Πόσο πόνο κουβαλάμε…


  • Καθημερινή ενημέρωση

    Κάθε πρωί η επικαιρότητα στο inbox σου.


Της Μαρίας Φράγκου

 

Πόσο πόνο κουβαλάμε, αλήθεια; Πόση πίκρα και λύπη; Τι κι αν πέρασαν 45 χρόνια; Κι άλλα τόσα να περάσουν ο πόνος και η λύπη μας δεν θα γιατρευτούν. Γιατί μπορεί ο χρόνος να είναι ο καλύτερος γιατρός, όπως συνήθως λέγεται, αλλά εμείς ξέρουμε πως μπορεί ο χρόνος να μαλακώνει τον πόνο, αλλά δεν γιατρεύει τις πληγές. Και δεν είμαστε μόνο εμείς που ζήσαμε την τραγωδία, εμείς που χάσαμε πατέρα, σύζυγο, αδέλφια. Είναι και η συνέχειά μας. Τα παιδιά μας που γεννήθηκαν και έμαθαν για το κακό, γιατί έβλεπαν παππού και γιαγιά στα μαύρα, ή τη σύζυγο, την κόρη, τον γιο να κρατούν τη φωτογραφία του αγαπημένου που περίμεναν να γυρίσει… Που ήξεραν πως κάθε Ιούλιο και Αύγουστο θα ψηθούν τα κόλλυβα για το «αιωνία η μνήμη» και το καντήλι θα κρατηθεί άσβεστο, όπως άσβεστη παραμένει και η μνήμη…

Άκουγα, χθες, το πρωί από τη συχνότητα του «Άστρα» και στην εκπομπή «Χωρίς Όρια» με τον Νεόφυτο Νεοφύτου τους Γιώργο Λιασή και Μιχάλη Γιάγκου και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πώς αντέχουν αυτά τα πλάσματα… Ο Γιώργος με τα τόσα που πέρασε και είδε, όντας μικρό παιδί… Μια οικογένεια, η δική του, και άλλες οικογένειες μαζί να βιώνουν τον πόλεμο και τις συνέπειές του. Και ο Μιχάλης, που έψαξε μόνος, και έσκαψε μόνος, για να βρει τα οστά του αγνοούμενου αδελφού του… Μόνο που η μάνα του δεν πρόλαβε να κρατήσει στην αγκαλιά της τον γιο της νεκρό. Να ραντίσει τα κόκαλα με κρασί όπως ορίζει η παράδοση… Έφυγε από τη ζωή χωρίς να τον αποχαιρετήσει και να τον κηδέψει όπως ήθελε.

Ένας τόπος τόσο μικρός, αλλά με τόσο μεγάλη τραγωδία. Πληθυσμός λίγος, αλλά πολλοί, πάρα πολλοί οι χαροκαμένοι.

Ο κάθε Ιούλης έρχεται να θυμίσει σε αυτούς που ξεχνούν το έγκλημα. Στους περισσότερους μάς το θυμίζει καθημερινά η εικόνα των δικών μας που είναι παρούσα σε κάθε στιγμή της ζωής μας -μικρή και μεγάλη. Μας το θυμίζουν αυτά που ζήσαμε, αυτά που πάθαμε.

Και παραμένουμε με το παράπονο της αδικαίωτης θυσίας τους. Όχι μόνο γιατί η Κύπρος παραμένει μοιρασμένη, αλλά γιατί κάποιοι συμβιβάζονται με τη διαίρεση. Κι αντί να ζητούμε λύση και επανένωση όλοι, βάζουμε προσκόμματα ώστε αυτή η λύση είτε να καθυστερεί είτε να είναι κομμένη και ραμμένη στους ευσεβοποθισμούς και στους μαξιμαλισμούς μας.

Ας ακούσουμε όλοι τον Μιχάλη Γιάγκου και τον Γιώργο Λιασή στον Άστρα… Ίσως οι υπερφίαλες τοποθετήσεις και ακραίες θέσεις, έστω και στο ελάχιστο καμφθούν.

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.