Είναι κάποια πράγματα που χρειάζονται “μαχαίρι” για να κοπούν. Και είναι κάποια πράγματα που χωρίς πολιτική βούληση και αποφάσεις ουσίας, δεν θα τελειώσουν ποτέ.

Την Κυριακή στο Emirates η Άρσεναλ έπαιζε με την Τότεναμ. Κατά τη διάρκεια του αγώνα ένας ρατσιστής οπαδός της Τότεναμ αποφάσισε να πετάξει μια μπανάνα προς τον Πιέρ Ομπαμεγιάνγκ στη διάρκεια του πανηγυρισμού του τελευταίου μετά το γκολ της ισοφάρισης.

Οι κάμερες “έπιασαν” το αισχρό περιστατικό, ο δράστης ταυτοποιήθηκε, συνελήφθη και θα τιμωρηθεί με αποκλεισμό από την έδρα των “σπιρουνιών” με τη διοίκηση να αποφασίζει για την έκταση της ποινής, αν θα είναι δηλαδή πολυετής ή δια βίου.

Για το αγγλικό “σύστημα” τιμωρίας έχουν γραφτεί πολλά. Ότι προωθεί το “φακέλωμα” και πως συναινεί στην επιτήρηση καθώς βασίζεται εν πολλοίς πάνω της.

Πράγματι, η ιδέα του “μεγάλου αδερφού” αποτελεί κραταιά συνθήκη στη Βρετανία. Με το πρόσχημα της αποτελεσματικότητας στα γήπεδα έχει καθιερωθεί παντού. Οι κάμερες αναλογούν σε μία προς 14 κατοίκους, χωρίς ωστόσο να έχουν συντελέσει στη μείωση της εγκληματικότητας στη χώρα. Η δε χρήση των καμερών εντός γηπέδων έχει οδηγήσει σε ακρότητες, όπως συλλήψεις ακόμη και για το άναμμα ενός καπνογόνου. Από την άλλη όμως, εκείνο που συντελεί στο να μην ανοίγει “ρουθούνι” στα αγγλικά γήπεδα, δεν είναι το κλειστό σύστημα παρακολούθησης αυτό καθεαυτό αλλά η επιβολή της τιμωρίας δια ροπάλου και απαρέγκλιτα.

Και όταν μιλάμε για ποινή που ισοδυναμεί σε δια βίου αποκλεισμό από την έδρα της ομάδας που αγαπάς, τότε το τίμημα είναι πολύ βαρύ για εκείνον που προτίθεται να προβεί σε πράξεις βίας και έκφρασης ρατσισμού ή παρακίνησης βίας.

Φυσικά, πέραν του CCTV είναι οι ίδιοι οι οπαδοί της εκάστοτε ομάδας εκείνοι που πρώτοι οφείλουν να εκτοπίσουν τους νεοναζί και τους φασίστες από τις τάξεις τους. Εν προκειμένω, σημειώνεται πως οργανωμένοι της Τότεναμ ζητούν μέσω social media τον δια βίου αποκλεισμό του δράστη: