Σημείο Κοινού

Πεταμένες ψυχές… Πονεμένες ψυχές…

Πεταμένες ψυχές…  Άνθρωποι που έχασαν το όνομα και την ταυτότητα τους. Όχι όμως και τα όνειρα τους, όχι όμως και την ελπίδα τους. Κι ας τα άφησαν σε κάποια τρυπημένα από τις σφαίρες, σπίτια, ή σε κάποια χαλάσματα… Σε τάφους χωρίς όνομα, που είναι διάσπαρτοι σε κάθε νησί, χώρα και πόλη που περνούν, αναζητώντας ασφαλή διέξοδο… Άνθρωποι που στριμώχνονται σε μια λωρίδα γης, αγνοημένοι και ξεχασμένοι από αυτούς που διαφεντεύουν τις τύχες του κόσμου.

Πονεμένες ψυχές …    Στην Ευρώπη, στην Κύπρο και αλλού. Που συναντούν καθημερινά την απαξίωση και τη χλεύη του κάθε ρατσιστή και ξενοφοβικού… Δεν γίνεται κανένας πρόσφυγας από επιλογή. Δεν ξεσηκώνεται κανένας από τη γη και το βιος του, για να αναζητήσει μια καλύτερη, δεύτερη πατρίδα, έτσι για την πλάκα. Δεν διακινδυνεύει κανείς τη ζωή του, παλεύοντας με τα κύματα στη θάλασσα και τα θηρία στη στεριά, απλά και μόνο για να φύγει από τη χώρα του… Γίνεται πρόσφυγας γιατί για το παρών και το μέλλον του, κάποιοι άλλοι προαποφασίζουν και κάποιοι άλλοι καθορίζουν…

Μαρία Φράγκου

Ένας Γέρος, μια θάλασσα…  της Μαρίας Χρυσάνθου από το Θέατρο Αντίλογος.

Κυριακή 09/12 στη Λεμεσό, στο θέατρο ΕΝΑ, στις 7.00 μ.μ.