Συνέντευξη στη «Χ»: Ο ρατσισμός είναι ακόμα μέρος της ζωής μας

  • «Από το δηµοψήφισµα για την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2016, είδα τα πράγµατα να γίνονται χειρότερα»
  • «Λίγες είναι οι πιθανότητες τα πράγματα να αλλάξουν, οι άνθρωποι χρειάζονται κάποιον να τον κοιτάζουν αφ’ υψηλού, τους κάνει να νιώθουν καλύτερα»
  • Μια φτωχή χώρα µε περιορισµένους πόρους δεν θα ειναι ποτέ σε ανταγωνισµό επί ίσοις όροις µε µια µεγάλη χώρα που έχει όλους τους πόρους στη διάθεσή της

Η Louise Hare είναι µια νεαρή µαύρη Βρετανίδα συγγραφέας, η οποία πρόσφατα έγινε γνωστή µε το µυθιστόρηµά της «This Lovely City» (Αυτή η αγαπηµένη πόλη).


Κατεβάστε το  Dialogos App
Apple | Android | Huawei



Ένα ατµοσφαιρικό και συναρπαστικό µυθιστόρηµα για έναν Τζαµαϊκανό µετανάστη που ζει στο µεταπολεµικό Λονδίνο. Το βιβλίο «Αυτή η αγαπηµένη πόλη» δείχνει ότι οι νέες αφίξεις ήταν πάντα οι πρώτοι ύποπτοι, αλλά και ότι ακόµη και µπροστά στο θυµό και το φόβο υπάρχει πάντα ελπίδα.

Αν και η κύρια πλοκή του βιβλίου περιστρέφεται γύρω από ένα φόνο, εµβαθύνει επίσης σε θέµατα γύρω από τη µετανάστευση και το ρατσισµό, καθώς και το βιασµό.

Συνέντευξη στον Θήο Κυριάκου

Τι σε έκανε να στραφείς στο γράψιµο;

Όταν έφτασα τα 35 και βαριόµουν λίγο τη δουλειά µου, σκέφτηκα ότι το γράψιµο ήταν κάτι που µου άρεσε να κάνω στο σχολείο. Τα επόµενα δυο χρόνια τα πέρασα γράφοντας ένα βιβλίο που δεν έχει ακόµη εκδοθεί, αλλά το θετικό ήταν ότι πήρα πολύ καλά σχόλια από τους εκδότες στους οποίους το έστειλα. Τότε ήταν που αποφάσισα, ναι, θα το πάρω στα σοβαρά και θα κάνω ένα MA στη ∆ηµιουργική Γραφή για να απαλλαγώ από µερικά από τα πραγµατικά σοβαρά θέµατα που είχα στο γράψιµο.

Τι έκανες πριν ξεκινήσεις το γράψιµο;

Παλιά δούλευα στον ταξιδιωτικό τοµέα. Ευτυχώς που το άφησα! Σταµάτησα στα τέλη Ιανουαρίου πέρσι, λίγο πριν από την πανδηµία. Έτσι, ούτως ή άλλως θα είχα χάσει τη δουλειά µου. Το timing τελικά ήταν αρκετά καλό.

∆εν µεγάλωσες στο Λονδίνο έτσι;

Όχι, είµαι από το Warrington (µια πόλη µεταξύ Μάντσεστερ και Λίβερπουλ). Ζω όµως στο Λονδίνο εδώ και περίπου 15 χρόνια.

Πώς ήταν, µεγαλώνοντας στο Warrington, ειδικά για κάποιον που είναι µικτής φυλής;

∆εν ήµασταν πολλοί, οπότε πολλές από τις εµπειρίες της Εύης (χαρακτήρας µικτού φύλου στο µυθιστόρηµα) ήταν εµπειρίες δικές µου. Ήµουν πάντα το άτοµο στην τάξη που φαινόταν λίγο διαφορετικό.

Το µυθιστόρηµά σου αγγίζει πολύ τα ζητήµατα της µετανάστευσης και του ρατσισµού…

Ναι, πολλά στοιχεία του βιβλίου αφορούν το «Windrush» (ένα πλοίο που έφερε µετανάστες από την Καραϊβική στη Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας του ’40) και την πρώιµη µετανάστευση της Καραϊβικής.

Αγγίζεις επίσης το θέµα του βιασµού;

Ναι, ήταν κάτι για το οποίο µιλούσα πολύ όταν έγραφα το µυθιστόρηµα το 2017-2018. Το κίνηµα «Me Too» έφερε πολλά ερωτήµατα στο προσκήνιο. Εγώ και οι φίλοι µου µιλούσαµε πολύ για αυτά τα θέµατα.

