Tα άνθη… του κακού

Της Ανθής Ερμογένους

Μου είπε, όταν πήγε στο Άουσβιτς άκουγε φωνές, κλάματα, μύριζε καμένο δέρμα. Τον είπα υπερβολικό. Πριν ταξιδέψω διάβασα όμοιες μαρτυρίες. Δεν έπρεπε να πάω μόνη.

Πάει ένας μήνας που προσπαθώ να γράψω. Δεν μπορώ. Το μόνο που μπόρεσα όταν γύρισα ήταν να θέλω να μάθω πιο πολλά για το ναζισμό, να καταλάβω τα μυαλά που φλομώθηκαν. Αποκλείεται να ασπάστηκαν άνθρωποι τυφλή θεοποίηση του Φύρερ, εγκλήματα σε ομάδες που πίστεψαν πως έπρεπε να εξαλειφθούν. Τα γράφω απλοϊκά γιατί η φρίκη δεν επιτρέπει άλλη προσέγγιση. Πρέπει να καταλάβει κι ο τελευταίος από εσάς.

Πώς ένα μικρό κόμμα έγινε η πιο απάνθρωπα σχιζοφρενική σελίδα της ιστορίας. Μπήκε στη Βουλή με 6,5%. Μεγάλωνε. «Καλά τα λέει», έλεγαν οι απλοϊκοί. Ξεκινούσαν νωρίς. Παιδική λοβοτομή. Όσα ήθελαν ν’ αφανίσουν τα πέρασαν στο λαό ως αποδιοπομπαίους.

Ήταν «οι Άλλοι», οι υπεύθυνοι. Χρηματοδοτήθηκαν ως η μόνη ελπίδα, η άλλη δοκιμή. Ήρθε το κραχ. Οι οικονομικές κρίσεις ευνοούν την αύξηση του φασισμού. Υπάρχει λόγος. Άνεργοι και φτωχοί στρέφονται εναντίον αποδιοπομπαίων. Θυμωμένος άνθρωπος – κάπου διοχετεύει. Πόλωση. Ο αναβρασμός, το καθάρισμα των αποδιοπομπαίων νόμιζαν θα σώσει την κατάσταση. Λαϊκισμός. Μοίραζαν ρούχα, τρόφιμα, εισχώρησαν στα σχολεία. Έμοιαζαν σαν ο ήρωας με την κάπα. Η απόλυτη προπαγάνδα. Η αστική τάξη απορρόφησε ανέλπιδους της εργατικής τάξης απ’ τα λαϊκά κόμματα. Προπαγάνδα με παντεσπάνι κοινωνικο-οικονομικό. Τα αιρετικά δεν είχαν θέση. Θα σώζονταν αν τ’ αφάνιζαν.

Δημιούργησαν μεθοδευμένα, φύτρες νεοναζιστών. Πίστεψαν στο μεγάλο έθνος, τον νέο ζωτικό χώρο που θ’ αποκτούσαν. Επιθυμούσαν διακαώς αλλαγή. Σας θυμίζει κάτι απ’ το σήμερα; Το κρίσιμο αίνιγμα είναι πως αφήνεις μια ιδεολογία γκαστρωμένη με θανάτους να επαναλαμβάνεται σ’ ελεύθερη εκτύλιξη. Πόσο άνετα μπορείς ν’ αρθρώσεις ότι είσαι ολόγραμμα νεοναζί; Να κάνεις τέτοια ιστορική φωτοτυπία. Δεν υπάρχει υπερβολή στις καταγραφές.

Στο Άουσβιτς είδα στρώματα φτιαγμένα από μαλλιά γυναικών. Είδα φούρνους όπου τους έκαιγαν. Φωτογραφίες παιδιών σκελετωμένων. Μύρισα καμένο. 1.500.000 άνθρωποι νεκροί σ’ ένα μόνο στρατόπεδο. Αν αυτό δεν λειτουργεί ως υλικό τεκμηρίωσης, τι λειτουργεί; Αν εσύ που τους ακολουθείς δεν αντέχεις τις καταγραφές μου, πώς αντέχεις τη συνείδησή σου; Πώς αφήνεις να γραφτεί στις λευκές σελίδες του μέλλοντος η επανάληψη αντί να παροπλίζεσαι με αντιύλη; Το βάρος των απάνθρωπων καταλήξεων μιας ιδεολογίας βουτηγμένης στο αίμα, δεν άφησε γνώση; Δεν μιλώ για αόριστη απειλή, έχουμε γνώση της φρίκης. Ποια μπουφάν, ποια «τουλάχιστον αυτοί κάτι κάνουν»; Πιστά αποτυπωμένη προπαγάνδα. Κουβαλά ακόμα τις ενδείξεις κι επιτάσσεται διεξοδικά, πανομοιότυπα με το πρωτόγραφο.

Δεν επιτρέπονται αυτοτελείς εκδοχές. Πώς μπορεί κάποιος ν’ ανταποκρίνεται στο νεύμα απ’ τον κακό; Έχουμε αμνησία, ιστορική λήθη, είμαστε οι κακοί, ή είμαστε απλά ηλίθιοι;

Ζητώ μια κοινωνία που να ’χει τη δύναμη ν’ απαντήσει στην κατάσταση. Έναν κόσμο σε κατάσταση ετοιμότητας. Που δεν επιτρέπει το κλείσιμο του ματιού του νεοναζί. Που δεν αφήνει άρια μπουφάν και μακαρόνια να τον εξαγοράσουν.

Δεν εκχωρεί τη συνείδησή του στα σημαινόμενα. Που δεν κάνει βεγγέρες στο ΕΛΑΜ. Που δεν κάνει ότι δεν καταλαβαίνει ότι είναι οπαδοί του μεγαλύτερου εγκλήματος της ανθρωπότητας. Που περιμένουν ασθμαίνοντας να επαναλάβουν. Να κάνουν αμπαζούρ τον «Άλλο». Μοιράζοντας απλά φραντζόλες να σε εντάξουν. Που είσαι χαζός και πιστεύεις.

Αν για κάτι αισθάνομαι περήφανη είναι που δεν κοντοστάθηκα δευτερόλεπτο στις δύο όψεις.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.