Μεγαλώνουµε µαθαίνοντας µέσα από την εκπαίδευση το «∆εν ξεχνώ».

Εδώ και σαράντα πέντε χρόνια, η επίσηµη αφήγηση έχει βρει την πιο αγαπηµένη της φράση για τη διαιώνιση της ρητορικής της.

Μελετώντας από µόνος του ο καθένας και η καθεµιά µας, αν και εφόσον το κάνουµε, ανακαλύπτουµε ότι ποτέ δεν είναι ένα το «δεν ξεχνώ». Ανακαλύπτουµε ότι τα «δεν ξεχνώ» θα έπρεπε να είναι πολύ περισσότερα και να συνοδεύονται και από άλλες τόσες συγγνώµες που ποτέ δεν ειπώθηκαν από εκείνους που πρέπει και δεν περιµένουµε να ειπωθούν ποτέ.

Από τις πολλές συγγνώµες και τα δεν ξεχνώ, συγκαταλέγονται και αυτές για την Αλόα, τη Μαράθα, τον Σανταλάρη και την Τόχνη.

Α.Μ.