8 Μαρτίου – Ημέρα της Γυναίκας: Οι διεκδικήσεις δεν σταματούν… χρειάζονται αγώνες για την πραγματική ισότητα

Το 1910 η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στη μνήμη των εργατριών στα κλωστοϋφαντουργεία και ραφτάδικα της Νέας Υόρκης που ξεσηκώθηκαν στις 8 του Μάρτη του 1857 για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας και ισομισθία. Κάθε χρόνο, την ίδια ημέρα, οι σκέψεις στρέφονται στο παρελθόν και συγχρόνως προεκτείνονται στο μέλλον.

Οι γυναίκες γενικά, και στην Κύπρο ειδικότερα, πέτυχαν πάρα πολλά στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Όσα πέτυχαν όμως είναι συγχρόνως και πολύ λίγα. Το φύλο εξακολουθεί να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις συνθήκες ζωής, τις οικογενειακές διαδρομές, την εργασία, τις προσωπικές σχέσεις, τις επιδιώξεις, τις ευκαιρίες, τις προσδοκίες, ακόμη και στα όνειρα των πολιτών.

Υπάρχει λοιπόν ακόμη δρόμος που πρέπει να διανυθεί έως την ουσιαστική ισότητα. Ένας από τους τομείς όπου η αντιπροσώπευση γυναικών κυμαίνεται ακόμα σε ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο είναι αυτός της πολιτικής. Δεκατρείς γυναίκες που διεκδικούν θέση στα έδρανα της Βουλής στις εκλογές της 30ής Μαΐου στέλλουν το δικό τους μήνυμα ενόψει της 8ης Μαρτίου και απαντούν τι χρειάζεται να γίνει εντός και εκτός Βουλής για να πλησιάσουμε στην ισότητα των φύλων.

Untitled 14Πόπη Αβραάμ

Οι γυναίκες θεωρούνται δεύτερης ποιότητας εργατική προσφορά

Αναλογιζόμενη τις γυναίκες, από την πρόγιαγιά μου μέχρι τη μητέρα μου, βλέπω γυναίκες δυναμικές, πρακτικές, στωικές στο μοίρασμα της σκληρής δουλειάς σε ξένα χωράφια και μετά το νοικοκυριό… τα παιδιά. Οι άντρες, από την άλλη, εργάτες σε μεταλλεία, χωράφια, εξοντωμένοι με μεροκάματο μηδαμινό… Κύπρος του 1920. Πριν έναν αιώνα.
Κύπρος του 2020. Έναν αιώνα μετά.
Γυναίκες σε υπεραγορές, πολυκαταστήματα με εναλλασσόμενα ωράρια, εργάτριες σε εργοστάσια, γραφεία, καριερίστες, δημιουργοί να τρέχουν για το μεροκάματο, χωρίς επαρκείς παροχές, ασφαλίσεις, συντάξεις και εξοντωμένες μετά… σπίτι, νοικοκυριό, παιδιά. Με τους άντρες να προσπαθούν να πληρώσουν νοίκια, δόσεις, νηπιαγωγεία, σχολεία, φροντιστήρια…

Η πλειοψηφία των εργαζομένων.
Σε ένα σύστημα που τους απομυζεί, τους συνθλίβει.
Έχουν γίνει βήματα και έχουν κατοχυρωθεί το οκτάωρο, οι συντάξεις, ένα αμφιλεγόμενο σχέδιο υγείας, «δωρεάν» παιδεία, «ευκολίες» πληρωμής για κατοικία… Εντούτοις θεωρούμαστε δεύτερης ποιότητας εργατικής προσφοράς. Ίδιες ώρες εργασίας, λιγότερος μισθός, λιγότερη σύνταξη. Μειωμένες πιθανότητες προαγωγής και ανέλιξης. Και νοικοκυριό, παιδιά… Και σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Και εργασιακός εκφοβισμός. Και προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μας. Και έλλειψη προστασίας της μητρότητας. Μια ελάχιστη άδεια μητρότητας. Οι ευάλωτες ομάδες έρμαια στον αγώνα για επιβίωση. Πολλά είναι αυτά που πρέπει να θεσμοθετηθούν.
Όμως πρέπει να κάνουμε και τους προσωπικούς μας αγώνες. Έχουμε κι εμείς ευθύνες! Τι εννοώ; Μήπως να ξεκινήσουμε αναθρέφοντας τα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια, με τον ίδιο τρόπο; Κι όχι αποδίδοντάς τους ρόλους, άντρα και γυναίκας;
Υποψήφια βουλευτής Λευκωσίας


