Στιγμές και πρόσωπα του κυπριακού θεάτρου

Πώς κατέληξα να γίνω σκηνογράφος

Από μικρός είχα μανία με τις κατασκευές. Μαζί με τον μεγαλύτερο μου αδελφό κατασκευάζαμε φιγούρες  Καραγκιόζη και υπό την καθοδήγηση του μεγάλου μου αδελφού δίναμε παραστάσεις στο γκαράζ μας για τα γειτονόπουλα. Εισιτήριο σπίρτα ή κεριά.

Παράλληλα μου άρεσε να σχεδιάζω και να ασχολούμαι με ότι είχε να κάνει με την τέχνη. Στο Δημοτικό το έσκαγα από την τάξη μου για να πάω σε άλλη τάξη που έκανε τέχνη και ας με έψαχνε ο δάσκαλος…

Στο Γυμνάσιο άρχισα να ασχολούμαι ιδιαίτερα με το σχέδιο και τη ζωγραφική κάτι για το οποίο είχα μεγάλη στήριξη και ενθάρρυνση από τους γονείς μου. Την ίδια περίοδο ασχολήθηκα με τη φωτογραφική τέχνη και τα καλοκαίρια πήγαινα και δούλευα αμισθί στον κύριο Μοστιτσιάν για να μάθω τα πάντα γύρω από την τέχνη αυτή. Στο τέλος έκανα δικό μου σκοτεινό θάλαμο με πλήρη εξοπλισμό. Όμως οι αρχικές μου σκέψεις για επάγγελμα είχαν να κάνουν με την αρχαιολογία για την οποία ένοιωθα μια μεγάλη έλξη.

Αυτό έμελλε να αλλάξει άρδην το καλοκαίρι του 1962! Ήταν η χρονιά που θα λειτουργούσε το αρχαίο Θέατρο της Σαλαμίνας μετά την αναστήλωση του, με μια παράσταση από τα Γυμνάσια Αμμοχώστου, που ήταν και η πρώτη που φιλοξενήθηκε στον ιερό αυτό χώρο, με έργο τον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή με τον μαθητή τότε, και μετέπειτα ιδρυτή του Θεάτρου Έρευνας στα Ιλίσια,  Δημήτρη Ποταμίτη, στον ομώνυμο ρόλο. Πρωτεργάτες οι αείμνηστοι Παναγιώτης Σέργης, Γιώργος Μπισκίνης και Γιάγκος Μιχαηλίδης στους οποίους οφείλω πολλά. Σ’ αυτή την παράσταση με κάλεσε ο καθηγητής μας Μπισκίνης, μαζί με άλλους μαθητές, να βοηθήσουμε στην εκτέλεση του σκηνικού. Αυτό ήταν. Έρωτας από την πρώτη στιγμή!

Φεύγω για σπουδές στην Πράγα 1964 για γραφικές Τέχνες κατόπιν συμβουλής του πατέρα μου ο οποίος έβλεπε την μελλοντική ανάπτυξη αυτού του τομέα. Όμως από την πρώτη μέρα που έφθασα στην Πράγα, πήγα στο Πανεπιστήμιο και δήλωσα ότι πήγα για σπουδές Σκηνογραφίας. Βλέπετε δεν μπόρεσα να ξεπεράσω, κι ακόμα δεν ξεπέρασα, την γοητεία που ασκεί σε μένα το θέατρο σε όλες του τις εκφάνσεις… Καθηγητής και μέντορας μου ο σπουδαίος Frantisek Troester!

Το 1971  πήρα το βάπτισμα του πυρός, ως επαγγελματίας πια, στο θεατράκι του ΡΙΚ, στο έργο Ο Θείος Βάνιας του Τσέχωφ σε σκηνοθεσία του μεγάλου Βλαδίμηρου Καυκαρίδη. Εκεί γνωρίζομαι με τους  Εύη Γαβριηλίδη, Δέσποινα Μπεμπεδέλη, Τζένη Γαιτανοπούλου, Νίκο Χαραλάμπους και άλλους με τους οποίους έμελλε να συνεργαστώ ξανά και ξανά στο επαγγελματικό θέατρο της Κύπρου.

50 χρόνια στο θέατρο κι ακόμα το πάθος για  αυτό συνεχίζεται αμείωτο…

Άντης Παρτζίλης

Φωτογραφία: Το σκηνικό της παράστασης Οιδίπους Τύραννος στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας που φιλοτέχνησε ο Γιώργος Μπισκίνης, καθηγητής τέχνης με σπουδές στη σκηνογραφία. (Από το βιβλίο Αρχείο Παναγιώτη Σέργη, έρευνα-επιμέλεια Λένιας Σέργη)