Ο βιασµός είναι σίγουρα κάτι που συζητιέται πιο ανοιχτά στις µέρες µας.

Ναι, αλλά αν κοιτάξετε τα ποσοστά καταδίκης, δεν νοµίζω ότι υπήρξε µεγάλη αλλαγή. Το οποίο είναι συγκλονιστικό. Υποθέτω ότι αν συνεχίσουµε να µιλάµε για βιασµό, τα πράγµατα µπορεί να αλλάξουν περισσότερο.

Ένας από τους χαρακτήρες του µυθιστορήµατός σου -ένας αστυνοµικός- λέει: «∆εν δίνω δύο δεκάρες για ένα νεκρό νέγρικο µωρό». Ένας άλλος λέει σε ένα παιδί µικτής φυλής: «18 χρόνια είναι πολύς χρόνος για να σε συνηθίσουν οι άνθρωποι», και στη συνέχεια λέει: «Λίγες είναι οι πιθανότητες τα πράγµατα να αλλάξουν, οι άνθρωποι χρειάζονται κάποιον να τον κοιτάζουν αφ’ υψηλού, τους κάνει να νιώθουν καλύτερα». Αυτή ήταν η Βρετανία του 1940. Έχουν αλλάξει σηµαντικά τα πράγµατα τώρα;

Όχι τόσο όσο νοµίζουν κάποιοι. Από το δηµοψήφισµα για την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2016 είδα τα πράγµατα να γίνονται χειρότερα. Ναι, υπάρχουν καλύτεροι νόµοι όσον αφορά την ισότητα, πράγµα που βοηθάει. Θέλω να πω ότι τεχνικά δεν µπορεί να σου αρνηθεί κάποιος δουλειά λόγω της φυλής σου, αλλά όλοι ξέρουµε ότι εξακολουθεί να συµβαίνει. Ακόµα και σήµερα, αν στείλετε ένα βιογραφικό µε ένα όνοµα που είναι αφρικανικό και στείλετε το ίδιο βιογραφικό µε ένα πολύ αγγλοποιηµένο όνοµα, υπάρχει 80% µεγαλύτερη πιθανότητα το άτοµο µε αγγλικό όνοµα να πάρει συνέντευξη για δουλειά.

Από τότε που κυκλοφόρησε το βιβλίο τον περασµένο Μάρτιο, θυµάµαι ότι διάβαζα κάποια πρώτα σχόλια αναγνωστών που οι άνθρωποι έλεγαν: «Είµαι πολύ χαρούµενος που αυτό δεν συµβαίνει πια» και σκεφτόµουνα «όχι, όχι…»

Υποθέτω ότι αυτό συµβαίνει πάντα όταν γράφεις ιστορικά µυθιστορήµατα. Οι άνθρωποι νοµίζουν ότι αυτό συνέβη µόνο στο παρελθόν, ενώ εγώ έβαζα στο βιβλίο µου πράγµατα που συµβαίνουν ακόµα και τώρα.

Νοµίζω ότι λόγω του George Floyd και όλων όσων συµβαίνουν γύρω από το Black Lives Matter, οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να σκέφτονται «∆εν το διαβάζω µόνο στο µυθιστόρηµα, είναι πράγµατα που βλέπω να συµβαίνουν στην πραγµατική ζωή».

Το άλλο πράγµα που ξεχώρισε στο βιβλίο ήταν οι προσδοκίες που είχαν οι µεταναστευτικές κοινότητες όταν έφταναν εδώ: ότι, κατά κάποιον τρόπο, όλοι θα ήταν καλά εδώ. Σύντοµα όµως συνειδητοποιούσαν ότι υπήρχε πολύ µεγάλη φτώχεια και όχι µόνο στις κοινότητες µεταναστών…

Ναι, στις αποικίες λειτουργούσε ακόµα ένα βρετανικό εκπαιδευτικό σύστηµα, οπότε οι άνθρωποι µάθαιναν ότι όλα ήταν όµορφα, ότι στο Ηνωµένο Βασίλειο έβλεπες µόνο καταπράσινους λόφους … Έτσι, µεγάλωνες µε αυτό το όραµα και στη συνέχεια ερχόσουν αντιµέτωπος µε την πραγµατικότητα: οι µετανάστες βρίσκονταν σε φτωχογειτονιές, αντιµέτωποι µε µεγάλη φτώχεια…

