Ο Νικόλας θέλει να πάει σχολείο

Της
Ράνιας Γεωργίου*

 

Ήταν Μάης του 2020, όταν µετά το πρώτο λοκντάουν όλα τα παιδιά ανυποµονούσαν να γυρίσουν πίσω στο αγαπηµένο τους σχολείο. Το βράδυ πριν την επιστροφή των παιδιών µε φυσική παρουσία στα σχολεία τους, ο 8χρονος Νικόλας -ένα παιδί στο φάσµα αυτισµού- είχε ετοιµάσει την τσάντα του µε τη βοήθεια της µαµάς του ανυποµονώντας να πάει πίσω σχολείο. Ο Νικόλας δεν είδε τελικά κανέναν από τους συµµαθητές και συµµαθήτριές του. ∆εν είδε ούτε την αγαπηµένη του δασκάλα ούτε τη συνοδό του. Κι αυτό γιατί έµαθε πως µε εγκύκλιο της τελευταίας στιγµής, το προηγούµενο ακριβώς βράδυ της πολυαναµενόµενης επιστροφής, το υπουργείο απαγόρευσε µόνο στα παιδιά µε αναπηρίες ή επιπρόσθετες εκπαιδευτικές ανάγκες που φοιτούν στα δηµόσια σχολεία κι έχουν συνοδό να φοιτήσουν µε φυσική παρουσία.

Πρώτη φορά είχαν ακούσει οι ταλαίπωροι γονείς πως υπάρχει ένας ιός που κάνει διακρίσεις. Μέχρι τώρα ήξεραν πως είναι οι κοινωνίες και οι πολιτικές αποφάσεις που προκαλούν αποκλεισµούς ή διακρίσεις. Βρήκε το υπουργείο το τέλειο άλλοθι. Ο κορονοϊός. Το δηµόσιο συµφέρον. Τα παιδιά µε αναπηρίες, τα παιδιά που οφείλει το κράτος να στηρίξει πρώτα απ’ όλα µε στόχο τη συµπερίληψή τους και όχι τον αποκλεισµό τους, να µετατρέπονται εν µία νυκτί σε µιάσµατα, σε παράσιτα, σε περιττές απολογητικές υπάρξεις που επιβαρύνουν το σύστηµα παρακαλώντας για τα αυτονόητα. Αλλά είναι για το καλό τους, είπε ο υπουργός, χωρίς εξηγεί γιατί και πώς. Χωρίς να στηρίζει την απόφαση αυτή σε καµία επιστηµονική βάση ή νοµοθεσία.

Ο Νικόλας αλλά και κάθε παιδί στο φάσµα του αυτισµού συνεχίζει να φοιτά στο δηµόσιο σχολείο.  Χρειάστηκαν βέβαια αγώνες για να πείσουν οι γονείς των παιδιών στο φάσµα του αυτισµού ότι τα παιδιά τους έχουν κάθε δικαίωµα να λαµβάνουν τη στήριξη που χρειάζονται για να βρίσκονται στην ίδια γενική τάξη και όχι µακριά από τα υπόλοιπα παιδιά. Τα παιδιά µε αυτισµό έχουν βιώσει αµέτρητες διακρίσεις. Αµέτρητα ειρωνικά κοιτάγµατα. Αµέτρητες στιγµές απόρριψης. Αµέτρητες µαταιώσεις. Αµέτρητα «ναι µεν αλλά». Οι γονείς τους συνήθισαν πια να τα αντιµετωπίζουν ως βάρος, ως εµπόδιο στην οµαλή φοίτηση των υπόλοιπων «κανονικών» παιδιών. Έµαθαν να ζητάνε συγγνώµη για τις ακατάλληλες συµπεριφορές. Να απολογούνται που τα παιδιά τους δυσκολεύουν το µάθηµα. Κι ας µη φταίνε. Κι ας µην ευθύνονται για την ανικανότητα του κράτους να τους παρέχει όλα όσα δικαιούνται.

