Ορίζοντας /Παράθυρα

Δέντρον και δεν κλινίσκει

Ο πόθος μεγαλώνει την απόσταση.
Η γυναίκα ανάβει το μάτι ηλεκτρικής κουζίνας
Ζεσταίνει το δείπνο τους.
Εκείνος δοκιμάζει τα πυρπολημένα στήθη της
Την βλέπει ανάληψη στον ουρανό.
Την βλέπει δέντρο που δεν κλίνει
στα φανερά κελεύσματα των ανέμων.
Εκείνη τον αφήνει
Στήνεται στον καθρέφτη της μπροστά.
Οι λάμψεις των ματιών της συναιρούν
τα όσα οι αιώνες είδαν.
Τα χείλη της κλειστά δεν του τα φανερώνουν
Ο πόθος μεγαλώνει την απόσταση.
Μαζί κοιμούνται, μαζί ξυπνούν
Μα εκείνος πάντοτε την ψάχνει στα μακρά.
Εκείνη δεν ανεφανίσκει.

Ευφροσύνη Μαντά Λαζάρου

Δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό Δέκατα, τεύχος 59, Φθινόπωρο 2019

« Άστρον είσαι στον ουρανό δέντρον και δεν κλινίσκεις/ αγάπη μου είσαι στα μακρά και δεν ανεφανίσκεις». Ερωτικό δίστιχο από χειρόγραφο, οικογενειακό κειμήλιο. Στο χειρόγραφο που φαίνεται ότι είναι αντίγραφο από κώδικες της Μονής Παναγίας του Μαχαιρά σημειώνεται κάτω από κάποιο κείμενο η χρονολογία 1856.