Σεξουαλική κακοποίηση: Μια χιονοστιβάδα… υποκρισίας από όσους τάχα συγκλονίζονται

Χρειάστηκαν οι φωνές επώνυμων θυμάτων για να ταρακουνηθούν τα νερά στα οποία λίμναζε η ηθική της κοινωνίας και η νομιμότητα της αδράνειας της Πολιτείας

Του Χρήστου Χαραλάμπους

Μια χιονοστιβάδα που ανέκαθεν βρισκόταν σε μια συνεχή κατολίσθηση και μόνο τα θύματά της ένιωθαν το βάρος και τις συνέπειές της, χωρίς όμως να απλώνουν χέρι βοήθειας, αφού ήξεραν ότι όλοι οι άλλοι που είχαν υποχρέωση να δράσουν αποτρεπτικά θα έκλειναν μάτια και αυτιά με το πρόσχημα της προστασίας και της διαφύλαξης της ηθικής και της ηρεμίας της κοινωνίας, αλλά και της Πολιτείας.

Αυτό ακριβώς συνέβαινε όλα τα προηγούμενα χρόνια με τις σεξουαλικές κακοποιήσεις και τις άλλες μορφές βίας σε βάρος γυναικών και κυρίως μικρών παιδιών, κοριτσιών και αγοριών. Ώσπου κάποια θύματα δεν άντεξαν και κάτω από το βάρος της χιονοστιβάδας που πίεζε το κορμί και την ψυχή τους, βρήκαν τη δύναμη και άφησαν την κραυγή του πόνου και της απόγνωσής τους να ακουστούν. Και τότε, κοινωνία και Πολιτεία έδειξαν σαν να βρίσκονται μπροστά σε μια πρωτοφανή αποκάλυψη, η οποία δεν μπορούσε πλέον να περάσει απαρατήρητη και να τους κρατά σε αδράνεια.

Έπρεπε να βγουν κάποια επώνυμα άτομα να μιλήσουν δημόσια γι’ αυτό που τους βάραινε για πολλά χρόνια, όπως η Ολυμπιονίκης Σοφία Μπεκατώρου και πολλές άλλες αθλήτριες και γυναίκες από άλλους επαγγελματικούς χώρους που ακολούθησαν, για να διαταραχθούν τα νερά στα οποία λίμναζε η ηθική της ελληνικής κοινωνίας και η νομιμότητα της αδράνειας του κράτους. Η βροχή καταγγελιών από τις γυναίκες-θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης στην Ελλάδα, που ακολούθησε μετά τη δήλωση Μπεκατώρου, αλλά και τις αποκαλύψεις που αφορούσαν φοιτήτριες και άλλες γυναίκες-θύματα προϊσταμένων ή συναδέλφων τους ή άλλων ανδρών, δεν μπορούσε, ευτυχώς, να μην έχει και τον αντίκτυπό της στην Κύπρο.

Έτσι, είδαμε τη δική μας Ολυμπιονίκη Άντρη Ελευθέριου να βγαίνει και να καταγγέλλει δημόσια ότι υπέστη σεξουαλική παρενόχληση σε δύο περιπτώσεις: στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και στους αγώνες της Κοινοπολιτείας στην Αυστραλία, ζητώντας και από άλλες αθλήτριες και γενικότερα τις γυναίκες που βίωσαν ανάλογες καταστάσεις να πράξουν το ίδιο. Η ίδια αθλήτρια είχε κάνει σχετική δημόσια αναφορά και πριν μερικά χρόνια χωρίς όμως κανένας αθλητικός ή άλλος κρατικός παράγοντας να ευαισθητοποιηθεί και αυτεπάγγελτα να πράξει τα δέοντα.

 

Όψιμη ευαισθητοποίηση μετά την κατακραυγή

 

Με το σάλο που προκλήθηκε και στην Ελλάδα και πήρε ευρύτερες διαστάσεις, αλλά και με την αντίδραση που εκδηλώθηκε στην κυπριακή κοινωνία μέσα από σχετικές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι πάντες, λες και άκουγαν για πρώτη φορά ότι συμβαίνουν και στην Κύπρο τέτοια εγκλήματα, εμφανίστηκαν ευαισθητοποιημένοι για τα θύματα και εξοργισμένοι με τους θύτες. Από την ίδια την Υπουργό Δικαιοσύνης και τους άλλους αρμόδιους κρατικούς φορείς μέχρι τους παράγοντες του αθλητισμού και άλλων εμπλεκόμενων φορέων.

