Όταν παιδιά δημοτικού σχολείου ενώνουν τη φαντασία, τις δυνάμεις και κυρίως τη θέληση και τις προσδοκίες τους και εκφράζονται μέσα από την τέχνη, τότε μπορούμε να ελπίζουμε σε μια καλύτερη νέα γενιά που θα βρει τον τρόπο να αλλάξει την κοινωνία.

Αυτή την ελπίδα και την αισιοδοξία εκπέμπουν οι μικροί μαθητές του 9ου Δημοτικού Σχολείου Λεμεσού, οι οποίοι μέσα από τη συνεργασία τους κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα εξαιρετικό έργο τέχνης με πολλά μηνύματα και αποδέκτες τον κάθε έναν από εμάς. Πρόκειται για ένα ψηφιδωτό μεγάλων διαστάσεων που τοποθετήθηκε στην πλατεία μπροστά από το Φυτίδειο Αθλητικό Κέντρο (ΓΣΟ), προσδίδοντας μια ελκυστική όψη στον ιστορικό παραλιακό αθλητικό χώρο της πόλης που, κατά γενική ομολογία, έχει παραμεληθεί τα τελευταία χρόνια.

Το «The Symphony of Shapes», όπως έχει ονομαστεί το έργο, που στην κυριολεξία πάει να πει «Η Συμφωνία των μορφών», φιλοτεχνήθηκε από τους μαθητές και τις μαθήτριες του σχολείου στα πλαίσια του μαθήματος των Εικαστικών Τεχνών και ειδικότερα στην ενότητα που ήταν αφιερωμένη στην Αφηρημένη Τέχνη κατά τη φετινή σχολική χρονιά, με καθοδηγήτρια τη δασκάλα Έλενα Χαραλάμπους και διευθύντριες την Ειρήνη Στυλιανίδου του Α’ Κύκλου και την Τασούλα Κημήτρη του Β’ Κύκλου.

Το ζωηρό καλλιτεχνικό ενδιαφέρον των μαθητών για τη σύγχρονη τέχνη και πιο συγκεκριμένα για το ρεύμα της αφηρημένης τέχνης, όπως αναφέρεται, οδήγησε στον σχεδιασμό μαθημάτων, κατά τα οποία οι μαθητές γνώρισαν το αφηρημένο εικαστικό ρεύμα, εκπροσώπους του και το έργο τους. Στόχος των μαθημάτων αυτών, όπως επισημαίνεται,  ήταν οι μαθητές ελεύθερα να παράξουν έργα τα οποία και αποτέλεσαν το υλικό για το προσχέδιο.

Η τελική σύνθεση που προέκυψε αποτελείται από αυτούσια κομμάτια, μοτίβα και χρωματικές συνθέσεις πολλών έργων μαθητών. Στη δημιουργία του έργου συμμετείχαν μαθητές από την πρώτη μέχρι και την έκτη τάξη, σε διάφορα στάδια, από την προετοιμασία των υλικών μέχρι και την, ομολογουμένως, δύσκολη διαδικασία της αρμοδέτησης, ανάλογα με τη δυσκολία του σταδίου και την ηλικία των μαθητών.

Η ονομασία του έργου «The Symphony of Shapes» αποτελεί έμπνευση μιας από τις μαθήτριες της έκτης τάξης, η οποία συμμετείχε, βέβαια, στη δημιουργία του. Εύστοχα, όπως επισημαίνεται, παραλληλίζεται αυτό το ψηφιδωτό έργο με μια μουσική Συμφωνία, αφού «τα σχήματα που το συνθέτουν χαρακτηρίζονται από τα έντονα χρωματικά μοτίβα που τους δίνουν παλμό, δυναμισμό και ενέργεια και φαίνονται να είναι σε κίνηση και ταυτόχρονα σε έντονη αλληλεπίδραση… Όλα περιβάλλονται αρμονικά από το άσπρο φόντο που αποτελείται από διάφορα υλικά και υφές, με αποτέλεσμα να δίνεται η εντύπωση μιας συνεχούς ζύμωσης…».

Στο συγκεκριμένο έργο γίνεται συγκερασμός του παρελθόντος με το σήμερα. Η αρχαία τεχνική του ψηφιδωτού αποδίδει ένα αφηρημένο σύγχρονο έργο. Η αυστηρότητα της ψηφιδογραφίας αντιπαραβάλλεται με την ελεύθερη έκφραση της Αφηρημένης Τέχνης, ένα καλλιτεχνικό ρεύμα αποφορτισμένο από τον συντηρητισμό και τη φίμωση της ανθρώπινης έκφρασης και σκέψης.

Το μήνυμα που οι μικροί μαθητές περνούν μέσα από το έργο τους έχει να κάνει πρωτίστως με τα ίδια τα σημερινά παιδιά και γενικότερα με τη γενιά του αύριο… Όπως η κάθε ψηφίδα με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (χρώμα, σχήμα, υφή)  αποτελεί αναπόσπαστο μέρος στο σύνολο του έργου, έτσι και ο κάθε μαθητής, ο κάθε νέος άνθρωπος, να ωριμάσει και να εξελιχθεί σε έναν ελεύθερο και κριτικά σκεπτόμενο πολίτη, που δημιουργικά και παραγωγικά θα συμβάλει στη δομή μιας βελτιωμένης μελλοντικής κοινωνίας.

Χρήστος Χαραλάμπους