Untitled 15

Ράνια Γεωργίου
Να ορθώσουμε ανάστημα ενάντια στην πατριαρχία και τον σεξισμό

Η ισότητα των δύο φύλων θα γίνει πραγματικότητα μόνο αν η πολιτεία ενσωματώσει στις νομοθεσίες της και στις πρακτικές της τέτοιες δικλείδες που να διασφαλίζουν το αναφαίρετο δικαίωμα γυναικών και κοριτσιών για ίση αντιπροσώπευση. Εξίσου καταλυτική είναι η σημασία της εκπαίδευσης στα ανθρώπινα δικαιώματα και η ενσωμάτωσή της στα αναλυτικά μας προγράμματα στα δημόσια σχολεία. Είναι επίσης απαραίτητο να συνεχίσουμε να κτίζουμε δίκτυα αλληλοϋποστήριξης απαιτώντας την κατοχύρωση των αναφαίρετων δικαιωμάτων όλων των γυναικών.
Μόνο αν ορθώνουμε ανάστημα και δημόσιο λόγο ενάντια στην πατριαρχία και το σεξισμό θα πετύχουμε ανατροπή της ενοχικής κουλτούρας που αποσιωπάει τη φωνή του θύματος και δίνει άλλοθι στους θύτες. Κάθε φορά που ένα σεξιστικό αστείο περνάει απαρατήρητο, κάθε φορά που σε μια σχολική τάξη αφήνουμε τα στερεότυπα να επικρατούν, κάθε φορά που μια μετανάστρια γίνεται θύμα βίας, κάθε φορά που ένα τίτλος ειδήσεων περνά το αισχρό μήνυμα πως το θύμα προκάλεσε τον θύτη, κάθε φορά που διερωτόμαστε «γιατί τώρα», κάθε φορά που σε έναν αστυνομικό σταθμό η απάντηση στην καταγγέλλουσα είναι «να πας πίσω να τα βρεις με τον άντρα σου», το μόνο που πετυχαίνουμε είναι την επαναθυματοποίηση των θυμάτων και την εδραίωση των έμφυλων στερεοτύπων. Χρειάζεται λοιπόν προστατευτικό νομοθετικό πλαίσιο, ισχυρές ανεξάρτητες εποπτικές αρχές και παράλληλη εκπαίδευση τόσο των παιδιών όσο και των επαγγελματιών σε όλους τους τομείς.
Υποψήφια βουλευτής Λεμεσού


Untitled 16Γιάννα Ιακώβου
Οι αγώνες για ισοτιμία δεν συνιστούν αντιπαράθεση αντρών και γυναικών

