Πατριωτικό ό,τι είναι αληθές

Της Ελένης Μαύρου

Δεν ξέρω πόσο βοήθησε τον κόσμο η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή για το Κυπριακό, ώστε να αντιληφθεί ότι το Κυπριακό βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Και δεν αναφέρομαι μόνο στον κίνδυνο να προχωρήσουν τα σχέδια για εγκατάσταση στο Βαρώσι ή να συνεχιστούν οι προκλητικές παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ. Αναφέρομαι κυρίως στον κίνδυνο να εδραιωθεί η παρούσα κατάσταση με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι εξελίξεις από το 1974 και μετά δείχνουν ότι είναι λάθος να θεωρούμε το στάτους κβο στατικό.

Αντίθετα, από τη συζήτηση μού δόθηκε η εντύπωση ότι κάποιοι εξακολουθούν να τοποθετούνται στο Κυπριακό με δεδομένα περασμένων δεκαετιών.

Ακούσαμε για παράδειγμα ότι δεν πρέπει να πάμε στην Πενταμερή, αλλά να απαιτήσουμε «διεθνή διάσκεψη» για το Κυπριακό. Συνειδητοποιούν ότι εδώ και καιρό η διεθνής κοινότητα δεν δείχνει καμιά πρόθεση σύγκλησης «διεθνούς διάσκεψης»; Εννοούν ότι θα πρέπει να περιμένουμε πότε και αν, με χρόνια και καιρούς, θα αλλάξουν τα διεθνή δεδομένα ώστε να έχουμε μια τέτοια επιλογή;

Ακούσαμε ακόμα για την ανάγκη μιας νέας στρατηγικής στο Κυπριακό που θα αξιοποιεί την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα προκαλεί πραγματικό κόστος στην Τουρκία. Παρακολουθούν όλοι αυτοί πώς εξελίσσονται οι σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση; Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι δοκίμασαν πολλοί στο παρελθόν να βαδίσουν αυτόν το δρόμο χωρίς αποτέλεσμα. Είναι φανερό ότι η Ε.Ε. δεν θέλει απλώς να κρατήσει τα κανάλια επικοινωνίας με την Τουρκία ανοιχτά, αλλά θέλει να βελτιώσει τις σχέσεις της μαζί της για μία σειρά λόγους (οι σχετικές δηλώσεις Μπορέλ πριν λίγες μέρες είναι ενδεικτικές). Έγινε ήδη γνωστό ότι έχουν παγώσει οι συζητήσεις για κυρώσεις κατά της Τουρκίας που βρίσκονται στην ατζέντα της Ε.Ε. από το καλοκαίρι του 2019 χωρίς ακόμα χειροπιαστό αποτέλεσμα.

Άστε τις εκκλήσεις για ενότητα λόγω της κρισιμότητας των στιγμών, που εμφανώς έχουν να κάνουν περισσότερο με την προεκλογική περίοδο παρά με την κρισιμότητα των στιγμών.

Ενόψει της άτυπης πενταμερούς συνάντησης για το Κυπριακό υπάρχουν δύο κρίσιμα διακυβεύματα. Πρώτον, να επαναβεβαιωθεί η βάση λύσης του Κυπριακού και δεύτερο, να επαναρχίσει ουσιαστική διαπραγμάτευση από το σημείο που είχε διακοπεί στο Κραν Μοντανά. Το λιγότερο θα είναι την ευθύνη για ένα νέο αδιέξοδο να την έχει αποκλειστικά η Τουρκία.

Ούτε το ένα θα είναι εύκολο, ούτε το άλλο. Η προϋπόθεση για να μπορέσουμε να πάμε σε διαπραγματεύσεις είναι να υπάρξει κοινό έδαφος και για να υπάρξει κοινό έδαφος η Τουρκία θα πρέπει να εγκαταλείψει τις απαράδεκτες αξιώσεις της. Νοουμένου βέβαια ότι ο Ν. Αναστασιάδης θα προσέλθει στην άτυπη πενταμερή με συνέπεια στις συγκλίσεις. Γιατί, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι είναι οι χειρισμοί του που έδιναν τα τελευταία τρία χρόνια στην, απενοχοποιημένη από το Κραν Μοντανά, Τουρκία τη δυνατότητα να προχωρά απερίσπαστη σε νέα διχοτομικά τετελεσμένα.

Θα πρέπει λοιπόν να επαγρυπνούμε από πιθανούς κινδύνους, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι με τα συνθήματα και την άρνηση των πραγματικοτήτων δεν θα πάμε πουθενά. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους πειραματισμούς και παλινδρομήσεις που το μόνο που θα πετύχουν θα είναι να βαθαίνουν ακόμα περισσότερο τη διχοτόμηση.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.