Παπαλάζαρος: Βιασμός της Ιστορίας και της μνήμης

Φτωχότερη από χθες η Αριστερά - Θυμόμαστε τον εμβληματικό Παπαλάζαρο μέσα από τα δικά του λόγια όπως δημοσιεύτηκαν πριν 3 χρόνια στην Χαραυγή

Φωτογραφία: Άντρος Ευσταθίου


Φτωχότερη είναι από χθες η Κύπρος και η Αριστερά αφού χθες, σε ηλικία 92 χρόνων, έφυγε από τη ζωή ο Παπαλάζαρος Νεοφύτου, πατέρας εννιά παιδιών δυο από τα οποία έπεσαν στον αγώνα για τη δημοκρατία και την ελευθερία του τόπου.

Ο 17χρονος Κυριάκος δολοφονήθηκε την 1η Ιουλίου 1973, στον περίβολο της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου, από την ΕΟΚΑ Β και ο Σωτήρης σκοτώθηκε κατά την τουρκική εισβολή, στις 20 Ιουλίου 1974. Τον Νιόβρη του 2018 έχασε τη σύντροφο της ζωής του και στήριγμα στις δοκιμασίες που πέρασε η οικογένεια, την Αγαθονίκη.

Ο Παπαλάζαρος γεννήθηκε στα Χολέτρια της Πάφου το 1928 σε οικογένεια γεωργών με τον πατέρα να έχει κοπάδι και αλέτρι για να τα φέρει βόλτα και να ταΐσει τα οκτώ του παιδιά.

Πήγε σχολείο ως την τετάρτη δημοτικού και όπως ο ίδιος ανέφερε σε δηλώσεις του η οικογένεια δεν πεινούσε αφού είχαν το κοπάδι και το αλέτρι για τα προς το ζειν έστω και αν αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες και σε ηλικία 17 ετών ο Παπαλάζαρος έχασε και τον πατέρα του. Η σχέση του με την Εκκλησία ήταν στενή από την παιδική ηλικία.

Βοηθούσε μάλιστα – όπως είπε- τον ιερέα της κοινότητας του και έμαθε όλες τις ψαλμωδίες. Αφού γράμματα δεν μπόρεσα να μάθω, από τα βιβλία της Εκκλησίας έμαθα όσα γράμματα ξέρω σήμερα, είπε χαρακτηριστικά.

Ο Παπαλάζαρος έχασε τον γιό του Κυριάκο την 1ην Ιουλίου 1973 από τους πραξικοπηματίες μέσα στην Μητρόπολη της Πάφου.

Ο πόνος όμως της οικογένειας Παπαλαζάρου δεν ήταν γραφτό να σταματήσει εδώ. Ο Σωτήρης, κατά την διάρκεια της τούρκικης εισβολής έτρεξε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της πατρίδας. Έπεσε πολεμώντας στη μάχη της Επισκοπής στις 20 Ιουλίου του 1974.

Σήμερα, θυμόμαστε τον Παπαλάζαρο μέσα από τα δικά του λόγια, στο άρθρο που έγραψε και δημοσιεύτηκε στην Χαραυγή στις 5 Νοεμβρίου 2017 για το θέμα του μουσείου για τον Γρίβα αλλά και τιμές προς τον ολετήρα της Κύπρου.

Ψιλά γράμματα για τον δήμαρχο της Λεμεσού και τους δημοτικούς σύμβουλους που πήραν απόφαση να «στεγάσουν» τον Γρίβα. Και να γίνουν συμμέτοχοι στην προσπάθεια εξίσωσης του θύτη με το θύμα και στον εξαγνισμό των πρωταίτιων της καταστροφής της Κύπρου μας.

 

Διαβάστε αυτούσιο τα λόγια του εμβληματικού ιερέα:

Βιασμός της Ιστορίας και της μνήμης

Ξανά, λοιπόν, μάρτυρες του ίδιου σκηνικού. Της προσπάθειας παραχάραξης της Ιστορίας, της διαστρέβλωσης της αλήθειας και του εξαγνισμού του ολετήρα της Κύπρου. Ξανά, λοιπόν, μάρτυρες του ίδιου σκηνικού. Το μαχαίρι να ξύνει την πληγή που αιμορραγεί, να μπαίνει βαθιά στη καρδιά μας που κλαίει για την καταστροφή του τόπου μας, που θρηνεί τα παλικάρια μας, που δακρύζει για τους νεκρούς που κηδεύονται σήμερα με τόσα χρόνια καθυστέρηση…