Ακούσαμε την υπουργό να συγχαίρει την Άντρη Ελευθερίου για το θάρρος που επέδειξε δηλώνοντας στήριξη καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Διαβεβαίωσε, δε, η κα Γιολίτη για την αποφασιστικότητα της Πολιτείας και της ίδιας προσωπικά να πατάξουν τέτοια φαινόμενα από όπου κι αν προέρχονται και κάλεσε όλες τις γυναίκες που υπέστησαν βία να προχωρήσουν σε καταγγελία, χωρίς να φοβούνται, υποστηρίζοντας ότι έχει σημειωθεί πολλή πρόοδος στον τρόπο που αντιμετωπίζονται τέτοιου είδους καταγγελίες.

Για «κανιβαλισμό από την κοινωνία στα θύματα της σεξουαλικής παρενόχλησης» έκανε λόγο η γενική διευθύντρια του ΚΟΑ, Μαίρη Παπαμιλτιάδους, επισημαίνοντας ότι σε περιπτώσεις βίας ή κακοποίησης «πολλές γυναίκες διστάζουν να καταγγέλλουν, καθώς δεν υπόκεινται σε σωστή αντιμετώπιση από την Αστυνομία και σε κάποιες περιπτώσεις γίνονται θύματα bullying».

Για συχνό φαινόμενο στον αθλητισμό και σε άλλες δραστηριότητες όπου υπάρχει ιδιαίτερη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ ενός παιδιού ή γυναίκας και άλλου προσώπου στο οποίο εναποθέτουν τα όνειρά τους, μίλησε η πρόεδρος του Συμβουλίου της «Φωνής», Αναστασία Παπαδόπουλου και υποδεικνύοντας ότι δεν είναι εύκολο ένα θύμα να σπάσει τη σιωπή του ακόμα και μετά από πολλά χρόνια, υπέδειξε την ανάγκη να σπάσει αυτή η σιωπή και γυναίκες και παιδιά-θύματα να προχωρήσουν σε καταγγελία, τονίζοντας ότι υπάρχει η βοήθεια και οι διαδικασίες για να βοηθηθούν.

 

Το σαθρό σύστημα τρομάζει και κρατά τα στόματα κλειστά

Η όψιμη ευαισθητοποίηση, οι διαβεβαιώσεις και οι δεσμεύσεις κρατικών και άλλων φορέων ακούγονται κάπως και με πολλές επιφυλάξεις (και όχι άδικα) από τις χιλιάδες των θυμάτων σεξουαλικής παρενόχλησης, κακοποίησης και όλων των συναφών αδικημάτων.

Με δεδομένη την πικρή εμπειρία της αντιμετώπισης που έτυχαν περιπτώσεις οι οποίες στα προηγούμενα χρόνια καταγγέλθηκαν και οδηγήθηκαν ενώπιον της Δικαιοσύνης, τα χιλιάδες θύματα που ακόμα δεν μίλησαν, διστάζουν να σπάσουν τη σιωπή τους μπροστά στο φόβο όχι μόνο της έκθεσης, αλλά κυρίως των άλλων επιπτώσεων που ενδεχομένως θα συνοδεύει την ομολογία τους και θα είναι το ίδιο ή και περισσότερο επώδυνες από το έγκλημα που έγινε σε βάρος τους.

 

Το θύμα απολύθηκε από την εργασία του!

 

Ένα στίγμα αυτών των επιπτώσεων μάς δίνει η Ράνια Ευριπίδου, η οποία πρώτη βγήκε δημόσια στην Κύπρο πριν από ένα χρόνο περίπου και μίλησε για τη δική της σεξουαλική κακοποίηση όταν ήταν μικρό παιδί. Κατάγγειλε μάλιστα τον δικό της θύτη, 30 χρόνια μετά τη διάπραξη του εγκλήματος, στον οποίο, μετά από δικαστική διαδικασία που κράτησε πέντε χρόνια, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης ενός έτους!

Στο μήνα απολύθηκε από την εργασία της (από πολιτικό πρόσωπο εργοδότη) «και ΚΑΝΕΝΑΣ δεν με στήριξε ΠΟΤΕ…» Απευθύνθηκε με σχετικές επιστολές σε Υπουργεία «και για να δείτε τι γίνεται στη χώρα του παράδεισου μας, στη χώρα του δικαίου… η απάντηση όλων ήταν ΜΠΡΑΒΟ και ένα τηλέφωνο της Υπουργού Δικαιοσύνης για να μου στείλουν το Γραφείο Ευημερίας που ούτε και εκείνο ήρθε!!!»

