Της Άννας Μισιαούλη

Ακτιβίστρια σε διάφορα κοινωνικά κινήματα, με κύρια δράση στο φεμινιστικό και στο οικολογικό κίνημα της Ισπανίας που ξεκίνησε την πολιτική της δράση μέσα από το φοιτητικό κίνημα, ως φοιτήτρια.

Αργότερα εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κόμμα της Ισπανίας από όπου συνέχισε την πολιτική της πορεία, διετέλεσε μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Ρίβας στη Μαδρίτη και σήμερα είναι εκλεγμένη ευρωβουλευτής της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς-Βόρειας Πράσινης Αριστεράς με το κόμμα Izquierda Unida της Ισπανίας.

Αυτή είναι η Σίρα Ρέγκο και έτσι η ίδια περιγράφει τον εαυτό της. «Εκπροσωπεί την ευρωπαϊκή αριστερά που θέλει να διεκδικήσει ένα νέο μοντέλο όπου το συμφέρον της εργατικής τάξης βρίσκεται στον πυρήνα της Ευρώπης», είναι ο τρόπος με τον οποίο περιγράφεται στα μέσα όπου γίνεται αναφορά στην ιδιότητά της ως ευρωβουλευτής.

Την ακτιβίστρια, τη φεμινίστρια, την ευρωβουλευτή Σίρα Ρέγκο συνάντησε η «Κυριακάτικη Χαραυγή» στην Ευρωβουλή και συζήτησε μαζί της για όλα όσα ασχολήθηκε, για όσα πιστεύει και τα όσα προωθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Απαντώντας σε σχετική ερώτησή μας σημειώνει ότι η δράση της μέσα από τα κοινωνικά κινήματα ήταν αυτή που διαμόρφωσε την πολιτική της σταδιοδρομία με κατάληξη την εκλογή της στο Ευρωκοινοβούλιο. «Μέσα από τα κοινωνικά κινήματα, αλλά και τη μαχητικότητα στο κομμουνιστικό κόμμα της Ισπανίας, διαμόρφωσαν τον τρόπο σκέψης μου και την πολιτική συνείδησή μου», εξηγεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Κληθείσα να σχολιάσει τις επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας στον ευρωπαϊκό νότο που κυρίως επηρέασαν ευάλωτες ομάδες όπως οι γυναίκες, οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, και κατά πόσον αυτό συνδέεται με την έλλειψη πρόσβασης των γυναικών στους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, η Σίρα Ρέγκο υπογραμμίζει ότι αυτός είναι ένας μόνο από τους λόγους για τους οποίους πλήγηκαν οι ευάλωτες ομάδες από την οικονομική κρίση, αλλά και τα μέτρα λιτότητας. Επεσήμανε ότι οι πολιτικές αποφάσεις για οικονομικά μέτρα αποτελούν μέρος της δομής ενός κοινωνικο-οικονομικού συστήματος το οποίο χρειάζεται τις γυναίκες και τους νέους ανθρώπους στο περιθώριο της αγοράς εργασίας, την παραμονή των γυναικών στο σπίτι ώστε να αποτελούν τις βασικές ανθρώπινες μονάδες ανατροφής.

«Ο καπιταλισμός για την αναπαραγωγή του ως σύστημα χρειάζεται τις γυναίκες να λειτουργούν ως ανατροφείς, δηλαδή μια εργασία αμισθί, επειδή αυτή η εργασία είναι αναγκαία για τη διαιώνισή του. Κατά την άποψή μου αυτό είναι το θέμα, ο έμφυλος διαχωρισμός της εργασίας», εξηγεί. Όσον αφορά στο τι μπορεί να γίνει για αυτό, η Σίρα Ρέγκο διευκρινίζει ότι στην Ισπανία για παράδειγμα υπάρχει ένα πολύ δυνατό φεμινιστικό κίνημα που διευρύνει την ατζέντα στον δημόσιο λόγο και θέτει προς συζήτηση αυτά τα ζητήματα.

Όμως, όπως σημειώνει, παρατηρούνται παρόμοια προβλήματα όπως και σε άλλες χώρες, επειδή ακριβώς το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα παραμένει το ίδιο. Ως αποτέλεσμα μπορεί να υπάρχουν κάποιες διαφορές διακοσμητικές ουσιαστικά που όμως δεν καταλήγουν στο διαμοιρασμό της δύναμης και της εξουσίας, της λήψης αποφάσεων χωρίς ισορροπία μεταξύ των φύλων.

