τι του προξένησε το ενδιαφέρον να ενταχθεί στην εκστρατεία AWARE. Εκτίμηση του Μίλαν είναι ότι σήμερα η Κύπρος πάει προς το καλύτερο λόγω της ένταξης ανθρώπων που ήρθαν από άλλες χώρες. «Η Κύπρος είναι μια πολυπολιτισμική χώρα σήμερα, υπάρχουν αρκετοί ξένοι που πέτυχαν στη δουλειά τους και συνεργάζονται με τους Κυπρίους. Μια χώρα μπορεί να δανειστεί πράγματα από κάποια άλλη», ανέφερε χαρακτηριστικά. Πώς βλέπει όμως την προσφυγοποίηση ενός ανθρώπου; Όπως μας λέει, ένας άνθρωπος γίνεται πρόσφυγας λόγω εξωγενών παραγόντων. «Δεν το κάνει κάποιος επειδή το θέλει αλλά λόγω δυσκολιών. Πιστεύω πως ο θεός θέλει να δώσει την ευκαιρία σε όλους για μια καλύτερη ζωή».

 

Εμπλοκή για το καλό με συνέχεια
Ένα τηλεφώνημα από την εκστρατεία AWARE ήταν ικανό να πείσει τον Μίλαν να εμπλακεί ως υποστηρικτής. «Μόλις δέχθηκα το τηλεφώνημα και μου είπαν για το πρότζεκτ -και αφού αντιλήφθηκα το πώς σκέφτονται αυτά τα παιδιά- δεν μπορούσα να αρνηθώ, διότι δύσκολα αρνούμαι σε φιλανθρωπικές ή άλλες κοινωνικές δραστηριότητες. Δεν λέγω όχι. Θεώρησα ότι επέλεξαν ένα σωστό άνθρωπο που έζησε κάποια πράγματα και είναι καλά να δείξουν, έκρινα, κάτι για εμένα. Νομίζω ότι επέλεξαν ένα άτομο πρότυπο για τους μικρούς και τους μεγάλους, κυρίως φυσικά για τους μικρούς. Ελπίζω να εμπλακούν κι άλλοι αθλητές σε τέτοιες εκστρατείες».