Η 8η του Μάρτη νοηματοδοτείται μόνον εφόσον υπηρετούμε το πραγματικό της όραμα. Το όραμα για μια κοινωνία ισότητας και ισοτιμίας. Συνεχίζοντας με προσήλωση τον αγώνα που χάραξαν άξιες γυναίκες πρωτύτερα.
Θεμελιώδες είναι να γνωρίζουμε ότι οι αγώνες για ισοτιμία ανδρών και γυναικών συνεχίζονται, παρά τα όσα έχουν επιτευχθεί. Κατά δεύτερον, οι αγώνες αυτοί δεν συνιστούν αντιπαράθεση και αντιπαλότητα μεταξύ αντρών και γυναικών, αλλά κοινωνικό αγώνα κατά του συστήματος που αναπαράγει την ανθρώπινη εκμετάλλευση, τις πατριαρχικές δομές, την καταπίεση, τα στεγανά.
Το ΑΚΕΛ, φύσει και θέσει, θα συνεχίσει να είναι η καθοριστική δύναμη μέσα στη Βουλή για τα θέματα ισότητας και δικαιωμάτων της γυναίκας. Αντιμετωπίζουμε ουσιαστικά την ανισοτιμία των φύλων με τη θέσπιση και υλοποίηση πολιτικών, με νομοθετικές τομές και ρυθμίσεις, με τις αναγκαίες υποδομές. Το ΑΚΕΛ θα συνεχίσει να εργάζεται για: την αναχαίτιση της ανεργίας των γυναικών, τη λήψη αποτελεσματικών μέτρων για εξάλειψη της ανισομισθίας, την εντατικοποίηση των ελέγχων για πάταξη της αυθαιρεσίας του εργοδότη, την παραχώρηση άδειας πατρότητας χωρίς να είναι προϋπόθεση η τέλεση γάμου ή συμφώνου συμβίωσης, τη λήψη μέτρων για την πρόληψη και αντιμετώπιση κάθε μορφής βίας κατά της γυναίκας.
Η ΠΟΓΟ πρωτοστάτησε σε όλες τις μέχρι σήμερα κατακτήσεις των γυναικών. Ξέρει να δουλεύει με μεθοδικότητα και αποτελεσματικά και εμείς όλοι και όλες οφείλουμε έμπρακτα να στηρίξουμε τη δράση της.
Υποψήφια βουλευτής Αμμοχώστου


Untitled 17Αργεντούλα Ιωάννου
Να πολεμήσουμε τη βία και τη φτώχεια κατά των γυναικών

Οι γυναίκες υφίστανται πολλαπλές διακρίσεις, είναι τα πρώτα θύματα φτώχειας, βίας, δολοφονιών και σεξισμού. Η συμμετοχή τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων είναι μειωμένη σε βαθμό που παραβιάζεται το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή τους. Το κράτος μας αρνείται την προστασία που επιβάλλουν οι διεθνείς συνθήκες.
Θα πρέπει να δυναμώσουμε τον αγώνα μας για πιο δυνατή φωνή στην κοινωνία και στο κοινοβούλιο. Να διεκδικήσουμε την άμεση ενίσχυση από το κράτος των υφιστάμενων μηχανισμών έμφυλης ισότητας και τη δημιουργία ενιαίας Αρχής Ισότητας με κοστολογημένο σχέδιο δράσης, στελεχωμένη υπηρεσία και εκτελεστικές εξουσίες. Nα υιοθετηθούν οι αρχές της έμφυλης ισότητας (gender mainstreaming) και των έμφυλων προϋπολογισμών (gender budgeting) για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των διακρίσεων σε όλους τους τομείς.
Ιδιαίτερα να στραφεί η προσοχή μας στις ευάλωτες ομάδες των γυναικών που υποφέρουν για να ανακόψουμε τη φτωχοποίηση, τον κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό αυτών.
Η βία κατά των γυναικών, ως η πιο ειδεχθής διάκριση σε βάρος μας, αποτελεί κοινωνική ντροπή. Απαιτούμε την άμεση και ουσιαστική εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης. Χρειάζεται ριζική αλλαγή κουλτούρας, επανασύσταση όλων των μηχανισμών αντιμετώπισης, ιδιαίτερα της Αστυνομίας, και κοινωνική και οικονομική στήριξη των θυμάτων. Γιατί όταν τα θύματα αισθανθούν πραγματικά ασφαλείς και προστατευμένες από τους θεσμούς, τότε θα ενθαρρυνθούν να μιλούν.
Υποψήφια βουλευτής Λεμεσού