Διαμοιρασμός εξουσίας μεταξύ των φύλων

Ταυτόχρονα, θέτει στη συζήτηση το θέμα του διαμοιρασμού εξουσίας μεταξύ των φύλων και στην Αριστερά ευρύτερα. «Γίνεται κάτι καταπληκτικό στα κινήματα», αναφέρει η Σίρα κληθείσα να παρουσιάσει το φεμινιστικό κίνημα της Ισπανίας.

«Ανοίγει την ατζέντα του θέτοντας σημαντικά ζητήματα. Η επιτυχία των φεμινιστικών απεργιών στις 8 του Μάρτη διεύρυνε την έννοια της κινητικότητας στο κίνημα και το πιο σημαντικό είναι ο τρόπος οργάνωσης στο κίνημα για την απεργία. Είναι πραγματικά εκπληκτικός αυτός ο τρόπος και έδωσε μαθήματα και για άλλες κινητοποιήσεις», εξηγεί με ενθουσιασμό λες και βρίσκεται ήδη στο δρόμο σε μια από τις φεμινιστικές απεργίες για την 8η του Μάρτη.

«Η γυναικεία αλληλεγγύη είναι κάτι διαφορετικό και νομίζω ότι τα άλλα κινήματα, το συνδικαλιστικό, το οικολογικό κ.λπ. μαθαίνουν πολλά από την αλληλεγγύη που χαρακτηρίζει το φεμινιστικό κίνημα», επισημαίνει με γνήσια υπερηφάνεια και ταυτόχρονα σεμνότητα. «Είναι πραγματικά εκπληκτικός ο τρόπος που οργανώνεται και λειτουργεί το φεμινιστικό κίνημα στην Ισπανία και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η γυναικεία αλληλεγγύη σε αυτό. Και πιστεύω ότι τα άλλα κινήματα μαθαίνουν πολλά από το φεμινιστικό κίνημα και τον τρόπο οργάνωσής του. Είναι η ιδέα και η πραγματοποίησή της που δίνει έμπνευση. Επειδή μπορεί να υπάρχει μια βασική ατζέντα σε ένα κίνημα, αλλά είναι ο τρόπος εφαρμογής της που προωθεί το κίνημα και τις δράσεις του.

Και στην περίπτωση του φεμινιστικού κινήματος, αυτός ο τρόπος είναι θεαματικός», επισημαίνει με έμφαση η Σίρα Ρέγκο, συμπληρώνοντας ότι είναι για αυτόν το λόγο που το φεμινιστικό κίνημα της Ισπανίας επηρεάζει και άλλα κινήματα της χώρας.

Είναι απλά μια… παράσταση

Απαντώντας σε ερώτηση της «Κυριακάτικης Χαραυγής» για το πορτφόλιό της ως ευρωβουλευτής και ποια ζητήματα κατάφερε να προωθήσει, η Σίρα Ρέγκο εξήγησε ότι είναι ξεκάθαρο ότι κατανοούνται οι περιορισμοί της Ευρωβουλής. «Είναι απλώς μια παράσταση», σχολιάζει και προσθέτει ότι η Ευρωβουλή έχει πολύ περιορισμένα δημοκρατικά αποτελέσματα χρησιμοποιώντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίπτωση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, της νέας προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και την εκλογή της για το πώς λειτουργούν τα πράγματα και καταδεικνύει τους περιορισμούς της Ευρωβουλής.

Ταυτόχρονα, η Ισπανίδα ευρωβουλευτής σημείωσε ότι η Ευρωβουλή αποτελεί ένα εργαλείο και ως τέτοιο αξιοποιείται, ως χώρος όπου μπορούν να αναδειχθούν σημαντικά ζητήματα. «Για μένα είναι σημαντικό, να έχω παραδείγματα από τη χώρα μου για να μπορώ να κάνω συγκρίσεις εδώ για να καταδείξω μέσα από αυτές τις συγκρίσεις και τα επιχειρήματά μου», ανέφερε. Με αυτό τον τρόπο, συμπλήρωσε, όταν επιλέγει ένας ευρωβουλευτής παραδείγματα από τη χώρα του και τα προβάλλει εδώ, ξέρει εκ των προτέρων ότι η Ευρωβουλή δεν θα επιλύσει αυτά τα ζητήματα. Ταυτόχρονα, όμως γνωρίζει ότι οι επιπτώσεις είναι μεγάλες.

