VIENNA, AUSTRIA - JUNE 30 : Thousands of people attend a demonstration protesting 12-hour work days in Vienna, Austria on June 30, 2018. (Photo by Mehmet Emin Avc/Anadolu Agency/Getty Images)

Της Ευανθίας Σάββα*

Από το ξέσπασµα της κρίσης και µετά, αυτό που φαίνεται να εντείνεται σε ολόκληρη τη υφήλιο, και κυρίως στην Ευρώπη, είναι ο ανελέητος πόλεµος κατά των δικαιωµάτων των εργαζοµένων. Αποκορύφωµα αυτού είναι ίσως η απροκάλυπτη «κατάργηση» του οκτάωρου πρόσφατα στην Αυστρία. Αν και οι «εµπνευστές» του επικαλούνται ότι δεν καταργείται το 8ωρο, απλά επιτρέπεται και το 12ωρο -προαιρετικά- η ψήφιση και µόνο της 12ωρης εργασίας δίνει στα χέρια των εργοδοτών ένα ισχυρό όπλο κατά των εργαζοµένων. Ένα «όπλο» που µπορεί να χρησιµοποιηθεί κατά των εργαζοµένων για την εισαγωγή και µονιµότητα των ευέλικτων ωραρίων, της ευέλικτης εργασίας και της απορρύθµισης της εργασίας, µετατρέποντας τους εργαζοµένους σε «σκλάβους» στις επιταγές των εργοδοτών.

Με το πρόσχηµα της κρίσης και την εφαρµογή των πολιτικών λιτότητας, τις µειώσεις µισθών, συντάξεων και ωφεληµάτων, τα µεσαία και χαµηλά στρώµατα της κοινωνίας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οδηγήθηκαν στη φτωχοποίηση και παράλληλα στην υπερ-εκµετάλλευσή τους από τους εργοδότες. Το γεγονός ότι την ίδια περίοδο τα κέρδη των πολυεθνικών και του κεφαλαίου αυξήθηκαν, καταδεικνύει τη στρέβλωση που οι θιασώτες του µονεταρισµού προσπαθούν να επιβάλουν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Του µοντέλου που θέλει τις όποιες ζηµιές των τραπεζών και της κακοδιαχείρισάς τους να τις πληρώνουν τα κράτη και οι πολίτες και τα κέρδη να τα επωφελούνται οι λίγοι και εκλεκτοί. Η επίθεση κατά των εργαζοµένων και των κατακτήσεών τους δεν είναι απλά µια προσωρινή λύση ή µια έκτακτη ανάγκη, όπως παρουσιάστηκε και στη χώρα µας, αλλά µια συνεχιζόµενη στρατηγική αύξησης των κερδών των λίγων εις βάρος των πολλών, µε παράλληλη µείωση του κόστους παραγωγής. Η οποία µείωση του κόστους παραγωγής έρχεται µέσα από τη µείωση των «λειτουργικών» εξόδων, δηλαδή της µείωσης των µισθών και της αύξησης των ωρών εργασίας.


Σε αυτή τη στρατηγική του το κεφάλαιο βρίσκει σύµµαχους το νεοφιλελεύθερο µοντέλο διοίκησης της ΕΕ και των πολιτικών «διαχείρισης» του χρέους που επιβάλλεται στις χώρες µέλη. Συνεπικουρούµενο από την πλειοψηφία των συντηρητικών δυνάµεων που έχουν την εξουσία στα κράτη µέλη, η συνεχής µείωση των ωφεληµάτων των εργαζοµένων έχει προτεραιότητα στην πολιτική τους ατζέντα.

∆εν είναι κάτι τυχαίο η ψήφιση του 12ωρου στην Αυστρία. Μαίνεται ένας «πόλεµος» κατά των δικαιωµάτων των εργαζοµένων από τις συντηρητικές δυνάµεις και όταν υπάρχει η απαιτούµενη πλειοψηφία στις κυβερνήσεις, οι εργαζόµενοι χάνουν, δυστυχώς, όπως στην περίπτωση της Αυστρίας.

∆εν είναι ούτε στη χώρα µας τυχαίο που η ΟΕΒ και το ΚΕΒΕ πρόσφατα, όπως συνηθίζουν τα τελευταία χρόνια, έθεσαν στην κυβέρνηση αίτηµα για ποινικοποίηση των απεργιών, θέµα να εφεσιβάλουν ως οργανώσεις τις αποφάσεις για τους µισθούς του δηµοσίου (!), αίτηµα για εισαγωγή εργαζοµένων φοιτητών από τρίτες χώρες, αυστηρότερους ελέγχους στους άνεργους κ.α. Και φυσικά δεν είναι τυχαίο που αυτά τα αιτήµατα, όσο και αν µας προκαλούν έκπληξη, τέθηκαν ενώπιον αυτής της κυβέρνησης, µε την οποία ξέρουν ότι θα βρουν ένα έµπιστο «σύµµαχο» που θα εξυπηρετήσει, όπως συνηθίζει, τα συµφέροντά τους.

Σε αυτό τον «πόλεµο» ο καθένας διαλέγει πλευρά αναλόγως πού ανήκει ταξικά, δεν υπάρχουν ίδιες απόψεις και ίδια συµφέροντα και στους δύο, όπως έντεχνα κάποιοι προσπαθούν να περάσουν. Οι εργαζόµενοι, οι µισθωτοί, οι βιοπαλαιστές, η µεσαία τάξη δεν µπορεί, εκ φύσεως της ιδεολογίας τους, να «ελπίζει» και να στηρίζει τις δυνάµεις της συντήρησης, του νεοφιλελευθερισµού και τους «φίλους» της ΟΕΒ…

* Βουλευτής ΑΚΕΛ