Untitled 18

Χρυστάλλα Καρόλου
Η ισότητα των φύλων προϋποθέτει ισότιμη αντιμετώπιση

Η ισότητα των φύλων θεωρώ ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί η ισότητα των φύλων προϋποθέτει την ισότιμη αντιμετώπιση, προβολή και συμμετοχή ανδρών και γυναικών σε όλους τους τομείς της ζωής. Σημαίνει ακόμη την ίση πρόσβαση στη μόρφωση, στην αγορά εργασίας, στη συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Παρά την πρόοδο που έχει γίνει, δυστυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορές μεταξύ των φύλων σε πολλούς τομείς. Οι άνδρες διατηρούν τους παραδοσιακούς τους ρόλους περιορίζοντας τις ευκαιρίες των γυναικών για πρόοδο και ανέλιξη. Τα στερεότυπα των φύλων, που εξακολουθούν να υπάρχουν, αποτελούν εμπόδιο στην επίτευξη της πραγματικής ισότητας των φύλων.
Πρέπει ακόμη να γίνουν πολλά. Η ισότητα και η μετουσίωση των δικαιωμάτων των γυναικών σε πράξη απαιτούν πολιτικές και υποδομές, απαιτούν μηχανισμούς ελέγχου και πολιτική συνέπεια ώστε να μη μένουν οι διακηρύξεις στα λόγια.
Μέσα από νομοθετικές ρυθμίσεις και υιοθέτηση καλών πρακτικών, πρέπει να προστατεύονται τα δικαιώματα των γυναικών. Πρέπει να στηριχθούν οι γυναίκες, έτσι ώστε να μπορούν ισότιμα να συμμετέχουν στη δημόσια ζωή ή στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Σημαντικό ρόλο πρέπει και οφείλουν να παίξουν ο τομέας της Εκπαίδευσης, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, το κράτος, προωθώντας την καταπολέμηση της διάκρισης μεταξύ ανδρών και γυναικών και καλλιεργώντας ταυτόχρονα το σεβασμό στους άνδρες και στις γυναίκες.
Υποψήφια βουλευτής Λευκωσίας


Untitled 19
Μπέττυ Κουσουλίδου
Μόνο με τον οργανωμένο αγώνα μπορούμε να πετύχουμε αλλαγές

Ημέρα μνήμης και διεκδικήσεων η 8η του Μάρτη. Διεκδικήσεων για τα αυτονόητα.
Για οικονομική ασφάλεια, για ίσες ευκαιρίες στην εργασία, στην αμοιβή, στη συμμετοχή στην πολιτική ζωή. Για την υγεία, για την εξάλειψη της βίας που ακόμα, στον 21ο αιώνα, καλά κρατεί. Και στην Κύπρο και διεθνώς.
Μέρα για να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο μέσα από τον οργανωμένο αγώνα μπορούμε να πετύχουμε αλλαγές.
Όπως το 2013 έτσι και τώρα, την υγειονομική κρίση την πληρώνουν οι εργαζόμενοι και δη οι γυναίκες που επιφορτίζονται με επιπλέον δυσανάλογα καθήκοντα. Οκτώ χρόνια τώρα, οι πολιτικές της κυβέρνησης, οι πολιτικές της λιτότητας και του «λιγότερου κράτους» κρατούν την Κύπρο στον πάτο των ευρωπαϊκών και διεθνών κατατάξεων στα θέματα ισοτιμίας των φύλων.
Δεν πρέπει να αφήνουμε τα προβλήματα να μας οδηγούν στην απάθεια. Να συσπειρωθούμε, να οργανωθούμε, να απαιτήσουμε.
Ο εχθρός δεν είναι ο άντρας. Εχθρός είναι οι συντηρητικές, αντεργατικές πολιτικές που χτυπούν ιδιαίτερα τις γυναίκες.
Να αξιώσουμε αύξηση του κατώτατου μισθού, μη επέκταση των ορίων συνταξιοδότησης, μεταφορά σε νομοθεσίες της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης.
Να εκπαιδευτούν οι μαθητές, η κοινωνία για κατάργηση των στερεοτύπων.
Υποψήφια βουλευτής Λευκωσίας