Για παράδειγμα έφερε αναφορά της στην Ευρωβουλή για την ισπανική εταιρεία υγραερίου προ μηνών. «Δεν μπορούν να σταματήσουν την καταστροφή που προκαλεί η εταιρεία υγραερίου», σημείωσε, όμως υπήρξε ταυτόχρονα εκτεταμένη δημοσιότητα συνεπεία της οποίας η κυβέρνηση άρχισε να σκέφτεται να προχωρήσει σε διαβουλεύσεις και διεύρυνση του διαλόγου. «Είναι σαν να παλεύουμε χρησιμοποιώντας τα όπλα τους», εξήγησε και συμπλήρωσε ότι «δεν θέλουμε να είμαστε μέρος του θεσμού επειδή συμμεριζόμαστε τις προτάσεις του ως προς την κοινωνική πολιτική, αλλά αξιοποιούμε το θεσμό για να υπερασπιστούμε το λαό μας και τους ανθρώπους και τα συμφέροντά τους στον ίδιο το θεσμό». Σχολίασε επιπρόσθετα ότι εάν δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία στην Ευρωβουλή και δεν αποφασιστεί κάτι ουσιαστικό, αυτό ακριβώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί ώστε να διατυπωθούν και να προβληθούν τα πραγματικά προβλήματα. «Για μας τα πιο σημαντικά ζητήματα μπορεί να είναι το περιβαλλοντικό, η εργατική τάξη και οι ανισότητες των φύλων.

«Είμαι πολύ ευχαριστημένη που ήρθαμε εδώ και ανοίξαμε το ζήτημα της καταστροφής του Αμαζονίου, παρ’ όλο ότι η Ευρωβουλή δεν χρησιμοποίησε τα μέτρα που διαθέτει και λειτούργησε σαν ένα θέατρο για να προβληθούν κάποιες ομιλίες και τίποτε άλλο».

Γι’ αυτόν το λόγο, συμπλήρωσε, χρειάζεται να φέρνουμε εδώ πραγματικούς ανθρώπους από τη χώρα μας με πραγματικά προβλήματα. «Και αυτή είναι η αντίφαση: προβάλλεται μια όμορφη εικόνα ότι η Ευρωβουλή προστατεύει τους ανθρώπους και όλα είναι ωραία.

Στην πραγματικότητα, όταν ένα πραγματικό πρόβλημα προβληθεί ώστε να γίνει προσπάθεια να επιλυθεί, τότε υπάρχει σιωπή και αποστασιοποίηση. Και αξιοποιώντας αυτές τις αντιφάσεις είναι ο τρόπος για να δουλέψει κανείς εδώ».

Οικο-φεμινισμός

Απαντώντας σε ερώτηση της «Κυριακάτικης Χαραυγής» αν η πατριαρχική προσέγγιση και διάκριση προς τις γυναίκες ταυτίζεται με την προσέγγιση προς τη φύση και το ανάποδο, η Σίρα Ρέγκο απάντησε καταφατικά επισημαίνοντας ότι αυτό ακριβώς εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο των πατριαρχικών δομών που επικρατούν.

Έφερε ως παράδειγμα μια συνάντηση μελέτης στην οποία συμμετείχε το καλοκαίρι, όπου συζητήθηκε το θέμα του οικοφεμινισμού. Σε αυτήν αναπτύχθηκε εκτεταμένα πώς ο καπιταλισμός και η πατριαρχία διατηρούν μια δυνατή σύνδεση μεταξύ τους και παρ’ όλο που είναι περίπλοκο είναι μια μορφή διάκρισης κατά των γυναικών για να προωθηθεί ένας διαχωρισμός στο χώρο εργασίας, στην παραγωγικότητα, στην ιδιωτική και δημόσια ζωή, στη φύση γυναίκας – άντρα και κατ’ επέκταση στην υποτίμηση της αξίας της γυναίκας και της φύσης.

Εξαιτίας όλων αυτών «πρέπει να σπάσουμε την αλυσίδα και να θέσουμε τη γυναίκα και τη φύση ως προτεραιότητες».