Πέτρος Ιωαννίδης: Ένας αιώνας ζωής, μια ζωή αγώνων για το Λαϊκό Κίνημα

Στην ηλικία των 100 χρόνων εκδηλώνει την ίδια μαχητικότητα για τα δίκαια του τόπου

 

«Τι επάθαμε, ρε κουμπάρε; Δεν είμαστε μαθημένοι σε έτσι κατάπτωση… Με στενοχωρεί αφάνταστα αυτή η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον τόπο μας…»

«Το ΑΚΕΛ δεν θα χάσει τη δύναμή του… Δεν γίνεται ο κόσμος να μην ψηφίσει την Αριστερά, εκτός κι αν δεν μπορούν να δουν ότι κατάντησε η Κύπρος απού κλέψει κι απού φάει…»

«Δεν γίνεται να πίνεις και να μεθάς, δεν γίνεται να ξενυχτάς και να νευριάζεις, ούτε να επιτρέπεις στον εαυτό σου να κάμνει κακές πράξεις που δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς τις νύχτες…»

 

«Δεν χορταίνω τη ζωή… Και ειδικά τούτην την εποχή που μας έχουν περιορισμένους στους τέσσερις τοίχους, ήβρα τις ευκαιρίες της ζωής μου για να διαβάζω αδιάκοπα εφημερίδες, αλλά κυρίως βιβλία πολιτικά, ιστορικά, για τον εμφύλιο στην Ελλάδα, για τη Μικρασιατική Καταστροφή… Αρέσκει μου όμως να διαβάζω και βιογραφίες μεγάλων καλλιτεχνών… Κατίνα Παξινού, Μάνος Κατράκης, Αιμίλιος Βεάκης…» μου λέει και μου δείχνει γύρω του τα στοιβαγμένα βιβλία.

Μοναχοπαίδι από πολύ φτωχή οικογένεια του Κοιλανιού, που φημίζεται για το δυνατό DNA των κατοίκων του. Σ’ αυτό το DNA αποδίδει και τη μακροζωία του ο Πέτρος Ιωαννίδης, αφού, όπως λέει, «η γιαγιά μου έζησε 105 χρόνια, ενώ η πεθερά της έφτασε μέχρι τα 111».

Επισημαίνει όμως ότι για να έχεις καλή και μακρά ζωή, υπάρχουν και κάποια άλλα πράγματα που πρέπει να προσέχει ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του και να μην υπερβαίνει τα όρια. «Δεν γίνεται να πίνεις και να μεθάς, δεν γίνεται να ξενυχτάς και να νευριάζεις, ούτε να επιτρέπεις στον εαυτό σου να κάμνει κακές πράξεις που δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς τις νύχτες…»

Άτομο βαθιά πολιτικοποιημένο, με δράση και εμπειρία πολλών δεκαετιών στους κομματικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες του Λαϊκού Κινήματος της Κύπρου, δεν θα μπορούσε παρά να στρέψει από μόνος του την κουβέντα μας στη σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην οποία έχει οδηγηθεί ο τόπος.

«Τι επάθαμε, ρε κουμπάρε; Δεν είμαστε μαθημένοι σε έτσι κατάπτωση… Με στενοχωρεί αφάνταστα αυτή η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον τόπο μας…» λέει και διακρίνεις στο βλέμμα του την απογοήτευση, αλλά και μια νεανική οργή για τη διαφθορά, τη διαπλοκή και όλα τα κακά που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια. Δεν αφήνει όμως εκτός συζήτησης και τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, για να εκφράσει τη βεβαιότητα ότι «το ΑΚΕΛ δεν θα χάσει τη δύναμή του… Δεν γίνεται ο κόσμος να μην ψηφίσει την Αριστερά, εκτός κι αν δεν μπορούν να δουν ότι κατάντησε η Κύπρος απού κλέψει κι απού φάει…»

Συνδικαλιστής της ΠΕΟ, από τους πιο συνειδητοποιημένους και μαχητικούς, ο Πέτρος Ιωαννίδης δούλεψε για 46 χρόνια στο Αγρόκτημα Φασουρίου σε πολύ δύσκολους καιρούς, έχοντας δίπλα του συνοδοιπόρους τον Αντρέα Ζιαρτίδη και μια σειρά άλλους συνδικαλιστές της παλιάς φρουράς του Αριστερού Κινήματος, τους οποίους μνημονεύει συνεχώς στη διάρκεια της κουβέντας μας τονίζοντας την τιμιότητα και την ανιδιοτέλεια που τους χαρακτήριζε σε όλη την πορεία της δράσης και των αγώνων τους για την εργατική τάξη.

«Αρχικά με πήραν μέσετζερ», αναφέρει μιλώντας μας για το πώς κατάφερε να ενταχθεί και να εξελιχθεί στο προσωπικό μιας μεγάλης εταιρείας που, τότε, διοικούσε το Αγρόκτημα Φασουρίου, παρόλο που ήταν κομμουνιστής, δυναμικός συνδικαλιστής και πρωτοστατούσε στις απεργίες και τις άλλες κινητοποιήσεις διεκδικώντας τα δίκαια και τα δικαιώματα των εργαζομένων. «Με είχαν τεστάρει και κατάλαβαν ότι είχα τα προσόντα και ήμουν τίμιος και δίκαιος κι αυτό δεν μπορούσαν να το προσπεράσουν, γι’ αυτό και στη συνέχεια με προώθησαν στο λογιστήριο της εταιρείας σαν βοηθό λογιστή, ενώ έδωσαν δουλειά νυχτοφύλακα και στον πατέρα μου».

