Πολιτικά µαθηµατικά: 96,3% = 3,7%!

Της Κλεοπάτρας Μούσκου Παγιάτα

Με αφορµή τις επετείους της συµφοράς αλλά και το µνηµόσυνο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ξανακούσαµε για πολλοστή φορά τα περί «διχασµού» και πολλές παραινέσεις για ενότητα. Αυτοί που χρησιµοποιούν τις λέξεις είτε δεν ξέρουν τη σηµασία τους, είτε υποτιµούν τόσο πολύ τη νοηµοσύνη µας, είτε πιστεύουν πως αυτός ο λαός µαζί µε τη µισή του πατρίδα έχει απωλέσει και τη µνήµη του.

Για να επικαλεστώ τον φιλόσοφο Αντισθένη, «αρχή σοφίας η των ονοµάτων επίσκεψις», που σηµαίνει ότι γινόµαστε πιο σοφοί όταν ξέρουµε την πραγµατική σηµασία των λέξεων που χρησιµοποιούµε. Σήµερα βιώνουµε µαζί µε τα άλλα κακά και τον εκφυλισµό ονοµάτων, αρχών και αξιών.

∆ιχασµός σηµαίνει κάτι που µοιράζεται περίπου στη µέση. Πώς στη δική µας περίπτωση µπορεί το 3,7% που καταψήφισε τον Μακάριο το 1968 να ισούται ή να πλησιάζει το 96,3% που τον ψήφισε; Αυτούς τους αριθµούς τούς γνωρίζει κάποιος που φιλοδοξεί να εκλεγεί Πρόεδρος του κράτους και πολλοί άλλοι που χρησιµοποιούν σχετικούς χαρακτηρισµούς;

Πώς µια ανταρσία, µια οµάδα µε νοοτροπία φασιστική που ανατίνασσε αστυνοµικούς σταθµούς και δολοφονούσε ανθρώπους που διαφωνούσαν µε τα δικά τους φρονήµατα, µπορεί να θεωρείται σήµερα πως ενεργούσε πατριωτικά; Και πώς αυτοί µπορούν να φιλοξενούνται µε περηφάνια σε κάποια από τα σηµερινά κόµµατα και να εκλέγονται στη Βουλή µας αντί να έχουν καταδικασθεί, να έχουν τιµωρηθεί και να έχουν αποβληθεί από το σώµα µιας δηµοκρατικής κοινωνίας;

Η ατιµωρησία -και µάλιστα ύστερα από τις τραγικές συνέπειες που οι πράξεις τους επέφεραν στη χώρα µας- παρεξηγήθηκε και ο κλάδος ελαίας αντί να εκτιµηθεί και να οδηγήσει σε µεταµέλεια τουλάχιστον και απολογία, έγινε λάβαρο των γνωστών «αγωνιστών».

Το πραξικόπηµα ήταν προδοτικό, προδότες όµως δεν υπάρχουν… ∆ολοφονίες έγιναν, δολοφόνοι όµως δεν υπάρχουν… Να ’ξερες, αγαπηµένε Μακάριε, πόσο αυτή η άφεση µάς δυσκόλεψε στο έργο µας ως εκπαιδευτικούς….

Πώς να χειριστούµε τα αθώα ατοπήµατα των µαθητών και µαθητριών µας, την ώρα που τα µεγαλύτερα εγκλήµατα αντιµετωπίζονταν περίπου ως πράξεις πατριωτικές; Εκτός κι εάν οι χιλιάδες των προσφύγων και των αγνοουµένων µας, οι δολοφονηµένοι, οι αιχµάλωτοι, η απώλεια της µισής µας πατρίδας, οι βιασµοί των γυναικών µας (κάποιες γύρισαν µαθήτριες στην τάξη µου µετά τη θηριωδία), η τουρκική σηµαία στον Πενταδάκτυλο, αποτελούν έπαθλα περηφάνιας!

Η ενότητα, η τόσο επιθυµητή από όλους µας, δεν επιτυγχάνεται µε συνθήµατα και ευχές, αλλά µε πράξεις δικαιοσύνης, αξιοκρατίας και σεβασµού. Σεβασµού αυτού του λαού και αυτοσεβασµού από τους άρχοντες.

Ψηλά µας έβαλες τον πήχη ως ηγέτης, Μακάριε. Με το όνοµά σου µάθαινε ο πολύς κόσµος τι και πού είναι η Κύπρος. Σου καταµαρτυρούν, Μακάριε, διάφορα λάθη. Το είπες άλλωστε και ο ίδιος πως αν ήξερες νωρίτερα όσα έµαθες µε την πείρα που απέκτησες, πολύ διαφορετικά θα συµπεριφερόσουν. Εσύ πλήρωσες µε τη ζωή σου τις αδυναµίες και λάθη σου. Μπορεί οι απόπειρες κατά της ζωής σου να απέτυχαν. ∆εν άντεξε όµως η καρδιά σου τον πόνο του λαού σου που έζησες περιφερόµενος στους προσφυγικούς καταυλισµούς, αναλογιζόµενος πως λανθασµένα πίστωνες τους διώκτες σου, έστω µε τον ελάχιστο πατριωτισµό. Αυτούς που έπραξαν το κακό δεν τους πήρε «µαύρο σύννεφο», κατά τον ποιητή. Εξαργύρωσαν τις πράξεις τους µε καρέκλες διαφόρων µεγεθών. […]

Ξέρω και για τις δικές µας ευθύνες. Ως Πολιτεία και ως Εκκλησία, στεφανώνουµε τον Γρίβα ως να ήταν µόνο ο άνθρωπος της 1ης του Απρίλη και όχι αυτός της συνωµοσίας, των δολιοφθορών και των δολοφονιών. Εξισώνουµε µε τα πισώπλατα µαχαιρωµένα παιδιά µας αυτούς που τους έµπηξαν το µαχαίρι. Μας θέλουν να τιµούµε ως ήρωες, τους καταδροµείς της 15ης του Ιούλη που χτυπούσαν το Προεδρικό και τη ∆ηµοκρατία. Λυπούµαι, αλλά δεν στέκει ούτε αυτή η εξίσωση…

Αυτή όµως δεν είναι η µόνη Κύπρος. Η δική µας Κύπρος είναι η Κύπρος της βιοπάλης, των κοινών αγώνων των ανθρώπων της… Είναι οι άνθρωποί της που οραµατίζονται και δουλεύουν σιωπηρά, ταπεινά και αφειδώλευτα… για να αποκτήσουν ξανά οι λέξεις «δικαιοσύνη» και «αλήθεια» την πραγµατική σηµασία τους… να λεχθούν αυτά που δεν λέχθηκαν… να ειπωθούν αυτά που δεν ειπώθηκαν… να µαθευτούν όλα αυτά που θάφτηκαν, γιατί µόνο αν γραφτούν οι εξισώσεις του παρελθόντος µε τα σωστά µαθηµατικά θα µπορέσουµε ίσως να κρατήσουµε µια χαραµάδα φωτός…

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.