Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι αλά καρτ

Του Μιχάλη Μιχαήλ

 

Το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ξεκίνησε μια πόλωση του κλίματος στην κυπριακή κοινωνία που μόνο με την πόλωση που προκάλεσε η πανδημία μπορεί να συγκριθεί. Δεν ξέρουμε αν αυτή η πόλωση ήταν αποτέλεσμα του εγκλεισμού και του συνεχούς βομβαρδισμού για την πανδημία ή επειδή η χαλάρωση των μέτρων έδωσε την αίσθηση ελευθερίας.

Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι το πολωτικό κλίμα μεταφέρεται και στο πεδίο των προεδρικών εκλογών, όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα. Το θέμα μας είναι η επιλεκτική ευαισθησία στα ανθρώπινα δικαιώματα και στον ανθρώπινο πόνο. Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αγανακτεί για τον πόλεμο στην Ουκρανία και κυρίως για τα θύματα που προκαλεί. Είτε αυτά είναι στρατιώτες είτε άμαχοι. Κανένας δεν μπορεί να παραμένει ασυγκίνητος ούτε από τις υλικές καταστροφές. Μόνο που αυτή η αγανάκτηση, αυτή η ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο δεν μπορεί να γίνεται επιλεκτικά. Παράλληλα, με τη ρωσική εισβολή είχαμε το βομβαρδισμό της Υεμένης από την αεροπορία της Σαουδικής Αραβίας. Και υπήρξαν ανθρώπινα θύματα, μεταξύ των οποίων άμαχοι και παιδιά. Δεν είδαμε την ίδια ευαισθησία ούτε από τους «μεγάλους» της υφηλίου, δηλαδή το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. Ούτε είδαμε να γράφεται λέξη από όλους εκείνους που διαμαρτύρονταν έντονα για τα όσα γίνονταν στην Ουκρανία.

Υπάρχει ακόμα και κάτι άλλο. Είναι η υπόθεση του Τζούλιαν Ασάνζ. Του δημοσιογράφου που κρατείται για μήνες ολόκληρους χωρίς δίκη στις βρετανικές φυλακές και οι βρετανικές Αρχές σκοπεύουν να ικανοποιήσουν το αίτημα των ΗΠΑ για να τους τον εκδώσουν και να τον δικάσουν. Ο ιδρυτής του WikiLeaks αντιμετωπίζει δίωξη στις ΗΠΑ για την αποκάλυψη εκατοντάδων χιλιάδων εμπιστευτικών και απορρήτων στρατιωτικών και διπλωματικών εγγράφων, που αποκάλυπταν τα μαύρα σχέδια και ενέργειες των δυτικών «φυλάκων» της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Δεν είδαμε λοιπόν καμία αντίδραση από όλους αυτούς που επέδειξαν ιδιαίτερη ευαισθησία για την Ουκρανία, ούτε λέξη για τον Ασάνζ. Είναι σαν να μην υπάρχει. Και εύλογα ψάχνει κάποιος το γιατί. Και διερωτάται: Μήπως όλα αυτά οι ευαίσθητοι που κατηγορούν όσους επιχειρήσουν να υπενθυμίσουν μαύρες πτυχές της ουκρανικής διακυβέρνησης, ότι δηλαδή είναι απάνθρωποι, ακόμα και υποτακτικοί της Μόσχας, δεν τα βλέπουν; Πραγματικά δεν θέλουμε να το πιστέψουμε. Αλλά δεν είναι δυνατόν όσοι διαμαρτυρήθηκαν και δικαίως στιγμάτισαν τη ρωσική κυβέρνηση για τη σύλληψη της Ρωσίδας δημοσιογράφου που διαμαρτυρήθηκε για την εισβολή να μη συγκινούνται για την αυστηρή κράτηση ενός άλλου δημοσιογράφου. Είναι ακόμα κάτι. Οι φύλακες της ελευθερίας του Τύπου όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκαν, αλλά επαίνεσαν την απαγόρευση πρόσβασης σε ρωσικά ΜΜΕ. Δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.