Η εξέλιξή του όμως είχε και συνέχεια, αφού μετά από κάποιες κλοπές που είχαν γίνει στις αποθήκες του Αγροκτήματος επέλεξαν αυτόν ως τον πιο κατάλληλο και τον διόρισαν αποθηκάριο.

Μνήμες από τον Γκαγκάριν και τον Πλουτή

Από τη 46χρονη εργασία του στο Φασούρι, οι μνήμες είναι πολλές, διαδέχονται η μια την άλλη στη διάρκεια της κουβέντας μας και αβίαστα σε κάποιες περιπτώσεις γίνονται συγκρίσεις τού τότε με το σήμερα.

Θυμάται την άφιξη του Σοβιετικού κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν στην Κύπρο και ειδικότερα στη Λεμεσό. «Ζητήσαμε από την εταιρεία να μας παραχωρήσει τα αυτοκίνητά της για να κατεβούν οι εργάτες από το Φασούρι στη Λεμεσό, εκεί στο Ριάλτο όπου θα γινόταν η υποδοχή, αλλά δεν μας τα έδωσε και πήγαμε περπατητοί… Ήταν όμως από τις πιο αξέχαστες στιγμές της ζωής μου».

Αναφορά κάνει και στην Πρωτομαγιά που περιλαμβανόταν στις διεκδικήσεις των εργαζομένων να μην εργάζονται αλλά να πληρώνονται, «όμως εμείς στο Φασούρι είπαμε τότε ότι θα τιμούμε τους αγώνες της Πρωτομαγιάς χωρίς απολαβές, ενώ σήμερα όλοι κάθονται και πληρώνονται».

Θυμάται όμως και τη σημαντική χρονιά του 1943, όταν ο Πλουτής Σέρβας διεκδίκησε και κέρδισε τη δημαρχία της Λεμεσού με αντίπαλο τον Χατζηπαύλο. Τότε, όπως αφηγείται, «το κόμμα είχε δημιουργήσει το Σύλλογο Αποφοίτων Μέσης Εκπαίδευσης Λεμεσού και πήγαμε την πρώτη μέρα να υποδεχτούμε τον Πλουτή ως νέο δήμαρχο της Λεμεσού και είδαμε ένα λεβέντη να έρχεται στο δημαρχείο με τα πόδια, οπότε κάποιος του φώναξε “Σύντροφε, ο προκάτοχός σου ερχόταν στο δημαρχείο με την Κάντιλακ κι εσύ έρχεσαι περπατητός;”… Κι η απάντηση του Πλουτή ήταν “Δώστε μου πίστωση χρόνου μέχρι να αγοράσω όχημα”. Το όχημα που αγόρασε ήταν ένα ποδήλατο».

 

Γραμμή απόλυσης από την Intelligence services

Τον Οκτώβρη του 1953, η ΠΕΟ έκρινε ότι στο Παγκόσμιο Συνέδριο της ΠΣΟ στη Βιέννη θα έπρεπε να συμμετάσχει και ο Πέτρος Ιωαννίδης, όπως και έγινε. Επιστρέφοντας όμως στην Κύπρο, τον ικανό και έμπιστο αποθηκάριο του Αγροκτήματος Φασουρίου τον περίμενε ένα γράμμα από την εταιρεία, όπου «μου γνωστοποιούσαν ότι παύομαι από αποθηκάριος και αυτό επειδή ερχόμουν από το Παγκόσμιο Συνδικαλιστικό Συνέδριο… Όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, είχε δοθεί γραμμή από την Intelligence services, η οποία απαίτησε να μην κατέχει κανένας κομμουνιστής καμιά υψηλόβαθμη θέση στο Αγρόκτημα». Ο δυναμικός και «τρελοεπαναστάτης» Πέτρος, όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του, δεν το έβαλε κάτω. Στη διάρκεια που ήταν σε παύση από το πόστο του αποθηκάριου, «τους παρουσίασα μια έκθεση που είχα ετοιμάσει και τους έλεγα ότι για να αντικατασταθούν όλα τα δέντρα που είχαν ξεραθεί στο Αγρόκτημα χρειάζονταν 300 σκάλες, αλλά και μια έκθεση για τα προβληματικά και ασύμφορα μηχανήματα, κάτι που εκτίμησε ιδιαίτερα ο πρόεδρος του Συμβουλίου της εταιρείας, ο οποίος, υποσκελίζοντας τη θέληση της Intelligence services, μου ανέθεσε πλέον τη θέση του υπεύθυνου στο συσκευαστήριο, κάτι που μου έδωσε και την ευκαιρία να ταξιδεύω συχνά στο εξωτερικό εκπροσωπώντας την εταιρεία».

 

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.