Τα άνθη του κακού

Της Ανθής Ερμογένους

Η θυσία του κοινωνικού λειτουργού για να σωθεί το αφεντικό. Αφού ξανάδωσε τη χαμένη περηφάνια στους προϊστάμενους, το πόρισμα εκτέλεσε εν ψυχρώ, μεμονωμένα κάποιους κοινωνικούς λειτουργούς.

Ακόμα κι αν δεν αγνοήσουμε το πόσο πάσχει σε κουλτούρα το προσωπικό του Ευημερίας, οφείλουμε να τους κάτσουμε στον καναπέ της ψυχανάλυσης, να εντοπίσουμε γιατί διαμορφώθηκαν έτσι. Αν οι λειτουργοί δεν έχουν αξιολογήσεις, έλεγχο, εκπαιδεύσεις, οδηγούς, κονδύλια, δομές, δεν μπορούν να έχουν κουλτούρα και εργαλεία να ασκήσουν κοινωνική πολιτική. Το πόρισμα ήταν διαλλακτικό και ελαστικό. Δεν ήταν θέμα ατολμίας, ήταν κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο για τις πολιτείες. Ήταν κοπτοραπτική στις ευθύνες. Κι αφού αρχικά ο εκφωνητής άγγιξε τη συναισθηματική μας προσέγγιση, έπρεπε μετά να κάτσουμε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές. «Πόρισμα καταπέλτης για το Γραφείο Ευημερίας» και νιώσαμε ξαφνικά με τον πομπώδη τίτλο ότι αποδίδει ακλόνητα δικαιοσύνη και ευνομία. Τίτλος θεαματικός. Η εποχή μας έχει ανάγκη από ισχυρά διεγερτικά και ο τίτλος διέγειρε. Πρόσφερε θεάματα. Ξέχασε τον άρτον. Πόρισμα που επέλεξε τις ατάκες του. Πόρισμα έρανος στο πολιτικό υποκείμενο, που αθωώνει κεφάλι και κτυπά την ουρά. Ένα πόρισμα τακτικής αντιπερισπασμού που του έλειπε τόσο η ορθή δικαιοσύνη όσο και η ηθική. Έμεινε στα μισά, εξυπηρετώντας τη μακαριότητα και την αυταρέσκεια των Υπουργείων και της διακυβέρνησης. Που πάσχει από ελεύθερη και αδέσμευτη πολιτική σκέψη, που έκοψε στο μοντάζ τον έλεγχο στην εξουσία. Λες και στο πόρισμα δεν ήθελαν να ζορίσουν πολύ το Οικονομικών, το Πρόνοιας, την αλφαβήτα του πλάνου διακυβέρνησης. Που αφήνει ξαλαφρωμένη και υπεροπτικιά σαν άφταιχτη την κεφαλή. Και προκαλεί προσβλητικά ερωτηματικά. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι είναι πρόσωπα ταμπού στα πορίσματα. Κάθε ερευνών κάνει ότι δεν τους βλέπει, δεν τους επισημαίνει, τους ανακουφίζει. Δεν είναι καθόλου λεπτομέρειες αυτά.

Ένα πόρισμα που σε πολλούς έμοιασε σαν εκπλήρωση ανειλημμένης κυβερνητικής υποχρέωσης. Ένα πόρισμα που εξαιρεί τις δομές-κουμπαρά που διαλέγουν να μην ασχολούνται με ζωές, για να μαζέψουν κομπόδεμα. Που παρουσίαζε σαν success story ότι έπιασε επ’ αυτοφώρω τέσσερις κοινωνικούς λειτουργούς και η διαθεσιμότητά τους εξιχνίασε το μεμονωμένο πρόβλημα των κοινωνικά εγκαταλελειμμένων. Απολύμανε. Για να μη βγάλουμε την κοινωνική ευθύνη από την ασάλευτη ρουτίνα της. Το πόρισμα ήταν ανίκανο, αντιπαθητικό, κανονική στρεψοδικία και αφήνει κοινωνίες, Στυλιανούς και ιδρυματοποιημένες μητέρες αδικαίωτους. Καταργεί αυτόματα τον σκοπό που διενεργήθηκε. Αφού ειπώθηκαν μερικά τετριμμένα και πολύ δημαγωγικά, στη δεύτερη ανάγνωση το πόρισμα σίγουρα δεν αναμετρήθηκε με την πραγματικότητα. Δεν αξιολόγησε καμιά συνθήκη, ούτε από πού δημιουργήθηκε η συνθήκη. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα παίζουμε τους ανήξερους, αλλά σίγουρα πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά κάποια στιγμή. Πως σε τούτη την πολιτεία, δεν υπάρχει προτεραιότητα να έχουμε κοινωνικά κράτη. Προτεραιότητα είναι να κτίζουμε καπιταλιστικά κράτη. Ταξικά.

Ο θάνατος του Στυλιανού δεν ήταν στατιστικό λάθος. Δεν είναι αποσυνδεδεμένος από το τι του προσέφερε η κοινωνία αυτή. Πολιτεία που απαλείφει οποιοδήποτε κοινωνικό εργαλείο προστασίας στους ανθρώπους που πάσχουν, επειδή δεν τους αφορούν πάρα πολύ. Δεν είναι στις προτεραιότητες. Ένα πόρισμα που δεν ξέρουμε σε τι εξαργυρώνει. Πάντως σίγουρα όχι σε μια επιτέλους αφετηρία κοινωνικού κράτους.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.