Του Ανδρέα Παπαχαραλάµπους

Στις 17 Σεπτεµβρίου το Κυπριακό Κέντρο Ευρωπαϊκών και ∆ιεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστηµίου Λευκωσίας τίµησε τον Νίκο Χαραλάµπους, ο οποίος άρχισε τη σταδιοδροµία του ως δικηγόρος, µετέπειτα δικηγόρος της ∆ηµοκρατίας, στη συνέχεια Επίτροπος ∆ιοικήσεως και τέλος Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας. Το ακροατήριο, µετά την οµιλία του φίλου Νίκου Χαραλάµπους, εκείνη την ηµέρα µορφώθηκε και προβληµατίστηκε. Τα ΜΜΕ περιορίστηκαν µόνο στα όσα είπε ο Γενικός Εισαγγελέας και άφησαν ασχολίαστα τα όσα είπε στην οµιλία του ο Νίκος Χαραλάµπους µε θέµα την κρίση των πολιτικών θεσµών.

Θα παραθέσω λίγα απ’ αυτά που είπε στην οµιλία του ο καταξιωµένος νοµικός, στον οποίο δόθηκε το αµάχητο τεκµήριο του ήθους και τιµιότητας από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του στο κυπριακό γίγνεσθαι. Είπε: «∆εν τρέφω αυταπάτες. Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.


Όµως δεν µου διαφεύγει ότι κάποτε, το 400 περίπου π.Χ., κραυγές µερικών χηνών έσωσαν το Καπιτώλιο από τους Γαλάτες… Από τους θεσµούς, αυτοί που πάσχουν περισσότερο είναι οι πολιτικοί. Ολόκληρος ο κρατικός µηχανισµός στελεχώθηκε –και όταν το κράτος ήταν ακόµη δικοινοτικό– από άτοµα κατά το πλείστο ανεπαρκή, που είχαν µόνο την ιδιότητα του «αγωνιστή».

Η κρίση στους πολιτικούς θεσµούς έφερε και αυτό που ονοµάζω κρίση πολίτη. Κρίση υπεύθυνων πολιτών µε αίσθηση υποχρεώσεων και δικαιωµάτων. ∆υστυχώς το πορτρέτο του µέσου Κύπριου προκαλεί αισθήµατα απογοήτευσης και απαισιοδοξίας. Αδιαφορία και απάθεια για θέµατα που αφορούν την ίδια την εθνική του επιβίωση. Εξασθενηµένη ευαισθησία και σε θέµατα που αφορούν τη διαφθορά, την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωµάτων και των αρχών της χρηστής διοίκησης. Γι’ αυτό και ο απόηχος από τα σκάνδαλα δεν διαρκεί πολύ».

Συµµερίζοµαι πλήρως αυτά που λέτε και υπερθεµατίζω. Φίλε µου Νίκο, οι κάτοικοι της Κύπρου από τον τρόπο ζωής τους απέκτησαν δύο ασθένειες, τη «µουττοθκιοσµίαση» και τη «φτεροκωλίαση». Αυτήν σου την οµιλία την έχω φυλαγµένη και πήρε τιµητική θέση στη βιβλιοθήκη µου.

Και συνεχίζει: «Το πολιτικό σύστηµα άφησε να καλλιεργηθεί και η κουλτούρα της ατιµωρησίας. Όταν οι νόµοι δεν εφαρµόζονται ποτέ ή µόνον επιλεκτικά, τότε οι νόµοι είναι όπως ο ιστός της αράχνης, που συγκρατεί µόνο τα αδύνατα έντοµα, ενώ τα ισχυρά τον θραύουν, για να θυµηθούµε τον περίφηµο διάλογο του Αναχαρσέως µε τον Σόλωνα. Σύµπτωµα αυτής της «κουλτούρας» ήταν η απάθεια των πολιτών. Η διαφθορά αντιµετωπιζόταν σαν κάτι σχεδόν φυσιολογικό ή τουλάχιστο ανεκτό. Μερικοί τη θεωρούσαν και “καπατσοσύνη”.

∆εν λειτουργούσε ο µηχανισµός της κοινωνικής απαξίας και περιφρόνησης. Στην κοινωνία είχε εδραιωθεί η πεποίθηση ότι όλα µπορούν να συµβούν, όλα είναι θεµιτά, αρκεί να µη σε πιάσουν». Φίλε µου καλέ, η σάπια κατάσταση συνεχίζεται και επαυξάνεται. Να µη σας τύχει ως δικηγόρος να προβείτε σε κριτική κάποιας απόφασης εφέτη και να πάρετε αγωγή για αποζηµίωσή του.

Και συνεχίζει ο φίλτατος Νίκος: «Η ευνοιοκρατία εκδηλώνεται µε το ρουσφέτι. Το ρουσφέτι όλοι το αναθεµατίζουν αλλ’ ελάχιστοι το αποφεύγουν, γιατί, όπως επανειληµµένα έχω γράψει και πει, αυτό αποτελεί, στην Κύπρο, µια καθιερωµένη µέθοδο διεξαγωγής του πολιτικού παιχνιδιού, το οποίο βασίζεται στις πελατειακές σχέσεις.

Αν µελετήσουµε την ιστορία των κυπριακών πολιτικών κοµµάτων, θα βρούµε ετερόκλιτες πολιτικές συµµαχίες που συναρµολογούνται µε προφανή στόχο την κατάληψη της εξουσίας και διαµοιρασµό των λαφύρων της». Η οµιλία αυτή του Νίκου Χαραλάµπους πρέπει να διαβιβαστεί από όλους και να γίνουν συζητήσεις ηµερών και µηνών.