Ανοιχτός ορίζοντας

Από την ευαισθητοποίηση του μέσου πολίτη στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού και στη διάσωση του Ριάλτο

Πρωτοβουλία για τη διάσωση του Ριάλτο το 1990

Τον Σεπτέμβρη του ‘90, μια φίλη με έφερε σ’ επαφή με κάποιον αρχιτέκτονα (Μάξιμο Παντελίδη), κατοπινό φίλο, ο οποίος έμαθε για τα σχέδια που ζητήθηκαν από τον Ευαγόρα Λανίτη (τον τότε ιδιοκτήτη), για την κατεδάφιση του Ριάλτο και δημιουργία στη θέση του πάρκινγκ. Σοκαρισμένοι που την πληροφορία, σκεφτήκαμε άμεσα την ενημέρωση του κόσμου της Λεμεσού για τα σχέδια αυτά προσβλέποντας στην ευαισθητοποίησή τους, και ακολούθως τη δυνατότητα οργάνωσης και διεκδίκησης. Καλέσαμε την πρώτη συγκέντρωση στο κοινωνικό στέκι «Χρυσαλλίδα» και ακολούθως οργανώναμε συγκεντρώσεις/συζητήσεις στη «οδό Αθηνών» με μεγάλη συμμετοχή και ενδιαφέρον από οργανώσεις, ομάδες, ΜΜΕ, αλλά και αρκετών Λεμεσιανών που ένιωθαν ότι με την κατεδάφισή του γκρεμίζονταν τζιαι όλες εκείνες οι όμορφες αναμνήσεις που όλοι έζησαν από το ‘30 έως το ‘80… αλλά και την επιβίωση της Πλατείας Ηρώων που προφανώς θα ‘χε άλλη πορεία με το πάρκινγκ.

Είκοσι χρόνια μετά βλέποντας το Ριάλτο πρέπει να αισθανόμαστε όλοι, της τότε Πρωτοβουλίας, περήφανοι που καταφέραμε μέσα από μια αυθόρμητη, ανιδιοτελή, αυτοοργάνωση, σε ελάχιστο χρόνο, με παθός τζιαι ρομαντισμό να το αναδείξουμε ως καίριο ζήτημα της πόλη

Η «Πρωτοβουλία για τη διάσωση του Ριάλτο» δημιουργήθηκε ως μια ανεξάρτητη ομάδα, αυτοοργάνωσης (αυτόνομη, αντιιεραρχική χωρίς τις όποιες κομματικές υποβολές), μέσα από την ανάγκη του κόσμου της πόλης να προσπαθήσει να παρέμβει κάπως, συμβάλλοντας στη διατήρηση του θεάτρου. Θυμούμαι χαρακτηριστικά που σχεδόν κάθε μέρα έβγαιναν υποστηρικτικές ανακοινώσεις ομάδων, οργανώσεων, κομμάτων, αποτέλεσμα του δυναμικού «λόμπι» που εφαρμόζαμε.

Πιστεύω η επιτυχία της Πρωτοβουλίας αυτής έγκειται στην άμεση ευαισθητοποίηση του μέσου δημότη, τη μεγάλη κινητοποίηση και «πίεση» της θετικά διαμορφωμένης κοινής γνώμης, στο συναισθηματικό ρόλο που έπαιζε διαχρονικά το Ριάλτο και φυσικά στην καθοριστική παρέμβαση (και ακολούθως αγορά) του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού, μέσα από εισήγηση του Μέλιου Γεωργίου προς την Επιτροπή του Συνεργατικού. Ήταν η πρώτη πολιτιστική αγορά/επένδυση του Συνεργατισμού που έδινε ένα άλλον αέρα και περηφάνια στον απλό κόσμο.

 

Αξίζει σίγουρα μια αναφορά στα άτομα της πρωτοβουλίας. Αυτοί προσπάθησαν με πολλές και διάφορες ενέργειες και με δυναμισμό και επιμονή κατάφεραν να σώσουν το Ριάλτο που όλοι σήμερα απολαμβάνουμε. Απ’ ό,τι θυμούμαι στον αρχικό πυρήνα ήταν ο Μάξιμος Παντελιδης (αρχιτέκτονας), Γιώργος Ευλογημένος (αρχιτέκτονας), Άδωνης Φλωρίδης (σκηνοθέτης), Αντρέας Παναγιώτου (κοινωνιολόγος), Θέμις Θεμιστοκλέους (αρχιτέκτονας), Μάριος Τρόσκι, Σεβίνα Φλωρίδου (αρχιτέκτονας), Ιούλιος Θεοδωρίδης, Aντρέας Χρίστου, Γιάννος Λαμάρης, Κώστας Μακρίδης, Γιώργος Χριστοφίνης (Νέμεσος), Γεωργία Ντέτσερ (εκπροσωπώντας τότε την ποδηλατοκίνηση), Ιόλη Μουστερή, Γόρης Γρηγοριάδης (Πράσινη Ηχώ), Γιάγκος Ποταμίτης, όπως και πολλοί άλλοι που, σχεδόν 30 χρόνια μετά, διαφεύγουν της μνήμης μου. Θα πρέπει να πέρασαν πάνω από 150-200 άτομα από τούτες τες ανοιχτές συνελεύσεις (σε διάστημα 3-4 μηνών με 7-8 συγκεντρώσεις) που αφού τελειώναμε κάθε φορά γράφαμε νέο φυλλάδιο με άμεση κοινοποίηση.

Είκοσι χρόνια μετά βλέποντας το Ριάλτο… πρέπει να αισθανόμαστε όλοι, της τότε Πρωτοβουλίας, περήφανοι που καταφέραμε μέσα από μια αυθόρμητη, ανιδιοτελή, αυτοοργάνωση, σε ελάχιστο χρόνο, με παθός τζιαι ρομαντισμό να το αναδείξουμε ως καίριο ζήτημα της πόλης, το κρατήσαμε ζεστό στο προσκήνιο, δουλέφκοντας διάφορες λύσεις, ώσπου τζιαι τελικά εμφανίστηκε το ΣΤΛ προχωρώντας στην αγορά του, υιοθετώντας τα γενικότερα συναισθἠματα, αλλά τζιαι την εκτίμηση της αρχιτεκτονικής του αξίας κάμνοντας το πρώτο του βήμα στον πολιτισμό.

Το σημαντικό για μένα είναι όχι μόνο που σώθηκε το Ριάλτο αλλά τζιαι πόσο σημαντική ήταν για ούλλους μας ο αγώνας τούτος τζιαι η «νίκη» που επετύχαμεν.

Εύης Μιχαηλίδης

Θα ακολουθήσουν κι άλλα κείμενα αναφορικά με την Πρωτοβουλία Πολιτών