Του Μιχάλη Μιχαήλ

Όπως οι Ε/κ δεν γνώριζαν για τα μεγάλα εγκλήματα Ε/κ εθνικιστών στην Αλόα, το Σανταλάρι και τη Μαράθα, αλλά και στην Τόχνη, έτσι και οι Τ/κ δεν γνώριζαν για τα εγκλήματα στο Παλαίκυθρο, στην Άσσια κι αλλού.
Όταν μιλάς πλέον δεν υπάρχει Ε/κ και Τ/κ. Αυτός με τον οποίο μιλάς γίνεται μέλος της δικής σου ταυτότητας.

Μια συγκλονιστική εκδήλωση για τους αγνοούμενους πραγματοποιήθηκε στις 11 Ιουλίου στο οίκημα των Λαϊκών Οργανώσεων Νήσου.

Άνθρωποι που ενεπλάκησαν ενεργά στις έρευνες για ανεύρεση λειψάνων αλλά και συγγενείς, Ε/κύπριοι και Τ/κύπριοι, τόνισαν ότι το πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα της μιας ή της άλλης παράταξης, αλλά είναι πρόβλημα όλων των Κυπρίων. Ο πόνος είναι ο ίδιος και δεν ξεχωρίζει ούτε καταγωγή, ούτε χρώμα, ούτε θρησκεία.

Μπροστά σε ένα πυκνό ακροατήριο τονίστηκε πως όλοι είμαστε Κύπριοι και ότι πέσαμε όλοι θύματα των συνωμοσιών και των στόχων και των επιδιώξεων τόσο των ξένων όσο και των λεγόμενων μητέρων πατρίδων.

Τονίστηκε ακόμα ότι όλοι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι πάνω απ’ όλα πρέπει να έχουμε ψηλά το συμφέρον του τόπου και του λαού μας και κανενός άλλου και να κτίσουμε ένα ευτυχισμένο μέλλον.

Χρίστος Χριστοφίδης: Λιγοστεύουν οι πιθανότητες ανεύρεσης

Πρώτος άνοιξε την εκδήλωση ο επαρχιακός γραμματέας του ΑΚΕΛ Λευκωσίας Κερύνειας, Χρίστος Χριστοφίδης, γιος αγνοούμενου, ο οποίος ανευρέθηκε και ταυτοποιήθηκε.
Χαρακτήρισε την περίπτωση των αγνοουμένων ως την πιο τραγική της όλης ιστορίας με σοβαρές συνέπειες για τους συγγενείς.

Ξεδιπλώνοντας και γνωστοποιώντας τη δική του ιστορία, τόνισε ότι αυτή έληξε με το θάψιμο μιας «κασιούδας», μέσα στην οποία βρίσκονταν τα οστά του πατέρα του.
Παράλληλα όμως επεσήμανε πως όσο περνά ο χρόνος οι πιθανότητες εντοπισμού όλων των αγνοουμένων λιγοστεύουν, αφού φεύγουν από τη ζωή άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζουν και μπορούν να υποδείξουν τάφους.

Σεβγκιούλ Ουλουτάγ: Σημαντική η βοήθεια μαρτύρων

Η Τ/κύπρια ερευνήτρια Σεβγκιούλ Ουλουτάγ, η οποία αφιέρωσε τη ζωή της στην υπόθεση ανεύρεσης λειψάνων αγνοουμένων, επεσήμανε ότι το έργο που επιτελείται από τους εθελοντές είναι πολύ σημαντικό και είναι πολύ υποβοηθητικό για τις προσπάθειες της ΔΕΑ.

Επισήμανε ότι τουλάχιστον για την τ/κ κοινότητα το θέμα ήταν ταμπού από το 1963 μέχρι το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, ενώ όταν η ίδια δραστηριοποιήθηκε με άρθρα της στη «Γενί Ντουζέν» υπήρξε αντίδραση από τους εθνικιστές και στις δύο πλευρές.

