Το δικό τους σήμα κινδύνου για την επιβίωσή τους εκπέμπουν οι επαγγελματίες ψαράδες της Πάφου, οι οποίοι μετά από δεκαετίες δραστηριοποίησης στον κλάδο βρίσκονται τα τελευταία χρόνια σε κατάσταση πλήρους απογοήτευσης και απόγνωσης, καθώς τους έχουν πνίξει τα σοβαρά προβλήματα για τα οποία η κυβέρνηση δεν έχει επιδείξει το απαιτούμενο ενδιαφέρον για επίλυσή τους, με αποτέλεσμα ο κλάδος να συρρικνώνεται δραματικά και να απειλείται με αφανισμό.

Μιλώντας στη «Χαραυγή» και αναλύοντας την κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα οι επαγγελματίες ψαράδες, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Παράκτιας Αλιείας Πάφου, Λεωνίδας Λεωνιδου, αναφέρει ότι τα αποθέματα χρόνο με το χρόνο λιγοστεύουν και αυτό «έχει την αιτία του στο γεγονός ότι υπάρχουν πολλά ανεπιθύμητα αλλά και προστατευόμενα είδη… έχουμε τις τράτες βυθού και το παράνομο ψάρεμα αλλά και τη μόλυνση της θάλασσας…» Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει, «παλιά οι ποταμοί κατέβαζαν νερό και τροφή στη θάλασσα, ενώ σήμερα κατεβάζουν δηλητήριο που προέρχεται από τα διάφορα πλαστικά, τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα, αλλά και τα νερά των πισίνων που μέσα από τους ποταμούς καταλήγουν στη θάλασσα».

Από την άλλη, υποδεικνύει τη ζημιά που προκαλείται από τη μεγάλη αύξηση των χελωνών για τις οποίες, όπως τονίζει, «δεν έχουμε αντίρρηση να προστατεύονται, αλλά θα πρέπει κι εμείς να επιβιώσουμε, γι’ αυτό ζητήσαμε να μας δίνουν κάποια οικονομικά κίνητρα, μια βοήθεια όπως γίνεται με τα δελφίνια, ώστε να μπορούμε να ανανεώνουμε τα εργαλεία και τα δίκτυά μας που συνεχώς καταστρέφονται».

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ενώ παλαιότερα υπήρχε η δυνατότητα για τους ψαράδες να βγάζουν, έστω και με πολλούς κόπους και δυσκολίες, το μεροκάματό τους με μόνο πέντε ζεμπίλες δίκτυα, σήμερα, λόγω των πολλών ζημιών, απαιτούνται είκοσι ή και περισσότερες ζεμπίλες. Η κάθε ζημιά στα δίκτυα αντιστοιχεί με 300-350 ευρώ.

Ένα εξίσου σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες ψαράδες έχει να κάνει με τους δηλητηριώδεις και πολύ καταστροφικούς λαγοκέφαλους που συνεχώς πολλαπλασιάζονται και αφανίζουν τον γόνο και τα μικρά ψάρια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιούργησε ένα πρόγραμμα για την καταπολέμηση αυτού του είδους ψαριού, σύμφωνα με το οποίο αυτοί που ψαρεύουν τους λαγοκέφαλους επιχορηγούνται με τρία ευρώ.

«Όμως το ένα ευρώ το παίρνει ο μεσάζων που αναλαμβάνει την καύση τους, γι’ αυτό και ζητήσαμε να αυξηθεί αυτή η επιχορήγηση για να αποτελέσει κίνητρο για να βγούμε στη θάλασσα και να ψαρέψουμε λαγοκέφαλους, ώστε να μειωθούν οι πληθυσμοί τους», αναφέρει ο κ. Λεωνίδου, υποδεικνύοντας την ανάγκη «το αρμόδιο υπουργείο, και ειδικότερα το Τμήμα Αλιείας, να δουν άμεσα και με σοβαρότητα όλα αυτά τα προβλήματα και να βοηθήσουν τους ψαράδες για να μπορούμε κι εμείς να επιβιώσουμε αλλά και να κρατηθεί και το επάγγελμα».

Έχουν γίνει πολλές συναντήσεις με αρμόδιους φορείς και υπηρεσίες της κυβέρνησης αλλά και τα κόμματα και «δόθηκαν κάποιες υποσχέσεις, τις οποίες όμως δεν είδαμε ακόμα να υλοποιούνται». Μέσα στις επόμενες ημέρες αναμένεται η διευθέτηση συνάντησης με τον ίδιο τον Υπουργό Γεωργίας, μέσα από την οποία ελπίζουν οι ψαράδες ότι θα προκύψει κάτι θετικό.

Με αφανισμό απειλείται ο κλάδος

Ζυμωμένος με την αλμύρα και τους κινδύνους της θάλασσας σαν επαγγελματίας ψαράς τα τελευταία 28 χρόνια, ο κ. Λεωνίδας δεν μπορεί να κρύψει την απογοήτευσή του που συνεχώς μειώνεται ο αριθμός των επαγγελματιών ψαράδων, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι σε όλη την Κύπρο υπήρχαν 650 ψαράδες και σήμερα έμειναν 327. Μόνο στην Πάφο που έχει μια μακραίωνη ιστορία και παράδοση στο ψάρεμα, από τους εκατό και πλέον επαγγελματίες ψαράδες που δραστηριοποιούνταν τα τελευταία χρόνια, σήμερα έχουν παραμείνει περίπου εξήντα.

«Το επάγγελμα συνεχώς αφανίζεται, αφού δεν υπάρχουν και νέοι άνθρωποι που να θέλουν να συνεχίσουν την παράδοση, λόγω και των πολλών προβλημάτων που υπάρχουν… κι αυτό για μας του παλιούς είναι πολύ λυπηρό…» μας λέει, επισημαίνοντας ότι το Τμήμα Αλιείας προώθησε πρόγραμμα πρόωρης αφυπηρέτησης και συνταξιοδότησης των ψαράδων με αντίτιμο την παραχώρηση των σκαφών τους και στη συνέχεια βγήκε άλλο σχέδιο παραχώρησης των σκαφών έναντι κάποιου χρηματικού ποσού.

«Όσοι υιοθέτησαν αυτά τα σχέδια δεν το έκαναν γιατί ήθελαν να φύγουν από τη δουλειά τους και να πάρουν κάποια χρήματα, αλλά το έκαναν επειδή η αγανάκτησή τους που δεν έβγαζαν μεροκάματο έφτασε στο αποκορύφωμα…» όπως εμφαντικά αναφέρει.

Χρήστος Χαραλάμπους