Η µητέρα του Νικόλα ακόµα θυµάται την ηµέρα που ένας µαινόµενος πατέρας ενός συµµαθητή του γιου της µπούκαρε στο γραφείο της διευθύντριας απαιτώντας να φύγει από την τάξη ο Νικόλας της, επειδή, όπως είπε ουρλιάζοντας: «∆εν γίνεται ο γιος µου να είναι στην ίδια τάξη µε τον προβληµατικό που κλαίει ή διακόπτει το µάθηµα, ας πάει σε σχολείο για τούτα τα µωρά» και απειλούσε µάλιστα να φτάσει µέχρι και στον υπουργό. Η διευθύντρια, αγέρωχη σαν βράχος, του είπε να πάει όπου θέλει, ακόµα και στον υπουργό. Και πως η θέση του Νικόλα αλλά και κάθε παιδιού µε ή χωρίς αναπηρία είναι η γενική τάξη, µαζί µε όλα τα παιδιά. […]

Αν θέλουµε µια κοινωνία διαφορετική, αν πραγµατικά επιδιώκουµε κοινωνική δικαιοσύνη και συµπερίληψη, αν οραµατιζόµαστε έναν κόσµο χωρίς διακρίσεις, τότε πρέπει να διεκδικήσουµε τα αναφαίρετα δικαιώµατα όλων των παιδιών, ειδικά των πιο ευάλωτων. Το κράτος οφείλει να στηρίξει κάθε παιδί παρέχοντάς του την εξατοµίκευση που χρειάζεται εντός του εκπαιδευτικού συστήµατος χωρίς να το αποκλείει. Όχι µε εξαγγελίες. Όχι µε υποσχέσεις. Όχι µε ωραίες στα χαρτιά νοµοθεσίες. Αλλά αφαιρώντας τα εµπόδια και παρέχοντας στήριξη.

Η ενιαία εκπαίδευση και η ανθρώπινη κοινωνία δεν θα γίνουν πράξη µε όµορφα λόγια κι εύπεπτα ευχολόγια. Θα γίνουν πράξη όταν η κάθε εκπαιδευτικός σε κάθε γωνιά της Κύπρου επιµορφωθεί και στηριχθεί εµπράκτως από το κράτος. Όταν ο κάθε εκπαιδευτικός σε κάθε σχολείο λάβει τη στήριξη που χρειάζεται µε τις απαραίτητες ώρες ενίσχυσης και τράπεζα διαφοροποιηµένου υλικού για να µπορεί να βοηθήσει όλα τα παιδιά. Όταν το κάθε σχολείο λάβει τα κατάλληλα µέσα και αναγκαίο εξοπλισµό που δικαιούται. Όταν το κάθε παιδί µε αναπηρία έχει δίπλα του στην τάξη την κατάλληλη σχολική βοηθό για να το στηρίζει εκπαιδευτικά και συναισθηµατικά, χωρίς να απαιτούνται αγώνες από τους γονείς µε ενστάσεις επί των ενστάσεων και χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες για να κερδίσουν τα αυτονόητα. Χωρίς να καταρρακώνεται η αξιοπρέπειά τους µέσα σ’ ένα σύστηµα κακοποιητικό και εχθρικό. Όταν επιτέλους καταλάβουµε πως τα παιδιά στο φάσµα του αυτισµού αλλά και κάθε παιδί µε εµφανή ή µη, ήπια ή σοβαρή, γνωστή ή άγνωστη αναπηρία θα λαµβάνει τη στήριξη και τη βοήθεια που δικαιούται χωρίς προϋποθέσεις. Απλά επειδή είναι παιδί. Γιατί όταν µιλάµε για παιδιά, είναι ευθύνη και υποχρέωση της Πολιτείας να διασφαλίζει πως τα δικαιώµατά τους θα προστατεύονται και θα αποτελούν ύψιστη προτεραιότητα.

* Εκπαιδευτικός

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.