…περιμένοντας την Ανάσταση

Της
Ελένης Μαύρου

 

135 χρόνια εργατικής Πρωτοµαγιάς… περιµένοντας την Ανάσταση. Είναι αναµενόµενοι αυτές τις µέρες οι συνειρµοί που έχουν να κάνουν µε τις πραγµατικότητες που ζούµε. Το ερώτηµα είναι αν µπορούµε να προσδοκούµε την Ανάσταση και µε ποιους όρους.

Τα τελευταία χρόνια µοιάζει σαν να γυρίζουµε σελίδες της Ιστορίας προς τα πίσω.

Το κυρίαρχο οικονοµικό µοντέλο, που εδώ και καιρό εφαρµόζεται και στην Κύπρο, δοκιµάζεται από µια σειρά κρίσεις που γεννά το ίδιο. Κρίσεις που τροφοδοτούν το φασισµό και το φόβο, απαξιώνουν την οργανωµένη δράση και την πολιτική συµµετοχή. Υπονοµεύουν το κοινωνικό πλαίσιο που διαµόρφωσαν µε τους αγώνες τους ολόκληρες γενιές εργαζοµένων.

Η πατρίδα και ο λαός µας παραµένουν µοιρασµένοι. Το Πάσχα µάς βρίσκει στον απογοητευτικό απόηχο της άτυπης συνάντησης της Γενεύης. Γιατί τα αδιέξοδα συντηρούν το διχοτοµικό και επικίνδυνο στάτους κβο και η επόµενη µέρα είναι γεµάτη από προκλήσεις και κινδύνους απέναντι στους οποίους δεν µπορούµε να στρουθοκαµηλίζουµε.

Η πανδηµία ενέτεινε το φόβο και την ανασφάλεια για τους πολλούς που έχουν θυσιάσει εδώ και ένα χρόνο τις δουλειές τους και πολλές από τις ελευθερίες τους στη συλλογική προσπάθεια αντιµετώπισης της πανδηµίας. Αποκάλυψε πόσο επικίνδυνο είναι το κράτος να συµπεριφέρεται ως επιχειρηµατίας που µετρά κέρδη και ζηµιές αντί να επενδύει στον άνθρωπο, στην υγεία, την παιδεία, τον πολιτισµό… Αποκάλυψε πόσο επικίνδυνες είναι οι ιδεοληψίες των κυβερνώντων περί ιδιωτικοποίησης των πάντων.

Η σκέψη µας τέτοιες µέρες στρέφεται

– στους γιατρούς, τους νοσηλευτές, όλους όσοι δίνουν µάχη νυχθηµερόν στα δηµόσια νοσοκοµεία για να σώσουν ανθρώπους,

– στις οικογένειες όσων έχασαν τη µάχη της ζωής αλλά και εκείνων που συνεχίζουν να παλεύουν στα νοσοκοµεία,

– στους ηλικιωµένους που περνούν τις γιορτές µόνοι και φοβισµένοι στα γηροκοµεία,

– στους έφηβους στις πλατείες που… φταίνε για όλα,

– στους εργαζόµενους που µήνες τώρα αγωνιούν για το πώς θα τα βγάλουν πέρα,

– στους µικροεπιχειρηµατίες που βλέπουν τους κόπους χρόνων να χάνονται,

– στους ανθρώπους του Πολιτισµού που η πανδηµία σφράγισε τους χώρους τους και τις φωνές τους,

– σε όλους όσοι στερούνται τη ζεστασιά της οικογένειας και της παρέας.

Ο φόβος δεν µας γονατίζει. ∆εν εγκλωβιζόµαστε σε αυταπάτες ούτε αποκοιµόµαστε ακούγοντας ανέξοδες «δεσµεύσεις».

Στηριζόµαστε στις δυνάµεις µας. Άλλωστε αυτοί που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο δεν µπορεί παρά να διεκδικούν, να ορίζουν τους κανόνες για την πορεία και την εξέλιξή της. Αγωνίζονται για να αλλάξει η πορεία των πραγµάτων, για έναν κόσµο δικαιότερο για τους εργαζόµενους αλλά και για τους άνεργους, για τα θύµατα του κοινωνικού αποκλεισµού, του ρατσισµού, για πανανθρώπινα κοινωνικά και δηµοκρατικά δικαιώµατα. Σµίγουν τη φωνή τους µε όλους όσοι, και από τις δυο πλευρές του συρµατοπλέγµατος, δεν δεχόµαστε τη διχοτόµηση της πατρίδας µας.

Την ανάσταση δεν µας την εγγυάται κανείς. ∆ιεκδικούµε και σήµερα όσα διεκδικούσαµε και τότε: ελευθερία και αξιοπρέπεια για τον άνθρωπο, ελευθερία και αξιοπρέπεια για την Κύπρο και τον κόσµο. Καθοδηγητικός φάρος, στο µυαλό και στις καρδιές µας η Πρωτοµαγιά… κόκκινη, ανυπότακτη, διεκδικητική, ασυµβίβαστη, ανατρεπτική.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.