Η Παιδεία στο έλεος του αυταρχισμού

Της
Ελένης Μαύρου

 

Η Παιδεία στο έλεος του αυταρχισμού

Ξεκινούν αύριο οι εξετάσεις των τετραμήνων. Όσοι βέβαια έχουν παιδιά σε λύκεια και γυμνάσια το γνωρίζουν αυτό καλά. Όχι μόνο από τη δημόσια αντιπαράθεση που μετρά χρόνια. Πέρασαν τις γιορτές με το άγχος τού τι έρχεται με το άνοιγμα των σχολείων. Εδώ και μέρες βλέπουν τα παιδιά τους βιδωμένα σε μια καρέκλα ή να τρέχουν από το ένα φροντιστήριο στο άλλο (όσοι έχουν τα λεφτά για φροντιστήρια) για να προλάβουν να καλύψουν την περιβόητη «ύλη». Νιώθουν βαριά την ευθύνη της εκπαίδευσης των παιδιών τους που τους φόρτωσε το ίδιο το κράτος.

Σε έναν από τους πιο ευαίσθητους χώρους μιας κοινωνίας, στην εκπαίδευση, καλλιεργείται εδώ και μια δεκαετία ένα κλίμα τοξικό, με τον αυταρχισμό, τις προχειρότητες και τις μονομερείς αποφάσεις του πολιτικού προϊστάμενου του Υπουργείου Παιδείας.


Όταν ακούω κάποιους να λένε «εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική», αυτά είναι που έρχονται στο μυαλό μου. Και πολλά άλλα. Γιατί «πολιτική» δεν είναι μόνο ποιος θα καθίσει, για παράδειγμα, στην προεδρική καρέκλα μετά τις εκλογές του Φλεβάρη. Πολιτική είναι όσα συμβαίνουν γύρω μας, το δικαίωμα σε καλύτερη ζωή για σένα και κυρίως για τα παιδιά σου. Πολιτική είναι και όταν δεν επιτρέπεις σε άλλους να αποφασίζουν για σένα, χωρίς εσένα.

Η ευθύνη της απερχόμενης κυβέρνησης για το μπάχαλο στην Παιδεία είναι μεγάλη. Και αυτό δεν αφορά μόνο τον Νίκο Αναστασιάδη ή τον Πρόδρομο Προδρόμου. Αφορά και τον Νίκο Χριστοδουλίδη και όλους τους άλλους υπουργούς που κάθονταν στο ίδιο τραπέζι και συναποφάσιζαν χωρίς να πει κανείς «μα πού πάμε;» Αφορά και τον Αβέρωφ Νεοφύτου και τα στελέχη του ΔΗΣΥ που βαρούσαν παλαμάκια ή (στην καλύτερη περίπτωση) έψαχναν δικαιολογίες για το μπάχαλο.

Την ώρα, μάλιστα, που όλοι φώναζαν ότι… στραβά αρμενίζουμε. Εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές…

Η εφαρμογή των τετραμήνων μέχρι σήμερα τους δικαίωσε. Το σύστημα, από τη στιγμή ιδίως που δεν συνοδεύεται από άλλες αλλαγές, έχει εξουθενώσει τους μαθητές, έχει εντείνει την παραπαιδεία, έχει διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες. Αλλά ο Υπουργός Παιδείας επιμένει ότι… δεν υπάρχει λόγος για άγχος!


Τα παιδιά πρέπει να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, ανεξάρτητα από το κοινωνικό και οικονομικό τους υπόβαθρο. Το σχολείο πρέπει να στηρίζει τον κάθε μαθητή ξεχωριστά, ανάλογα με την προσωπικότητα, τις ικανότητες και τα ενδιαφέροντά του. Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αποσκοπεί στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών.

Έχει, λοιπόν, σημασία και το ποιος θα καθίσει στην προεδρική καρέκλα μετά τις εκλογές του Φλεβάρη.

Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης απέναντι στον ετσιθελισμό του Πρ. Προδρόμου αντιπαραβάλλει «το σεβασμό των μηχανισμών διαλόγου με εκπαιδευτικούς, μαθητές/-ήτριες και γονείς».

Απέναντι σε μια εξετασιοκεντρική παιδεία αντιπαραβάλει ότι «συνδιαμορφώνουμε εντός έξι μηνών ένα νέο ολοκληρωμένο σύστημα αξιολόγησης και καταργούμε τις εξετάσεις τετραμήνων».


Απέναντι στον βραχνά της ατέλειωτης (και συχνά παρωχημένης) ύλης δηλώνει ότι «επαναξιολογούμε τα Ωρολόγια και Αναλυτικά Προγράμματα και προβαίνουμε στις αλλαγές που θα τα καταστήσουν αποτελεσματικά ως προς το στόχο για ένα καινοτόμο και σύγχρονο σχολείο».

Απέναντι στην απαξίωση των εκπαιδευτικών δηλώνει ότι «στηρίζουμε αποτελεσματικά σε κάθε βήμα μεταρρύθμισης τους/τις εκπαιδευτικούς μας».

Γιατί ναι, δεν είναι όλοι το ίδιο!

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.