Μετά τα μνημεία και τα δάφνινα στεφάνια γι’ αυτόν που σχεδίασε το έγκλημα σε βάρος της πατρίδας μας, αποφάσισαν να του φτιάξουν και μουσείο… Με τι εκθέματα, αλήθεια, θα στολίσετε το μουσείο του Γρίβα, κ. Νίκο Νικολαΐδη, δήμαρχε της Λεμεσού; Θα φέρετε τη σημαία που απλώνεται στον Πενταδάκτυλο για να μαρτυρήσει για το έγκλημα; Θα μεταφέρετε τους σταυρούς από τα μνήματα των παιδιών μας, για να διηγούνται στους επισκέπτες την προδοσία; Και να μιλούν για τους προδότες; Και ποιος θα κάνει την περιήγηση στο μουσείο; Θα φωνάξετε τους γονείς, τα παιδιά και τα αδέλφια των νεκρών αντιστασιακών να αναλάβουν αυτό το ρόλο;

Μέχρι σήμερα ξέραμε πως η Λεμεσός ήταν η πόλη της Αντίστασης. Για μέρες οι δημοκρατικές δυνάμεις, οι πιστές στον νόμιμα εκλεγμένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας δυνάμεις, κράτησαν ζωντανή την ελπίδα πως ο φασισμός μπορεί και πρέπει να νικηθεί. Πάλεψαν σε διάφορα σημεία της πόλης για να απωθήσουν τους πραξικοπηματίες, με τους οποίους ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο, μαχόμενοι για τη Δημοκρατία και τη Νομιμότητα.

Ψιλά γράμματα για τον δήμαρχο της Λεμεσού και τους δημοτικούς σύμβουλους που πήραν απόφαση να «στεγάσουν» τον Γρίβα. Και να γίνουν συμμέτοχοι στην προσπάθεια εξίσωσης του θύτη με το θύμα και στον εξαγνισμό των πρωταίτιων της καταστροφής της Κύπρου μας.

Κι αφού δεν μας ακούτε εμάς, τους χαροκαμένους και τους πολλαπλά προδομένους, κ. Νικολαΐδη, ακούστε τον Μακάριο. Τον οποίο κάνετε όλοι σας σημαία, όταν θέλετε να αποδείξετε πόσο πατριώτες είστε… «Ο Γρίβας και οι οπαδοί του είναι δολοφόνοι, στερούμενοι συνειδήσεως και φραγμού», έλεγε ο Μακάριος. Αυτός είναι ο αρχηγός της ΕΟΚΑ Β’ που έφερε το προδοτικό πραξικόπημα και τον τούρκικο Αττίλα στα χώματά μας, έλεγε ακόμα. Αυτόν πάτε να τιμήσετε κύριοι. Επιδεικνύοντας ασέβεια στους νεκρούς της κυπριακής τραγωδίας, διαγράφοντας τη θυσία τους και προδίδοντας όλη τη ζώσα Αντίσταση, που πασκίζει με νύχια και με δόντια να κρατήσει άσβεστη τη φλόγα που μαρτυρά την προδοσία και προστατεύει τη μνήμη.

Στην Κύπρο έγινε ένα έγκλημα. Καταλύθηκε η συνταγματική τάξη και διαλύθηκε η Δημοκρατία. Το έγκλημα έμεινε ατιμώρητο, γι’ αυτό και μέχρι σήμερα, χωρίς αιδώ, τιμώνται οι Εφιάλτες.
Σταματήστε την παραχάραξη της Ιστορίας και μην ασελγείτε πάνω στη μνήμη. Τιμήστε τη θυσία των παλικαριών της Κύπρου και μην την εξισώνετε με την προδοσία. Κανένα μνημείο και κανένα μουσείο δεν χρειάζεται ο Γρίβας, για να μείνει στην αιωνιότητα. Η Ιστορία τον έχει ήδη κατατάξει εκεί που πρέπει κι εκεί που ανήκει. Σε αυτούς που κατέστρεψαν την Κύπρο, μαυροφόρεσαν γονιούς και ορφάνεψαν παιδιά… Οι ήρωές μας βάδιζαν στα σκοτεινά με μόνο όπλο την αγάπη στην πατρίδα. Ο Γρίβας και τα παλικάρια του ήξεραν πού βάδιζαν… Και μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα. Να παλεύουμε για να επανενώσουμε την πατρίδα μας και να προστατεύουμε τη μνήμη και τη θυσία των ηρωικών μας νεκρών.