Untitled 20
Ελένη Μαύρου
Η 8η του Μάρτη δεν ξεθώριασε ως σύμβολο αγώνα

Η 8η του Μάρτη μάς θυμίζει ότι για να φτάσουμε στο σήμερα, τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Κάθε ψήφος που ρίχνουμε, κάθε χρόνος σπουδών, κάθε μισθός που παίρνουμε, κάθε αξίωμα που καταλαμβάνουμε, κάθε παιδί που μεγαλώνει με σεβασμό για τον εαυτό του και τους άλλους, ανεξαρτήτως φύλου, είναι αποτέλεσμα των αγώνων των γυναικών.
Η 8η του Μάρτη, λοιπόν, όχι μόνο δεν ξεθώριασε ως σύμβολο αγώνα, αλλά δυστυχώς καθίσταται πιο επίκαιρη από ποτέ, γιατί οι καιροί ξαναγίνονται δύσκολοι για τις γυναίκες, για τους λαούς του κόσμου.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι και με την οικονομική κρίση πριν λίγα χρόνια και με την πανδημία σήμερα είδαμε τη γυναίκα να πληρώνει το κόστος διπλά.
Είναι με τις κυβερνητικές πολιτικές που συρρικνώθηκαν οι υποδομές φροντίδας των παιδιών και ηλικιωμένων -όσα δηλαδή ανακουφίζουν τις γυναίκες από τις ευθύνες που τους επιβάλλουν τα στερεότυπα. Είναι η εμμονή των κυβερνώντων στη φιλελευθεροποίηση του ωραρίου των καταστημάτων που εξοντώνει την εργαζόμενη. Είναι οι πολιτικές λιτότητας που στοχοποιούν χιλιάδες γυναίκες.
Η ισότητα απαιτεί πολιτικές που να συνοδεύονται με έργα. Και στην Κύπρο σήμερα, δυστυχώς, απουσιάζει και το ένα και το άλλο. Για όλα αυτά είναι που παλεύουμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε και εντός Βουλής και εκτός.
Υποψήφια βουλευτής Κερύνειας


Untitled 21
Μαρίνα Νικολάου
Η ισοτιμία θα έρθει μέσα από ριζικές κοινωνικές αλλαγές

Συχνά η αριθμητική συμμετοχή γυναικών παρουσιάζεται ως κριτήριο για την ισότητα. Αυτό δεν ισχύει. Σημασία έχουν οι πολιτικές που εκφράζονται μέσα από τη συμμετοχή και έχουμε πολλά παραδείγματα γυναικών που κατείχαν θέσεις εξουσίας και που οι πολιτικές που εξέφραζαν ουδόλως σχετίζονταν ή/και προωθούσαν την ισότητα.
Η εποχή μας ανέδειξε τις πολλαπλές μορφές βίας που υφίστανται οι γυναίκες, συμπίεσε ασφυκτικά τις επιλογές ζωής τους και έθεσε σημαντικά εμπόδια στην πορεία χειραφέτησής τους.
Για να υπάρχει ισότητα, πρέπει να υπάρχουν οι συνθήκες που να απελευθερώνουν τη γυναίκα από τα δεσμά της. Αυτές οι συνθήκες αφορούν στη δικαιότερη κατανομή του πλούτου, σε ενίσχυση των κοινωνικών δομών πρόνοιας και φροντίδας, των υπηρεσιών υγείας και παιδείας.
Η ισότητα δεν θα έρθει μόνο με νόμους και διατάγματα, τα οποία συχνά υπάρχουν για να υπάρχουν και ούτε αποτελεί «γυναικείο ζήτημα». Η ισοτιμία θα έρθει μέσα από ριζικές κοινωνικές αλλαγές, γιατί σε τελική ανάλυση είναι το ίδιο το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που παράγει και εμβαθύνει την ανισότητα.
Ο αγώνας για ισότητα, λοιπόν, περνά πέραν από τα συνθήματα. Ήταν και παραμένει ταξικός αγώνας. Αγώνας για την υπεράσπιση των κατακτήσεων και την καταπολέμηση των ολοένα αυξανόμενων διακρίσεων και του κοινωνικού αποκλεισμού.
Υποψήφια βουλευτής Λεμεσού


