Του Θεοχάρη Μασούρα

Οδεύουµε στις Ευρωεκλογές σε κλίµα έντασης. Ποτέ άλλοτε η περιρρέουσα ατµόσφαιρα στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ΑΟΖ ήταν τόσο ηλεκτρισµένη. Η Προεδράρα µας αποτάθηκε στη Μέι για να βάλει σε τάξη τον Βρετανό Υπουργό της Ευρώπης, που αµφισβήτησε την κυριαρχία της Κύπρου στην ΑΟΖ. Αντί διορθωτικών όµως κινήσεων, έγιναν δηλώσεις σε βάρος της Κύπρου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ. Για τη στάση της Ε.Ε. ο Ερντογάν ανέφερε µε θράσος: «∆εν είµαστε εµείς που έχουµε ανάγκη την Ε.Ε., αλλά η Ε.Ε. την Τουρκία». Στην ίδια λογική, της ηθικής δηλαδή και µόνο στήριξης της µεγαλονήσου, συγκαταλέγονται και οι ΗΠΑ, οι οποίες αναφέρονται σε περιοχή µε «αµφισβητούµενη κυριαρχία». Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, που εκπροσωπεί το Συµβούλιο Ασφαλείας, δήλωνε ότι «οι τουρκικές γεωτρήσεις γίνονται γύρω από την Κύπρο». Άρα, κατά τον Γκουτέρες, δεν υπάρχει παραβίαση από την Τουρκία!

Οι δηλώσεις αυτές δικαιολογηµένα πικραίνουν τον κυπριακό λαό γιατί βλέπουν να ποδοπατείται η ηθική και οι θεµατοφύλακές της αγρόν ηγόρασαν. Ο Πρόεδρος, όµως, και οι συνεργάτες του, δεν δικαιολογούνται να αντιµετωπίζουν συναισθηµατικά την πολιτική. Οφείλουν να µετρήσουν αντικειµενικά τις πραγµατικές δυνατότητες της Κύπρου και να διεκδικήσουν το δίκαιο, σε επίπεδο πραγµατισµού. Έπρεπε ήδη να τους είχε διδάξει η ιστορία πως την ηθική και το δίκαιο το επέβαλλαν και το επιβάλλουν οι ισχυροί! Μια ανάγνωση του Θουκυδίδη και του λόγου του Περικλή για τους πρώτους νεκρούς του Πελοποννησιακού πολέµου, θα διαφώτιζε τους κυβερνώντες πως είναι η ισχυρή Αθήνα που επέβαλε τη βούλησή της προς τους ανίσχυρους κατοίκους της ∆ήλου, όταν αρνήθηκαν να της πληρώσουν φόρους για την προστασία, που δήθεν τους προσέφεραν, από τον περσικό κίνδυνο!


Οι κυβερνώντες οφείλουν να αποπυροδοτήσουν την ένταση. Να δηλώσουν ότι είναι έτοιµοι να επανέλθουν στις συνοµιλίες από το σηµείο που έµειναν πριν δύο χρόνια στο Κραν Μοντανά, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, για χαλαρή οµοσπονδία ή κοινοβουλευτικό σύστηµα. Το σηµαντικότερο όµως που πρέπει να κάνουν ο Πρόεδρος και οι πέριξ του είναι να εγκαταλείψουν την πολιτική των συµµαχιών και να έρθουν απευθείας σε συνεννόηση µε την Τουρκία για λύση, που να συµφέρει και στις δύο πλευρές.

Μια πολεµική σύρραξη, γιατί κακά τα ψέµατα η πολιτική του Προέδρου µας προς εκεί οδηγεί, τη µόνη που συµφέρει είναι την ισχυρή Τουρκία. Σε εµάς, την αδύνατη πλευρά, θα µείνει το αιµατοκύλισµα των απλών και απλοϊκών νέων, που ρίχνονται στους πολέµους αυθόρµητα, χωρίς να λογαριάζουν την αξία της ζωής. Το πόρισµα του αρχισυντάκτη της «Καθηµερινής», Ανδρέα Παράσχου, για τους 1.619 αγνοούµενους της εισβολής, ότι «ουδείς υπήρξε γόνος επωνύµου», είναι διδακτικό. Το ίδιο συµπέρασµα εξάγεται για τους νεκρούς της ΕΟΚΑ ή της Επανάστασης του 1821. ∆εν γίνεται αναφορά στους νεκρούς του έπους του ’40, γιατί η εποποιία αυτή συντελέστηκε κάτω υπό άλλες συνθήκες.

Η λύση του Κυπριακού χρειάζεται ηγέτη που να διακρίνεται από πολιτική βούληση. Μετά από 55 χρόνια συνοµιλιών και οδεύοντας στις Ευρωεκλογές, ο λαός οφείλει να ξέρει τι σηµαίνει διζωνική δικοινοτική οµοσπονδία µε ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και τι λύση δύο κρατών µε αδύναµη κεντρική κυβέρνηση. Πρέπει, επίσης, ο λαός να µάθει τις συνέπειες που θα υπάρξουν από την α’ ή τη β’ µορφή λύσης. Μήπως τυχαία ο Ανδρέας Κάλβος στο ποίηµά του «Εις Σάµον» προτάσσει την αρετή, δηλαδή τη λογική, στο γνωστό στιχούργηµά του ότι «θέλει αρετή και τόλµη η Ελευθερία»; Ο Αναστασιάδης και η παρέα του ό,τι ήταν να προσφέρουν το προσέφεραν! Αφού οι ίδιοι δεν είναι διατεθειµένοι να αυτοπαραµεριστούν, ας τους παραµερίσει ο λαός στις επικείµενες Ευρωεκλογές! Ένα χαµηλό ποσοστό στο ∆ΗΣΥ και ένα υψηλό ποσοστό στο ΑΚΕΛ Αριστερά, Νέες ∆υνάµεις θα ερµηνευθεί διαφορετικά.

*Φιλόλογος, πρώην διευθυντής σε σχολεία Μ.Ε.