Πράγματι, νοητός ο ήλιος της Δικαιοσύνης

Του Κυριάκου Λοΐζου

 

Φανταστείτε ότι κτίζετε ένα σπίτι και το τελευταίο πράγμα που κοιτάτε να είναι η βάση, εκεί που στηρίζεται δηλαδή ολόκληρο το κτίσμα. Κοιτάτε να είναι όμορφα και μεγάλα τα παράθυρα, να μπει ίσως μία υποδαπέδια θέρμανση, να φαίνεται και λίγο επιβλητικό για να δίνει την αίσθηση της δύναμης ή και της επιβολής. Μπορεί να είναι τριών υπνοδωματίων, με τζακούζι και με μεγάλο τζάκι για τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Όλες αυτές οι ανέσεις, τα ωραία χρώματα και τα γεωμετρικά σχήματα κινδυνεύουν να διαλυθούν σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα από ένα σεισμό, όχι ιδιαίτερα δυνατό.

Στο κρίσιμο μονοπάτι που βαδίζουμε τα τελευταία χρόνια, υπάρχει η γενική πεποίθηση πως η εναλλαγή στην εξουσία, και δη η ανάληψή της από προοδευτικές δυνάμεις, θα σταθεί ικανή για να επέλθει ριζική αλλαγή, να αλλάξουμε πορεία και να δούμε τη ζωή μας να προοδεύει και να γίνεται καλύτερη και ποιοτικότερη, αυτό που είναι η ουσία της πολιτικής δηλαδή.

Και εξηγούμαι: Φυσικά η ανάληψη της εξουσίας από τις προοδευτικές δυνάμεις μπορεί να αλλάξει τα πράγματα σε πολύ μεγάλο βαθμό, μπορεί να δώσει μία μεγάλη ανάσα στην κοινωνία μετά από το καταστροφικό πέρασμα των δεξιών και συντηρητικών δυνάμεων, μπορεί να αλλάξει πολλά και έχει αλλάξει πολλά πράγματα, αποδεδειγμένα. Αρκεί αυτό; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να κρατάμε, τουλάχιστον, ψήγματα ηθικής υπόστασης, η απάντηση είναι «όχι», δεν αρκεί.

Και δεν αρκεί γιατί -ιεραρχικά- ξεχνούμε τη λέξη «Δικαιοσύνη». Τη βάση δηλαδή του σπιτιού, αυτήν που είναι το Α και το Ω στο να μην καταρρεύσει με έναν απογευματινό αέρα ολόκληρο το οικοδόμημα.

Αυτή είναι η πραγματικότητα στην οποία ζούμε τα τελευταία πολλά χρόνια, αφού ο ιστός που κρατά σε μία ισορροπία την κοινωνία με την εξουσία είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Όταν πρόσωπα της πολιτικής ζωής που αποδεδειγμένα καταπατούν τις ελευθερίες, που συναλλάσσονται με εγκληματίες, που υπεξαιρούν δημόσιο χρήμα, που υποσκάπτουν την ειρήνη κ.α. δεν λογοδοτούν στη Δικαιοσύνη και επαναδιεκδικούν τα κρίσιμα πόστα του κράτους, τότε δυστυχώς η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο μοιάζει με ανέκδοτο που κανείς δεν γελά.

Αν προσπαθούμε να πείσουμε εαυτόν ότι η Δικαιοσύνη είναι κάτι αυτονόητο, θα είμαστε καταδικασμένοι στην υποτέλεια και τη ληστεία σε κοινή θέα, με τους θύτες μας να επιδεικνύουν τα πλούτη που αποκόμισαν από τον ιδρώτα και το αίμα του απλού καθημερινού ανθρώπου.

Η βάση του σπιτιού μας, που ονομάζεται «κοινωνία», είναι η Δικαιοσύνη. Αν δεν υπάρξει και δεν αποδοθεί, θα κάνουμε κύκλους γύρω από τη δυστυχία και το αίμα και θα βλέπουμε εσαεί τα κοράκια να αρπάζουν ό,τι βρουν στο δρόμο τους.

Και δυστυχώς, με αυτόν τον τρόπο εκπαιδευτήκαμε να αρκούμαστε με επιφανειακές αλλαγές και κανείς να μην αγγίζει τον πυρήνα, το κόκαλο.

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.