Περί λύσης δυο κρατών

Του Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

Είναι τουλάχιστον θλιβερό το γεγονός ότι επανέρχεται στο δηµόσιο διάλογο η συζήτηση για λύση δύο κρατών […]. Γιατί όµως επανέρχεται µια τέτοια συζήτηση; Είναι αποτέλεσµα απόγνωσης και απελπισίας; Συνέπεια της διαπίστωσης του ανυπέρβλητου της τουρκικής αδιαλλαξίας; Σύµπτωµα ηττοπάθειας και αδήριτου ρεαλισµού; Προσαρµογή σε µια προκρούστειο λογική «ευθυγράµµισης µε τα δεδοµένα»;

Όποια κι αν είναι η πραγµατική αιτία της θέσης περί λύσης «δύο κρατών», το βέβαιον είναι ότι οι τυχόν θιασώτες της, δεν έχουν εκτιµήσει επαρκώς το υλοποιήσιµο αλλά και βιώσιµο µιας τέτοιας επιλογής.

1. Η διεθνής κοινότητα κατά κανόνα αντιτίθεται σε λύσεις απόσχισης, διαχωρισµού κρατών, δηµιουργίας νέων κρατικών µορφωµάτων, µε διάλυση προϋπαρχόντων κρατικών οντοτήτων.

2. Τα ψηφίσµατα του Συµβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αλλά και άλλων διεθνών και περιφερειακών οργανισµών ρητά απορρίπτουν µια τέτοια λύση.

3. Η Ε.Ε., της οποίας η Κύπρος αποτελεί ισότιµο µέλος, ως µία και ενιαία χώρα, θα είναι κατηγορηµατικά εναντίον του διαµελισµού ενός µικρού ευρωπαϊκού κράτους και της δηµιουργίας δύο κρατικών οντοτήτων, με ξεχωριστές εκπροσωπήσεις στο Ευρωπαϊκό Συµβούλιο, την Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό ∆ικαστήριο και άλλα Όργανα της Ένωσης. Άλλωστε µια τέτοια εξέλιξη, υπάρχει ο φόβος ότι θα αποτελέσει παράδειγµα για άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου εκδηλώνονται τάσεις απόσχισης και δηµιουργίας νέων κρατικών µορφωµάτων. Θα πρέπει να υποµνησθεί ότι βάσει της Συνθήκης Προσχώρησης, Πρωτόκολλο 10, στην Ε.Ε. εντάχθηκε ολόκληρη η εδαφική επικράτεια της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας, το δε ευρωπαϊκό κεκτηµένο απλώς αναστέλλεται ως προς την εφαρµογή του στις κατεχόµενες περιοχές, µέχρι τη λύση, οπότε αυτόµατα θα επεκταθεί και στη σήµερα κατεχόµενη από την Τουρκία Κύπρο.

4. Οι όποιοι θιασώτες της «λύσης δύο κρατών», παραγνωρίζουν ασυλλόγιστα ότι στην πραγµατικότητα θα εγκατασταθεί επίσηµα στην Κύπρο η Τουρκία, τα δε σύνορα του ε/κ κράτους θα είναι σύνορα µε την Τουρκία.

Τέλος, µε την πρότασή τους οι υποστηρίζοντες αυτή τη λύση, προτείνουν την εσαεί αποξένωση και οριστική εγκατάλειψη µεγάλου µέρους της πατρίδας µας, την εν δυνάµει διαρκή αντιπαράθεση των δύο κρατικών οντοτήτων και τη διαγραφή της Ιστορίας και του πολιτισµού ενός τόπου που για χιλιετίες λειτούργησε ως ενιαίος και αδιάσπαστος χώρος.

Όµως η Ιστορία δεν γράφεται µε την προκρούστειο λογική της προσαρµογής. ∆ηλαδή της υπαγωγής του κόσµου σε ένα είδος τυπικής λογικής που επιτάσσει, αµήχανα και τετραγωνισµένα, την αρµονία του σχήµατος και των δεδοµένων, στην κλίνη των αδυναµιών, της ηττοπάθειας και τελικά της παράδοσης.

Αντί λοιπόν της τυπικής λογικής του Προκρούστη, έχουµε χρέος, να επιλέξουµε να αναµετρηθούµε ξανά µε την ίδιά µας την Ιστορία, µε τους αγώνες και τις θυσίες µιας πορείας χιλιάδων χρόνων, µε ειλικρίνεια και τόλµη. Με την ιστορική µνήµη να είναι παρούσα, όχι ως στοιχείο διαίρεσης, αλλά ως στοιχείο ενότητας και ελευθερίας. Επιδιώκοντας το µείζον που είναι η ιστορική, κοινωνική και πολιτική αποκατάσταση της προοπτικής και του µέλλοντός µας, ως ενιαίου χώρου αναφοράς. Μιλούµε για την πατρίδα µας, µιλούµε για την Κύπρο, µιλούµε για την προσωπική και τη συλλογική µας ταυτότητα.

* Πρώην Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.