Untitled 22
Μαρία Παπαλαζάρου Φράγκου
Ημέρα αγωνιστικής εγρήγορσης

Η 8η Μαρτίου -όπως και η 1η Μαΐου- δεν είναι ημέρα εορταστικής αποτίμησης, αλλά ημέρα αγωνιστικής εγρήγορσης. Κι αυτό διότι υπολείπονται ακόμη να γίνουν πολλά. Η γυναίκα δεν έχει τη θέση που της αρμόζει ούτε στην κοινωνία, ούτε στην πολιτεία, ούτε στην εργασία. Και εάν αυτή η τοποθέτηση ισχύει παγκοσμίως, φανταστείτε πόσο πιο πολύ ισχύει για την πατρίδα μας.
Δυστυχώς, παρά την πρόοδο που έχει επιτευχθεί κοινωνικά και θεσμικά, η ανδροκρατία, η πατριαρχική νοοτροπία, η φαλλοκρατική έπαρση καλά κρατούν στον τόπο μας και απομένει ακόμα να διανυθεί μεγάλη απόσταση μέχρις ότου φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο ισότητας των φύλων. Ας ξεκινήσουμε από τα πιο οφθαλμοφανή, η ισομισθία αντρών και γυναικών αποτελεί ακόμα στόχο που πραγματώνεται μεν, αλλά προχωρεί με ρυθμούς χελώνας. Η δε ανέλιξη σε ανώτερες και ανώτατες διοικητικές θέσεις σε δημόσιο, ημιδημόσιο και ιδιωτικό τομέα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, μοιάζει μια καθαρά ανδρική υπόθεση.
Η 8η Μαρτίου, επέτειος κατά την οποία τιμάται η γυναίκα και ο ρόλος της στην κοινωνία, αλλά την ίδια ώρα αποτιμούνται και οι αγώνες για την ισότητα των φύλων, είναι εξόχως πολιτική ημερομηνία και αφορά πρωτίστως την πολιτική. Ας μη λησμονούμε ότι μόνο η Αριστερά αντιμετωπίζει τη γυναίκα καθώς της πρέπει και της αξίζει.
Υποψήφια βουλευτής Πάφου


