Ημέρες του 2018 και οι δικοί μας άγγελοι

ΚΑΘΕΤΑ

Ημέρες του 2018

Έργα μαθητών του Γυμνασίου Αγίου Βασιλείου στον Στρόβολο φιλοξενούνται στη τέταρτη σελίδα του σημερινού Ορίζοντα. Στην πρώτη σελίδα στη Θέα ένα σχέδιο παιδιών του δημοτικού όπου η τέχνη λειτούργει ιαματικά. «Η τέχνη είναι απαραίτητη στα σχολεία όπως σε όλη την υπόλοιπη ενήλικη ζωή μας» λέει η Ελένη Αναστασίου στην τρίτη σελίδα από την ομάδα Ιntra portas, η οποία κλείνει το θέατρο σε μια βαλίτσα και το βάζει στα σχολεία. Η Παιδεία βρέθηκε στο προσκήνιο το 2018 όταν ο Υπουργός Παιδείας θέλησε λέει να εξορθολογήσει τους εκπαιδευτικούς και μεταξύ άλλων κάποιοι αποφάνθηκαν πως δεν έχουμε ανάγκη «θεατράκια και χορωδίες». Θετική η αντίδραση και στήριξη του Δημόσιου Σχολείου από τους εκπαιδευτικούς και όχι μόνο και ας μην κράτησε ή ας μην οδήγησε όπου ίσως κάποιοι προσδοκούσαμε. Είμαστε μακριά από μια παιδεία ανθρωποκεντρική, κοσμική, προοδευτική, ανοιχτή στο νέο και στη κριτική σκέψη. Αλλά ας κρατήσουμε το θετικό πως χιλιάδες βρεθήκαν στο δρόμο στηρίζοντας το δημόσιο σχολείο και τη δημόσια παιδεία.

Η τέχνη είναι απαραίτητη στη ζωή μας και ας χανόμαστε κάποτε οι καλλιτέχνες και οι φορείς σε αριθμούς, κριτήρια, σχέδια τύπου ΘΥΜΕΛΗ, στη γραφειοκρατία αλλά και στους δικούς μας εγωισμούς. Το ζητούμενο να μπορέσουμε να δούμε όλοι μαζί τη μεγάλη εικόνα να συζητήσουμε και να συζητήσουμε ξανά και να καταλήξουμε σε κάποια μίνιμουμ, βάζοντας ως στόχο και το επίκεντρο τη Δημιουργία και όχι ο καθένας το δικό του μικρόκοσμο, να δούμε τον πολιτισμό και τις τέχνες στο σύνολο.

Απαραίτητη στη ζωή μας είναι και η υγεία, μια στέγη για τον καθένα (έστω και όχι σε ουρανοξύστες των εκατομμυρίων! ) σε μια λογική τιμή ενοικίου, μια δουλειά να αξιοποιεί κάποιος τις ικανότητες του με ένα μισθό αξιοπρεπή και όχι τους σημερινούς μισθούς της, τάχα μετά κρίσης εποχής. Πράγματα ίσως αυτονόητα για κάποιους αλλά για πολλούς άπιαστο όνειρο και το 2018 εν μέσω εκλογών και πανηγυρισμών για το θαύμα του Υπουργού Οικονομικών οι αντιθέσεις στην κοινωνία μας οξύνθηκαν ή έστω βγήκαν στην επιφάνεια πιο έντονα. Μαζί με ρατσισμό, ξενοφοβία, λαϊκισμό, πατριδοκαπηλία και μεγάλα ψεύτικα λογία ξανά, βία στην οικογένεια, βία στη κοινωνία, καταστροφή του περιβάλλοντος από μια άναρχη ανάπτυξη. Ασχήμια, ασχήμια  πολύ γύρω μας από τις ψυχές και από τις πράξεις πολλών.  Καλά να τα θυμόμαστε διότι θα τα συναντήσουμε ξανά και το 2019. Ασχήμια και ας μην φαίνεται στις φωτογραφίες μας στο instagram, ασχήμια που παλεύεται μόνο με έγνοια για τον άλλο με στιγμές ομορφιάς.

Κλείνω με λίγη ομορφιά. Χαίρομαι όταν βλέπω βιβλία να εκδίδονται, ανθρώπων που γνώρισα την αγωνία τους κατά τη δημιουργία, που θαυμάζω τη γραφή και την επιμονή τους. Αυτό σκεφτόμουν όταν βρέθηκα να συζητώ το βιβλίο του Σωφρόνη Σωφρονίου Αργός Σίδηρος που δεν κρίθηκε άξιο για κρατικό βραβείο μυθιστορήματος, όπως και άλλα μυθιστορήματα φέτος, μια λανθασμένη απόφαση για μένα όπως λανθασμένη ήταν πιστεύω και η απόφαση να μην απονεμηθεί κρατικό βραβείο ποίησης το 2014 ενώ υπήρχαν αξιόλογα βιβλία ή να μην δίνεται το βραβείο Νέου λογοτέχνη.  Χάρηκα όταν πήρα στο χέρι το βιβλίο του Γιώργου Νικολάου Άτιτλες ιστορίες που αξίζει να το ψάξετε, όταν η Λουίζα Παπαλοιζου μου ανακοινώσε ότι τέλειωσε το μυθιστόρημα Το Βουνί το νέο της βιβλίο.

Κλείνω με τη συγκίνηση και την ομορφιά από τον Τυχερό Στρατιώτη του ΘΟΚ που μου θύμισε παρόμοιες συγκινήσεις, όχι πολλές, άλλα υπήρξαν, που μου έδωσε όλο το χρόνο η Τέχνη και κάποιοι άνθρωποι.

Κλείνω εξηγώντας την εικόνα που στολίζει αυτό το κείμενο. Οι δικοί μας άγγελοι είναι κάπως έτσι με την κουρούκλα, στα μαύρα ντυμένοι, με την έγνοια για μας και ας γίνεται κάποτε φορτική. Οι δικοί μας άγγελοι δεν είναι κατάξανθοι αμφιβόλου φύλου και ηλικίας. Είναι έτσι όπως τους ζούμε γύρω μας, φορτωμένοι ζωή που τους χαράκωσε το πρόσωπο με ρυτίδες. Οι δικοί μας άγγελοι είναι ανθρωπινοί, είναι άνθρωποι,  όπως και εμείς κάποτε είμαστε άγγελοι-φίλοι για άλλους.

Έτσι τους σκέφτηκε και ζωγράφισε η ποιήτρια Ρωξάνη Νικολάου, που η ποίηση της, ποίηση πραγματική με συγκινεί και με ταράσσει, ακόμα και αν έρχεται μέσα από το facebook και ας μην έκδωσε ακόμα μια ποιητική συλλογή, αναμένω το 2019 από τις εκδόσεις  Τεχνοδρόμιον αυτή την χαρά,  και ας μην φιλοξενείται σε Ανθολογίες και που θα τη βρείτε εκεί στο Μυριστικό σε ένα υπέροχο  βοτανόκηπο στο Κολόσσι της Λεμεσού μαζί με τον  Ιορδάνη, τους αναφέρω διότι οι υπέροχοι άνθρωποι σπανίζουν,  να προσφέρουν βότανα αποξηραμένα, φρέσκα βότανα σε γλάστρες, γαρυφαλλιές, γεράνια, αλόη βέρα και αλόη, ελαιόλαδο, αρωματικά λικέρ και μαρμελάδες, φρέσκα φρούτα, ευφάνταστα χειροποίητα κάθε λογής, χαμόγελα, ζεστασιά, ειλικρίνεια, αυθεντικότητα, καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο.

Αντώνης Γεωργίου