Της
Χρυστάλλας Αντωνίου*

 

Ασυμβίβαστος σύντροφε… Με βλέμμα καθαρό, σύμβολο πια του δικού σου περάσματος από τη ζωή… από τις ζωές μας. Εμάς και πολλών άλλων. Χιλιάδων. Όσο και να το περιμέναμε, η απώλεια είναι τεράστια. Για την οικογένειά σου, για το ΑΚΕΛ, για την Κύπρο, για φίλους και γνωστούς στον κόσμο όλο. Στο οίκημα της ΠΕΟ σκυφτές – θλιμμένες φιγούρες. Στην ουρά. Για να σε δουν, να σε αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά.

Προσκύνημα το είπε η μάνα μου… όχι τυχαία. Έτσι έμαθες τον κόσμο. Ήσουν ένα με αυτόν. Βουβή η μέρα εκείνη. Στο μυαλό του καθενός, πολλές οι αναμνήσεις από σένα. Με σένα. Για τους αγώνες τούτου του τόπου κυρίως. Για τον παθιασμένο λόγο και αυθόρμητο τού χαρακτήρα σου. Για την ειλικρίνειά σου. Μα περισσότερο, η θλίψη ήταν γιατί έφυγες πικραμένος. Πληγωμένος. Κυρίως, γιατί εσύ που λάτρεψες τον Άνθρωπο, κατηγορήθηκες – σπιλώθηκες από αυτόν. Εξοντωτικός ο πόλεμος που δέχτηκες εσύ, για μας. Τ΄ανείπωτα είχαν κυρίαρχη θέση στις σκέψεις πολλών… όλα εκείνα που δεν έτυχε ή δεν πρόλαβαν να λεχθούν. Τούτες οι μέρες είναι διαφορετικές σύντροφε. Στριφογυρίζουν οι διάφοροι Ιούληδες στο νου μας. Μας ζαλίζουν.


Μα δεν μας κουράζουν… Το πείσμα πιο έντονο και η αποφασιστικότητα πιο αυθεντική από ποτέ. Αυτό το μήνυμα έρχεται συνεχώς κοντά μας. Συνοδεύεται από δάκρυα, για τα οποία χλευάστηκες. Δάκρυα από φίλους και γνωστούς που σε αποχαιρετούν με υποσχέσεις για τις οποίες θα δάκρυζες κι εσύ οπωσδήποτε. Ιστορικέ μας Ηγέτη, Δημήτρη της καρδιάς μας, ξέρουμε την επιθυμία σου. Πορεύτηκες περήφανα στη ζωή σου. Περήφανοι δηλώνουμε κι εμείς για σένα. Ήσουν περήφανος για την οικογένειά σου, για το Κόμμα σου, για το λαό και για τον τόπο σου. Παράξενα που ακούγεται η λέξη «ήσουν»… Είσαι σύμβολο αγώνα του κοινού αγώνα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Είσαι ο δικός μας σύντροφος, που έγινες ένα με τον κάθε ένα και την κάθε μια. Που με το χαμόγελο, το θυμό, τη λύπη, το φιλί, το δάκρυ και τη μεγάλη σου αγκαλιά δεν σταμάτησες στιγμή να γνοιάζεσαι και να αγωνίζεσαι.

Η κατάθεση ψυχής στο βιβλίο σου «Πως η ανάγκη γίνεται ιστορία…» αναφέρει μεταξύ άλλων: «…Κριτής ΟΛΩΝ είναι ο λαός. Ο Χριστόφιας δεν αποτελεί εξαίρεση. Εκείνο που ζητώ από τον απλό άνθρωπο και ιδιαίτερα τον εργάτη, τον αγρότη, αλλά και τον εργάτη του πνεύματος, τον οποίο σεμνύνομαι ότι τον υπηρέτησα με συνέπεια για μισό αιώνα και βάλε, προσφέροντας το είναι μου, είναι να με κρίνει αυστηρά μεν, αλλά με αντικειμενικότητα. Εμείς της Αριστεράς –και όχι μόνο– πρέπει να αποβάλουμε το προπέτασμα καπνού που μας έριξαν στα μάτια οι αντίπαλοί μας θολώνοντας μυαλά και να αποδώσουμε με καθαρό μυαλό “τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του λαού τω λαώ”». Αιώνια η μνήμη σου…

Η υπόσχεση του Γενικού μας Γραμματέα είναι υπόσχεση όλων μας. Χιλιάδες θα συνεχίσουμε τον αγώνα σου! Όπως το θέλεις. Με το κεφάλι ψηλά, το βήμα σταθερό και τη γροθιά σφικτή. Για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος! Ψηλά στο βάθρο της συνείδησης και της ύπαρξής μας, είναι οι αρχές και οι αξίες του Κ.Κ.Κ. – ΑΚΕΛ.

 

*Μέλος Π.Γ., Επ. Γρ. ΑΚΕΛ Λάρνακας