Untitled 23

Ευανθία Σάββα
Όση δουλειά χρειάζεται να γίνει εντός Βουλής χρειάζεται και εκτός

Η 8η του Μάρτη είναι μέρα απότισης φόρου τιμής και υπενθύμισης του χρέους μας απέναντι σε όλες τις γυναίκες -γυναίκες του μόχθου, γυναίκες που έχουν υποστεί βία, γυναίκες που βιώνουν διακρίσεις και ανισότητες, γυναίκες με κοινωνικό έργο, γυναίκες της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών. Γυναίκες που δίνουν δύσκολες, συνεχείς και συχνά άνισες μάχες για να προχωρήσουμε ως κοινωνία και ως πολιτεία ένα βήμα πιο μπροστά.
Αναντίλεκτα, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει βήματα προόδου. Ακόμα όμως, δυστυχώς, δεν έχουμε φτάσει στο επίπεδο μιας κοινωνίας που να αντιμετωπίζει όλα τα μέλη της ισότιμα.
Στη χώρα μας ο σεξισμός στις διάφορες εκφάνσεις του είναι διάχυτος, οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας με θύματα τις γυναίκες πάρα πολλές, το χάσμα αμοιβών μεταξύ ανδρών και γυναικών παραμένει, όπως και η μειωμένη παρουσία γυναικών στην πολιτική και σε θέσεις λήψεως αποφάσεων.
Ο αγώνας για κατάκτηση της θέσης που μας αξίζει δεν σταματά. Έχουμε χρέος ο καθένας και η καθεμία από το δικό της/του μετερίζι να αλλάξουμε νοοτροπίες και πολιτικές. Γι’ αυτό όση δουλειά χρειάζεται να γίνει εντός Βουλής χρειάζεται και εκτός. Οι γυναικείες οργανώσεις έχουν καίριο ρόλο σε αυτό το κομμάτι, όπως απέδειξε η πολυσχιδής και πολύχρονη προσφορά της ΠΟΓΟ στους αγώνες υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών αλλά και της διεκδίκησης μιας πραγματικής ίσης κοινωνίας.
Υποψήφια βουλευτής Λάρνακας


Untitled 24
Μαρίνα Σταυρινού Κούκου
Λείπει από τους κυβερνώντες ο σεβασμός στη γυναίκα του μόχθου

Ο αγώνας των εργατριών της Νέας Υόρκης το 1857 ήταν ταξικός και ταξικά παραμένουν τα μηνύματά του μέχρι σήμερα. Ήταν οι συνθήκες εκμετάλλευσης και υποτίμησης της γυναικείας εργασίας που οδήγησαν τις εργάτριες στο δρόμο απαιτώντας το δίκαιο. 164 χρόνια μετά, παρά την οποία πρόοδο έχει επιτευχθεί, έχουμε ένα σύστημα που αναπαράγει ανισότητες, ένα σύστημα τροχοπέδη στην κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα και την ισότιμη συμμετοχή αντρών και γυναικών σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.
Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ως η ακραία έκφραση αυτού του συστήματος, χαρακτηρίζουν και τη διακυβέρνηση του Αναστασιάδη. Μια διακυβέρνηση που υπολείπεται στοιχειώδη σεβασμό στη γυναίκα του μόχθου που παλεύει καθημερινά να αντεπεξέλθει στα πολλαπλά προβλήματα. Μια διακυβέρνηση που υπολείπεται οράματος και προοπτικής για τον τόπο μας.
Ο μόνος δρόμος να δώσουμε ξανά ελπίδα και αξιοπρέπεια είναι ο συλλογικός αγώνας ενάντια στις πολιτικές που εξυπηρετούν τους λίγους σε βάρος των πολλών. Αυτό είναι το δικό μου μήνυμα-κάλεσμα. Να συσπειρωθούμε και να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης. Να απαιτήσουμε ένα κράτος δικαίου που να καταπολεμά τη φτώχεια, να στηρίζει την εργαζόμενη μητέρα, να προστατεύει τις γυναίκες από την εκμετάλλευση, τη βία και την περιθωριοποίηση. Δεν φτάνουν μόνο νόμοι και ευχολόγια, απαιτείται η μετουσίωσή τους σε πράξεις και για αυτό θα αγωνιζόμαστε μέσα και έξω από τη Βουλή.
Υποψήφια βουλευτής Λευκωσίας


Untitled 25
Γεωργία Τσαλακού
Στόχος πρέπει να είναι η καλλιέργεια στάσεων και αξιών