Τόνισε ότι ο αγώνας δεν ήταν εύκολος, αφού γίνονταν προσπάθειες από διάφορους για να συγκαλύπτονται οι πληροφορίες.
Αναφέρθηκε στη σύσταση κοινής ομάδας από Ε/κ και Τ/κ, η οποία ξεκίνησε τη συλλογή πληροφοριών, ενώ σημαντικότατη ήταν η συμβολή των αναγνωστών της και από τις δύο κοινότητες στην ανεύρεση λειψάνων.
Παρουσίασε φωτογραφίες από τις εκταφές και τις υποδείξεις σημείων ταφής καθώς και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν μέχρι να ανευρεθούν λείψανα.

Εκείνοι που βοήθησαν και βοηθούν, τόνισε, δεν είναι εκείνοι που συνέβαλαν στο να γίνουν τα εγκλήματα.
Σημείωσε επίσης πως όπως οι Ε/κ δεν γνώριζαν για τα μεγάλα εγκλήματα Ε/κ εθνικιστών στην Αλόα, το Σανταλάρι και τη Μαράθα, αλλά και στην Τόχνη, έτσι και οι Τ/κ δεν γνώριζαν για τα εγκλήματα στο Παλαίκυθρο, στην Άσσια κι αλλού.

Γιώργος Λιασής: Μου έλεγαν να μη μιλώ για τα εγκλήματα Ε/κ

Συγκλονιστική ήταν η μαρτυρία του Γιώργου Λιασή από το Παλαίκυθρο, που ήταν ένας από τους επιζώντες από τις δολοφονίες μελών της οικογένειάς του και της οικογένειας Σουππουρή στο χωριό τους -και η οποία έγινε από Τ/κ εθνικιστές από γειτονικά χωριά.

Ο 9χρονος τότε Γ. Λιασής γλίτωσε το θάνατο έχοντας 11 σφαίρες στο σώμα του. Γλίτωσαν επίσης η αδελφή του και 2 αδέλφια της οικογένειας Σουππουρή. Περιέγραψε την περιπέτειά τους και πώς γλίτωσε, αφού τους βρήκε ο στρατός εισβολής και τους μετέφεραν σε νοσοκομείο στην κατεχόμενη Λευκωσία ύστερα από την επίσκεψη του Ύπατου Αρμοστή για τους Πρόσφυγες, Αγά Χαν, και ελευθερώθηκαν μετά που η υπόθεσή τους έλαβε δημοσιότητα και συζητήθηκε κατά τη συνάντηση Κληρίδη και Ντενκτάς.
Ο Γ. Λιασής ανέφερε ότι τα λείψανα των συγγενών τους εντοπίστηκαν σε τάφο το 2007. Συνολικά 16 νεκροί, ενώ εξακολουθεί να αγνοείται ο 9χρονος Γιαννάκης Σουππουρής, ο οποίος δεν ήταν μέσα στον τάφο. Τόνισε ότι τα εγκλήματα αυτά δεν μπορούν να ξεχαστούν και ότι ο ίδιος δεν μπορεί να συγχωρέσει τους εγκληματίες, Ε/κ και Τ/κ, που προκάλεσαν τόσο πόνο.
Σημείωσε παράλληλα ότι μετά τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων κι όταν τον καλούσαν να μιλήσει σε συνεντεύξεις, κάποιοι τον παρότρυναν να μη μιλήσει για τα εγκλήματα Ε/κ, κάτι που ο ίδιος δεν αποδέχθηκε.

Ερμπάι Ακανσόι: Σκοτώσαμε την Κύπρο στο όνομα του εθνικισμού

Την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να σταματήσουμε τον διχασμό ανάμεσα στις δύο κοινότητες της Κύπρου εξέφρασε ο νεαρός Ερμπάι Ακανσόι, ο οποίος έχασε 30 συγγενείς στις σφαγές που έγιναν στην Αλόα, το Σανταλάρι και τη Μαράθα.
Ο νεαρός Τ/κ τόνισε ότι στην Κύπρο ο εθνικισμός σκότωσε την ίδια την Κύπρο και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να επαναληφθεί κάτι τέτοιο.