Μέσα από μια πρωτοβουλία που ανέλαβε εδώ και αρκετό με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Φιλοξένησε και συ μια ψυχή» με επίκεντρο τα θύματα σεξουαλικής βίας και κακοποίησης, η Ράνια ήρθε σε επαφή με εκατοντάδες θύματα τα οποία προσπαθεί να πείσει να προβούν, έστω και καθυστερημένα, σε καταγγελίες. Παράλληλα, επιμένει μεταξύ άλλων ότι θα πρέπει να βγαίνουν στη δημοσιότητα τα στοιχεία του θύτη, «κάτι που δεν γίνεται λόγω της ρατσιστικής νομοθεσίας», επισημαίνοντας ότι «ξέρω θύτες που αν τους βγάλετε στη δημοσιότητα θα δείτε πολλά θύματά του, τα οποία δεν γνωρίζουν ότι έχουν τον ίδιο θύτη».

Τονίζοντας ότι «αυτή τη φορά δεν πολεμώ τον θύτη αλλά το ίδιο το σύστημα», δεν διστάζει να πει ότι «έχω μετανιώσει που εγώ έσπασα τη σιωπή μου σε τούτη τη χώρα… γιατί το ίδιο το κράτος πάτησε την αξιοπρέπειά μου…»

Απευθυνόμενη, δε, στον Πρόεδρο και γενικότερα στο κράτος αναφέρει ότι «οι πολίτες με θαυμάζουν και αυτή είναι η δύναμή μου να πολεμώ ακόμα… εσύ δεν με βοήθησες, εγώ βοήθησα τους Φορείς σου με τη δική μου φωνή…»

 

 

 

«Ήμουν 11 χρονών όταν με βίασε ο προπονητής μου…»

 

Η 21χρονη σήμερα αθλήτρια της ιστιοπλοΐας, για την οποία ενημέρωσε την Εισαγγελία η Σοφία Μπεκατώρου σχετικά με τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη στην ηλικία των 11 ετών, μιλώντας στο OPEN δήλωσε πως το περιστατικό της με θύτη τον προπονητή της ήταν «βιασμός με όλο το νόημα».

Αναλυτικότερα, η 21χρονη, η οποία μάλιστα θα κληθεί άμεσα να καταθέσει, καθώς το αδίκημα στη δική της περίπτωση δεν έχει παραγραφεί, ανέφερε χαρακτηριστικά πως «ήμουν τότε 11 χρόνων. Ήμουν σε σοκ και αντί να με στηρίζουν, ήθελαν να με καταστρέψουν. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Απλά, δεν ήθελα να το περάσει και η οικογένειά μου τότε», αποκαλύπτοντας πως δεν μίλησε για το περιστατικό τότε στους γονείς της, αλλά αντίθετα «πέρασαν τρία χρόνια» για να το πει «στους δικούς της ανθρώπους».

«Ήμουν 14 όταν το είπα, ναι, και δεν άντεχα άλλο και έπρεπε κάπως να βρω το θάρρος να το πω στους γονείς μου. Μόλις το έμαθαν οι γονείς μου πήγαν κατευθείαν στην Αστυνομία. Έφυγε βράδυ ο προπονητής», αναφέρει η αθλήτρια, η οποία είναι σήμερα μέλος της Εθνικής Ιστιοπλοϊκής Ομάδας με παγκόσμιες διακρίσεις.

«Είχαμε πάει, είχαμε ζητήσει περιοριστικά μέτρα. Έπρεπε ή να διαφυλάξουν εμένα οι γονείς μου ή να γίνει ένας διασυρμός σε ένα ολόκληρο χωριό, που θα ήταν πάρα πολύ βαρύ για εμένα, 11 χρόνων. Οπότε αποφασίσαμε να μην το κινήσουμε νομικά, πέρα από το να απευθυνθούμε στο συμβούλιο τότε του Ομίλου, οι οποίοι απλά έθαψαν το θέμα, οι οποίοι απλά κοίταξαν να με διασύρουν σε ένα ολόκληρο χωριό», συμπλήρωσε η 21χρονη, η οποία μάλιστα καταγγέλλει πως «δέχθηκε πόλεμο» ακόμη και από τον Ναυτικό Όμιλο, στον οποίο ανήκε τότε.

 

 

 

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.