Η 8η Μαρτίου είναι ημέρα μνήμης και τιμής των αγώνων και των κατακτήσεων των γυναικών παγκοσμίως.
Το γυναικείο ζήτημα, ως ιστορικό και κοινωνικό φαινόμενο, είναι ένα σύμπλεγμα οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών ανισοτιμιών και διακρίσεων που εκδηλώνονται σε όλες τις κοινωνίες. Στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια -και ιδιαίτερα με πρωτοβουλίες της ΠΟΓΟ και του ΑΚΕΛ- γίνονται σημαντικά βήματα κατοχύρωσης νομοθετικά των δικαιωμάτων των γυναικών και βήματα προς τερματισμό ανισοτήτων. Ο δρόμος ωστόσο είναι μακρύς.
Είναι καιρός να δημιουργηθεί ένα επαρκές δίκτυο υποδομών φροντίδας βρεφών και παιδιών με προσιτό κόστος από το κράτος και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που πολλές φορές αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην προσχώρηση των γυναικών στην αγορά εργασίας. Οφείλουμε επίσης να λάβουμε αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση της ανισομισθίας και την εντατικοποίηση των ελέγχων για πάταξη της εργοδοτικής αυθαιρεσίας προς τις έγκυες εργαζόμενες. Είναι η ώρα για υιοθέτηση και εφαρμογή μέτρων που στοχεύουν στην πρόληψη και αντιμετώπιση όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών. Τώρα που η κάθε γυναίκα βρήκε το θάρρος να μιλήσει, τώρα είναι και η ώρα το κράτος να σταθεί στο πλευρό της δημιουργώντας αυτό το νομοθετικό ιστό που θα αποκλείει τη σιωπή.
Στόχος πρέπει να είναι η καλλιέργεια στάσεων και αξιών, ώστε πλέον ο σεβασμός στη γυναίκα να είναι αυτονόητος, για ένα δίκαιο κόσμο για τους αυριανούς πολίτες που δεν είναι άλλοι από τα παιδιά μας.
Υποψήφια βουλευτής Αμμοχώστου


Untitled 26
Ειρήνη Χαραλαμπίδου
Οι γυναίκες καλούνται να αντεπεξέλθουν ταυτόχρονα σε πολλαπλούς ρόλους

Παρά την πρόοδο που επιτεύχθηκε τα τελευταία χρόνια στο ζήτημα της ισότητας των φύλων, της εκπροσώπησης των γυναικών στα δημόσια αξιώματα, οι ανισότητες, οι προκαταλήψεις και διακρίσεις παραμένουν μέρος της καθημερινότητας της γυναίκας. Έμφυλος επαγγελματικός διαχωρισμός, ανισομισθία.
Η υποαντιπροσώπευση των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων παραμένει υπαρκτό κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που συνιστά εμφανές έλλειμμα δημοκρατίας και παιδείας.
Οι γυναίκες αναμφίβολα έχουν πολύ περισσότερα εμπόδια και δυσκολίες με τα οποία πρέπει να αναμετρηθούν. Καλούνται να αντεπεξέλθουν ταυτόχρονα σε πολλαπλούς ρόλους και ευθύνες: στην εργασία, στη μητρότητα, στην οικογένεια -δεδομένα που εκμηδενίζουν το χρόνο και τις ευκαιρίες της για εμπλοκή στην πολιτική δράση.
Αποτελεί χρέος της καθεμιάς από μας να παλέψουμε για μια κοινωνία ισότητας και ίσων ευκαιριών. Αποτελεί χρέος μας να αποκρούσουμε κάθε εκδήλωση φασίζοντος σεξισμού, αλλά και να υπερασπιστούμε κάθε κοινωνικά και πολιτικά δραστήρια γυναίκα.
Γιατί κάθε μια από το μισό εκατομμύριο γυναίκες του τόπου μας πρέπει να είναι σε θέση να παλέψει για τα όνειρά της χωρίς να βρίσκει μπροστά της στερεότυπα και προκαταλήψεις.
Η συνειδητοποίηση της ισότητας των φύλων και του αλληλοσεβασμού είναι ζήτημα της πολιτείας, της παιδείας, αλλά και της κοινωνίας ευρύτερα. Μα κυρίως, ζήτημα Δημοκρατίας. Ενωμένες μπορούμε…
Υποψήφια βουλευτής Λευκωσίας

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.