Παιδιά υπό την ευθύνη ανεύθυνου κράτους

Της Ευανθίας Σάββα*

Η Έκθεση της Επιτρόπου Προστασίας ∆ικαιωµάτων του Παιδιού για το σύστηµα εναλλακτικής φροντίδας που παρέχεται στα παιδιά, τα οποία είναι υπό τη νοµική φροντίδα του κράτους, διαπιστώνει για άλλη µια φορά ότι το πλαίσιο φροντίδας αυτών των παιδιών στην Κυπριακή ∆ηµοκρατία ουσιαστικά είναι ανύπαρκτο.

Απουσία ενός θεραπευτικού πλαισίου για παιδιά και εφήβους, οι οποίοι παρουσιάζουν διαταραχές διαγωγής, ψυχικής υγείας, αντικοινωνική ή παραβατική συµπεριφορά, απουσία εξειδικευµένων εντατικών προγραµµάτων και δοµών, κενά και αδυναµίες στην εφαρµογή του προγράµµατος της αναδοχής συνθέτουν την εικόνα που παρουσιάζεται σήµερα στην Κύπρο.

Μιλούµε για παιδιά πολλαπλά ευάλωτα. Λόγω ακριβώς αυτής της πολλαπλής ευαλωτότητας αποτελούν δυστυχώς οµάδα υψηλού κινδύνου. Ο κίνδυνος να πέσουν θύµατα εκµετάλλευσης και κακοποίησης ή να παρουσιάσουν παραβατική συµπεριφορά είναι κάτι περισσότερο από ορατός.

Ακούµε ανακοινώσεις της Αστυνοµίας για ανηλίκους που φεύγουν από τις Παιδικές Στέγες. Μάλιστα, πολλές φορές τα ίδια άτοµα φεύγουν συστηµατικά, µε αποτέλεσµα η κοινωνία να τα γνωρίζει µε τα µικρά τους ονόµατα. Κενά και αδυναµίες εντοπίζει η Επίτροπος Προστασίας ∆ικαιωµάτων του Παιδιού και σε αυτό το ζήτηµα.

Είδαµε επίσης παιδάκι υπό τη φροντίδα του κράτους, το οποίο για τέσσερα χρόνια είχε για τόπο διαµονής του το Μακάρειο Νοσοκοµείο επειδή δεν υπήρχε δοµή να το φιλοξενήσει.

Θα µπορούσαν να αναφερθούν σωρεία περιπτώσεων που είδαν το φως της δηµοσιότητας και πολλές άλλες που δεν γίνονται γνωστές. Πολλές οι στρεβλώσεις, πολλές οι αδυναµίες, πολλά τα κενά, πολύ περισσότερα είναι όµως τα θύµατα από αυτές τις στρεβλώσεις, τις αδυναµίες και τα κενά. Μιλάµε για θύµατα ανήλικα παιδιά.

Τα θέµατα αυτά συζητήθηκαν αρκετές φορές και στην αρµόδια επιτροπή της Βουλής, έγιναν παραδοχές, διαπιστώθηκαν αδυναµίες, δηλώθηκαν προθέσεις πλην όµως τα ίδια προβλήµατα, τα ίδια κενά, οι ίδιες αδυναµίες καταγράφονται για άλλη µια φορά στην Έκθεση της Επιτρόπου.

Όταν µιλάµε για τη νοµική ευθύνη του κράτους, αυτή έχει συγκεκριµένο περιεχόµενο που δεν εξαντλείται µόνο στην καλή πρόθεση των αρµόδιων υπηρεσιών. Όταν µιλάµε για ευθύνη εννοούµε εκείνο το πλαίσιο – δίχτυ – δοµές πραγµατικής προστασίας αυτών των παιδιών από όλους τους κινδύνους που αντιµετωπίζουν.

Από όλα τα «τέρατα» που έχουν να αντιµετωπίσουν αυτά τα παιδιά, πιο συχνά εµφανίζεται ο κρατικός Λεβιάθαν. Οι κατακερµατισµένες αρµόδιες υπηρεσίες άλλοτε δεν λειτουργούν, άλλοτε αδυνατούν. Το πρόβληµα δεν εστιάζεται στην καλή πρόθεση, η οποία εκφράστηκε πολλές φορές από τις αρµόδιες υπηρεσίες, εστιάζεται στην υποστελέχωση, την έλλειψη εξειδίκευσης, την ελλιπή διάθεση πόρων από το κράτος, αλλά το κυριότερο στην πολιτική βούληση για πραγµατική προστασία αυτών των παιδιών.

Το τίµηµα είναι οι αθώες ψυχές παιδιών που κουβαλούν ήδη στις πλάτες τους σωρεία προβληµάτων και χρειάζονται την προστασία και τη φροντίδα του κράτους. Συνεπώς, οι καλές προθέσεις πρέπει να µεταφραστούν σε πράξεις από το κράτος και την κυβέρνηση. Η Έκθεση της Επιτρόπου Προστασίας του Παιδιού θα πρέπει να κτυπήσει επιτέλους το καµπανάκι κινδύνου για τους κυβερνώντες αναλαµβάνοντας τις ευθύνες τους.

*Επικεφαλής του Τοµέα Κοινωνικής Πολιτικής του ΑΚΕΛ

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.