Τα νεκρά δέντρα δίνουν ζωή

Του Άντρου Γ. Καραγιάννη*

Η Πολωνία φηµίζεται για τα 23 εθνικά της πάρκα, τα οποία αξιοποιούν οι Τοπικές Αρχές για προώθηση της υγιούς ενασχόλησης, της άθλησης, αλλά και του τουρισµού. Ένα από αυτά είναι το Εθνικό Πάρκο Καµπίνος, το οποίο αποτελεί ένα φυσικό πλούτο συνύπαρξης της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας και υδροβιότοπων.

∆εκατρία µέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών επιλέχθηκαν για να συµµετάσχουν πρόσφατα σε εκπαιδευτική επίσκεψη στο Εθνικό Πάρκο Καµπίνος, το οποίο δηµιουργήθηκε το 1959, καλύπτει έκταση 385 τετραγωνικών χιλιοµέτρων και συγκαταλέγεται στον κατάλογο της UNESCO. Το δάσος αποτελεί καταφύγιο 1.400 φυτών και 16.500 ζώων, όπως προστατευόµενων ορχιδέων, κρίνων, πεύκων, ελαφιών, γερανών, αγριόχοιρων, ενώ η αµερικάνικη έλαφος είναι το έµβληµα του Πάρκου.

Το Εθνικό Πάρκο Καµπίνος αποτελεί επίσης πόλο έλξης για τους κατοίκους της Βαρσοβίας, αφού φιλοξενεί κάθε χρόνο 1 εκατ. τουρίστες, οι οποίοι απολαµβάνουν πεζοπορία, ποδηλασία, ιππασία και σκι δίπλα από τις ελώδεις περιοχές του ποταµού Βιστούλα, ακούγοντας το θρόισµα των φύλλων των δρυών, το κελάηδηµα των γερανών, των τσαλαπετεινών και των αετών, όπως και τα ουρλιαχτά των λύκων και των αλεπούδων.

Οι µεγαλύτεροι κίνδυνοι που αντιµετωπίζει το δάσος είναι οι ανεµοστρόβιλοι, οι πυρκαγιές και λιγότερο η ανθρώπινη παρέµβαση, αφού οι επισκέπτες σέβονται και τηρούν πιστά τους κανονισµούς που καθορίζονται από τις Τοπικές Αρχές. Ένα από τα µεγαλύτερα επιτεύγµατα των Τοπικών Αρχών, όσον αφορά την προστασία του δάσους είναι ότι τα νεκρά ή κατεστραµµένα από την κακοκαιρία και τα ακραία καιρικά φαινόµενα δέντρα, δεν αποµακρύνονται αλλά παραµένουν στο έδαφος, δίνοντας έτσι ζωή σε µικροοργανισµούς.

Τα παιδιά της περιοχής αποτελούν τους πιο συχνούς επισκέπτες του Πάρκου, όπου σε ειδικά διαρρυθµισµένους χώρους ενηµερώνονται για τη δηµιουργία κήπων στα σπίτια, την ανακύκλωση, την κοµποστοποίηση και την προστασία του νερού, το οποίο αποτελεί πηγή ζωής για το δάσος.

Η ανθρώπινη παρουσία στο δάσος έφερε την οικιστική ανάπτυξη τη δεκαετία του 1970, καταστρέφοντας τη γεωργική και αγροτική γη. Με τη συµβολή των δασοφυλάκων και των Τοπικών Αρχών έχει δηµιουργηθεί µια «νεκρή ζωή», η οποία διαχωρίζει το δάσος από την οικιστική περιοχή των 2.000 κατοίκων. Το µεγαλύτερο πρόβληµα των Τοπικών Αρχών είναι η µόλυνση των υπόγειων υδάτων από τα απόβλητα και η άρνηση των ιδιοκτητών γης να δεχτούν ανταλλαγή του τεµαχίου τους ή να στεγαστούν σε άλλη περιοχή εκτός του Εθνικού Πάρκου.

Το ενδιαφέρον των Τοπικών Αρχών, αλλά και η συµµετοχή και η προσφορά των πολιτών αποτελούν εγγύηση για τη διάσωση και προστασία του Πάρκου. Η τοπική κοινωνία επωφελείται οικονοµικά από τους επισκέπτες, οι οποίοι προµηθεύονται τοπικά προϊόντα που προέρχονται από τον φυσικό πλούτο του δάσους όπως φράουλες, µούρα, µέλι, µανιτάρια, βότανα κ.ά. Τα οφέλη από τον αγροτουρισµό και τον περιβαλλοντικό τουρισµό είναι πολλαπλά, αφού αποτελούν νέες µορφές τουρισµού, επιφέροντας επίσης σηµαντικό οικονοµικό όφελος στην τοπική κοινωνία.

Τοπικές Αρχές, πολίτες, εθελοντές, επισκέπτες και παραγωγοί συµφωνούν ότι το δάσος αποτελεί φυσικό πλούτο και προσφέρει ζωή σε ανθρώπους, ζώα και µικροοργανισµούς και γι’ αυτό θα πρέπει να προστατευτεί.

Ενδεικτική είναι η απάντηση µιας δηµάρχου σε ερώτηση κατά πόσον έχει δεχτεί πολιτικό πλήγµα από τη στάση της να διατηρεί µέρος του δάσους απροσπέλαστο και να απαγορεύει την περαιτέρω οικιστική ανάπτυξη. «Με αυτές τις θέσεις εκλέγηκα και µε αυτές θα παραµείνω στο αξίωµά µου», κατέληξε, στέλνοντας έτσι µηνύµατα µε πολλούς αποδέκτες.

*∆ήµαρχος ∆ερύνειας

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.