Αλήθεια, πόση υποκρισία αυτές τις µέρες; Πόσες διακηρύξεις και δήθεν συγκίνηση από αυτούς που «καθηκόντως» ανέλαβαν εκ µέρους της κυβέρνησης να εκφωνήσουν επιµνηµόσυνο λόγο για τους πεσόντες του δίδυµου εγκλήµατος του 1974; ∆εν ντρέπονται, δηλαδή, που στο όνοµα µιας επίπλαστης ενότητας και της κρισιµότητας του Κυπριακού, κάνουν δήθεν ό,τι µπορούν για να µην αναξέσουν πληγές και να µην ανατροφοδοτήσουν τον… εθνικό διχασµό; Ή ντρέπονται γιατί είναι πολιτικοί επίγονοι ή έδωσαν πολιτική στέγη σ’ αυτούς που µατοκύλισαν τη δηµοκρατία και άνοιξαν την κερκόπορτα στον Αττίλα; Κι αν ντρέπονταν θα µπορούσαν να πουν επιτέλους µία συγγνώµη, ή αντί για συγγνώµη να κάνουν κάτι για να σωθεί, ό,τι µπορεί να σωθεί, από τη µατωµένη µας πατρίδα.

Αντί αυτού παρακολουθούν τις εξελίξεις ως εάν και να θαυµάζουν, σαν σύγχρονοι Νέρωνες, τα τουρκικά πλοία να µας πολιορκούν…

Νίκη