Του
Κώστα Κατσώνη

 

Αν παρακολουθήσει κανείς προσεκτικά όλα όσα τεκταίνονται αυτές τις μέρες στον τόπο μας, που μας κάνουν διεθνώς ρεζίλι εν πολλοίς, θα διερωτηθεί δικαιολογημένα πόσο ευρωπαϊκή είναι τελικά η πατρίδα μας και πόσο ανταποκρίνεται στο ευρωπαϊκό ιδεώδες, που είναι όντως υψηλών προδιαγραφών και απαιτήσεων.

Ενώ κοκορευόμαστε ότι είμαστε κράτος ευρωπαϊκό και ευνομούμενο και ότι καταφέραμε να ξεπεράσουμε πολύ γρήγορα την οικονομική κρίση, σε σύγκριση με την Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αναδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι αρκετά από τα «επιτεύγματά» μας στηρίζονταν σε αμφίβολης νομιμότητας πρωτοβουλίες (βλ. π.χ. εμπόριο ευρωπαϊκών διαβατηρίων), την ίδια ώρα που το θεσμικό κράτος αποδεικνύεται διάτρητο και ανάπηρο σε θέματα ασφάλειας, ορθολογιστικής διαχείρισης της οικονομίας, της παιδείας, της υγείας, της κοινωνικής πρόνοιας, των συγκοινωνιών και γενικά όλων σχεδόν των παραμέτρων που διασφαλίζουν μια ανεκτή ποιότητα ζωής για το σύνολο των πολιτών.


Ενώ αποκαλύπτονται σκάνδαλα δισεκατομμυρίων και προφανούς διασπάθισης δημόσιου χρήματος, αλλά και σκάνδαλα πρόδηλης διαφθοράς που αγγίζει υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, αξιωματούχους, ιεράρχες και ιδιώτες, η κυβέρνηση περί άλλα τυρβάζει και το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να απεκδυθεί κάθε ευθύνης, αναζητώντας εξιλαστήρια θύματα και αποδιοπομπαίους τράγους, παραπέμποντας, ταυτόχρονα, στις ελληνικές καλένδες έρευνες, πορίσματα και άλλα τεκμήρια, που καταδεικνύουν τις τεράστιες ευθύνες που της αναλογούν.

Δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε το γεγονός ότι την ιδια ώρα που ο λαός παρακολουθεί άναυδος την κορύφωση και την έξαρση της σήψης και της διαφθοράς, πληροφορούμαστε ότι το 22% των παιδιών μας ζουν στο  όριο της φτώχειας, ενώ πολλές άπορες και δυσπραγούσες οικογένειες ζουν καθημερινά με την έγνοια και την αγωνία μήπως βρεθούν στους δρόμους, αφού αυτή η πολιτεία αποδεικνύεται ανίκανη να τους διασφαλίσει το δικαίωμα της διαμονής σε ένα σπίτι στοιχειωδώς άνετο και ασφαλές, όπως συμβαίνει στις πλείστες ευρωπαϊκές χώρες. Καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας ανθρώπινες τραγωδίες μονογονεϊκών, πολύτεκνων και άλλων οικογενειών, που βρίσκονται προ του φάσματος της εκποίησης της κατοικίας, την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι ζουν στην ευμάρεια και στην προκλητική χλιδή.

Διερωτάται κανείς, βλέποντας τις ογκώδεις και ιδιαίτερα μαχητικές διαδηλώσεις άλλων λαών για θέματα διαφθοράς και ανθρώπινων δικαιωμάτων, πόση ανοχή και υπομονή διαθέτει αυτός ο λαός, που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να είχε ξεσηκωθεί μυριάδες φορές για όσα απαράδεκτα και αναίσχυντα τεκταίνονται. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους από τον λήθαργο κι ας αντιδράσουμε! Δεν πάει άλλο! Η σιωπή και η υπερβολική ανεκτικότητα εκλαμβάνονται συνήθως από τους κρατούντες ως αδυναμία αλλά και ως αποδοχή. Στην πραγματικότητα όμως η σιωπηρή ανοχή παρανομιών, σκανδάλων και άλλων κατά συρροή ανομιών ισοδυναμεί με συνενοχή!