Και αρκετή εχθρότητα…

Υπάρχει πάντα αυτή η ιδέα που εκφράζεται από µέρος των µέσων ενηµέρωσης, ότι οι µετανάστες είναι άνθρωποι απελπισµένοι που προσδοκούν να έρθουν εδώ και να πάρουν όλους τους πόρους µας. Αλλά δεν είναι έτσι. Νοµίζω ότι οι µετανάστες εργάζονται σκληρά για να φτάσουν εκεί που φτάνουν. Νοµίζω ότι οι άνθρωποι βλέπουν µια ευκαιρία, αλλά αυτή δεν τους προσφέρεται στο πιάτο. Ο Λώρι (ένας από τους κύριους χαρακτήρες του βιβλίου), για παράδειγµα, κάνει πολλές δουλειές για να τα βγάλει πέρα και να καταφέρει τελικά να αποκτήσει το δικό του σπίτι.

Μέχρι στιγµής έχουµε µιλήσει για το ρατσισµό στο Ηνωµένο Βασίλειο, αλλά δεν είναι επίσης ο ρατσισµός προϊόν των πολύ άδικων οικονοµικών σχέσεων µεταξύ κρατών; Θέλω να πω, οι µαύροι και άλλοι έγχρωµοι δεν γίνονται αντικείµενο εκµετάλλευσης µόνο εδώ, αλλά και στη χώρα προέλευσής τους.

∆εν γνωρίζω αρκετά για τις διεθνείς σχέσεις, αλλά νοµίζω ότι πολλά από αυτά που µόλις αναφέρατε συµβαίνουν εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Το βλέπουµε µε τα εµβόλια Covid: οι πλούσιες χώρες έχουν τα χρήµατα, έχουν τις αλυσίδες εφοδιασµού, οπότε τους είναι πιο εύκολο. Έτσι, φτάσαµε τώρα να µιλάµε για άτοµα στο Ηνωµένο Βασίλειο που παίρνουν ενισχυτικά εµβόλια πριν καν εµβολιαστεί ο µισός κόσµος.

Νοµίζω ότι αν είσαι µια φτωχή χώρα µε περιορισµένους πόρους, δεν θα είσαι ποτέ σε ίσους όρους ανταγωνισµού µε µια µεγάλη χώρα που έχει όλα τα χρήµατα και όλους τους πόρους. Απλώς θα κάνεις λίγο αυτό που λένε. Απλώς το διαχειρίζεσαι και υφίστασαι την τιµωρία αν αποφασίσουν να µην επενδύσουν σε εσένα. Βλέπετε πολλές από αυτές τις χώρες να εµπορεύονται τώρα µε την Κίνα, επειδή πρέπει να βρουν έναν άλλο εµπορικό εταίρο.

Η θεία σας είναι Ελληνοκύπρια…

Ναι, η θεία Νίκη. ∆εν την έχω δει για περίπου 15 χρόνια. Ζει στον Καναδά. Ήρθε στη Βρετανία, γνώρισε τον θείο µου, παντρεύτηκαν και µετά µετακόµισαν στο Χάλιφαξ της Νέας Σκοτίας.

Λίγα λόγια για την υπόθεση του βιβλίου…

Λονδίνο, 1950. Με τον πόλεµο να τελειώνει και το Λονδίνο να χτίζεται ακόµη, o µουσικός της τζαζ Λόρι Μάθιους ανταποκρίνεται στο κάλεσµα της Αγγλίας για εργατικά χέρια. Φτάνοντας από την Τζαµάικα µε το «Empire Windrush», νοίκιασε ένα µικρό δωµάτιο στο νότιο Λονδίνο και ερωτεύτηκε το κορίτσι της διπλανής πόρτας.

Παίζοντας στα τζαζ κλαµπ του Σόχο τη νύχτα και βγαίνοντας στους δρόµους ως ταχυδρόµος τη µέρα, ο Λόρι έχει ρίξει την καρδιά του στο νέο του σπίτι. Ώσπου ένα πρωί, ενώ διασχίζει έναν οµιχλώδη δρόµο, κάνει µια τροµερή ανακάλυψη.

Καθώς η τοπική κοινωνία συγκλονίζεται, ο φόβος δαχτυλοδείχνει  εκείνους που υποδέχθηκαν πρόσφατα µε ανοιχτές αγκάλες. Και πολύ σύντοµα, οι νεότερες αφίξεις του Λονδίνου γίνονται οι πρώτοι ύποπτοι για µια τραγωδία που απειλεί να διαλύσει την πόλη.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.