Όπως ανέφερε, μεγάλωσε με τον αγώνα για την επανένωση και θα συνεχίσει να αγωνίζεται στο πλαίσιο αυτού του στόχου.
«Μας μεγάλωσαν», πρόσθεσε, «με το σύνθημα “Δεν ξεχνώ”, όμως αυτό το δεν ξεχνώ η κάθε κοινότητα το απηύθυνε στη δική της πλευρά, μη αναγνωρίζοντας ότι έγιναν εγκλήματα από εθνικιστές και στις δύο πλευρές.
Τονίζοντας ότι υπάρχει μία ομάδα και στις δύο πλευρές που ουδέποτε θα αποδεχθεί τα εγκλήματα που έγιναν εκατέρωθεν, υπογράμμισε ότι ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτά τα εγκλήματα και πάντοτε πρέπει να θυμίζουμε τις βαρβαρότητες κι από τις δύο πλευρές.

Γιουσούφ Τσαϊλάρ και Μιχάλης Γιάγκου Σάββα: Χρέος μας η συνεργασία

Συγκλονιστικές ήταν και οι αφηγήσεις των Γιουσούφ Τσαϊλάρ και Μιχάλη Γιάγκου Σάββα, οι οποίοι γνωρίστηκαν ψάχνοντας τους δικούς τους συγγενείς. Ο Μιχάλης ψάχνοντας για τον αγνοούμενο στρατιώτη αδελφό του και ο Γιουσούφ για τον πατέρα του που χάθηκε την 1η Ιανουαρίου 1964.

Ο Μ. Σάββα είπε ότι ο αδελφός του χάθηκε στην περιοχή του Αγίου Ερμολάου. Τις πρώτες πληροφορίες τις πήρε από τον μ. Κώστα Παπακώστα και στη συνέχεια προχώρησε σε έρευνες με τη βοήθεια Τ/κ της περιοχής.
Συγκεκριμένα, είχε πληροφορηθεί από Τ/κ ότι ο αδελφός του βρέθηκε σε ομαδικό τάφο πέντε αγνοουμένων και ότι μετά την εκτέλεσή τους Τουρκοκύπριοι τούς έθαψαν κάτω από σωρό με πέτρες για να μην τους φάνε τα όρνεα.
Ο Μ. Σάββα ενώθηκε με την ομάδα της Σεβγκιούλ και παράλληλα με την αναζήτηση των λειψάνων του αδελφού του έψαχνε και για άλλους αγνοούμενους.

Μέσα σε αυτή την προσπάθεια γνωρίστηκε με τον Γιουσούφ, ο οποίος αναζητούσε τον δικό του πατέρα.
Ο Γιουσούφ κατάγεται από τη Λουρουτζίνα και όταν χάθηκε ο πατέρας του τον Ιανουάριο του 1964 ήταν
3 χρόνων και η αδελφή του ενάμιση. Ο πατέρας ερχόταν στη Λευκωσία με ταξί κι από τότε δεν επέστρεψε ποτέ.
Όπως ανέφερε, πριν γνωρίσει Ε/κ συγγενείς ζούσε στον δικό του κόσμο. Ύστερα κατάλαβε ότι τα προβλήματα είναι πανομοιότυπα.

Όταν μιλάς πλέον δεν υπάρχει Ε/κ και Τ/κ, θα πει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι αυτός με τον οποίο μιλάς γίνεται μέλος της δικής σου ταυτότητας.

Η εκδήλωση στη Νήσου ήταν συγκλονιστική, όσο κι αν κάποιοι γνώριζαν ή ασχολήθηκαν με το θέμα των αγνοουμένων.
Οποιοσδήποτε βρισκόταν εκεί, οποιασδήποτε ιδεολογίας, δεν θα μπορούσε να αρνηθεί την κοινή διαπίστωση ότι το πρόβλημα είναι κοινό. Τα προβλήματα είναι κοινά. Οι έγνοιες και οι ανησυχίες επίσης κοινές. Κρατούμε το γενικό συμπέρασμα. Ότι όλοι μας πρέπει να αγωνιστούμε για τη διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων, αλλά πολύ περισσότερο για την επίλυση του Κυπριακού.